Close
Exit

In deze editie: ja 1 neokoloniaal hardloopclupje dus, 2 adjes, 2 bierstops, 4 mariniers, 9 SUV’s – waarvan 8 land cruisers en 1 Ford – en 4 foto’s die niks met het verhaal te maken hebben. 

Goed. Hoewel chronologie zó 2007 is voel ik toch een lichte drang om deze editie aan te vangen met de mededeling dat we evenals in de vorige editie beginnen met de kerstexodus, die mij moederziel en vooral alleen achterliet in wat op dat moment ook meteen gedegradeerd werd tot een provinciestadje. Yangon dus.

me schatje

me schatje

Om toch een sociale levenslijn met de rest van de wereld aan te houden, en ook gewoon voor een verzetje, besloot ik me op een goede zaterdagmiddag aan te sluiten bij de Hash. De Hash staat voor Hash House Harriers, een hardloopclub dat in laten we zeggen 1932 (ik heb geen internet en dus geen wikipedia. Kan iemand dit effe fact checken?) in Kuala Lumpur werd gestart door – hoe kan het ook anders – een stel Britten.

Als we de website mogen geloven is het een ‘drinkclub met een hardloopprobleem’. Ik neem aan dat dit een gekscherende verwijzing is naar de hedendaagse alcoholproblematiek die in onze geglobaliseerde wereld menig atletiekvereniging de das om heeft gedaan.

De H3 hebben inmiddels franchises in iedere stad die ooit ook maar één expat heeft gezien, zo ook dus in Yangon. Ze ontmoeten iedere week op dezelfde plek, en zo vond ik mezelf daar op een chronologisch logische zaterdagmiddag ook. Terwijl ik daar zo stond, ietwat ongemakkelijk om mee heen kijkend omdat ik niemand kende,  kwam de ene na de andere witte landcruiser aan rijden (in ieder ander ontwikkelingsland een zeer bekend gezicht, maar hier in myanmar kan vanwege de 103 procent importbelasting op auto’s bijna niemand buiten de VN zich zo’n luxe veroorloven). Het was dan ook geen verassing dat ze vrijwel allemaal een wit nummerbord hadden – voorbehouden aan de VN en Diplomaten.

(Het eerste groepje waarop ik mezelf stortte (hohoooooooiii ik ben jan!) bleek zo’n diplomatengroepje, en die hadden dan ook niet langer dan drie en een halve seconde aandacht voor me. Bij het tweede groepje fransen (hohoooooooiii!) had ik onverwacht meer geluk.)

Shwedagon Pagonda

Shwedagon Pagonda

Maar we hadden het nog over die Hash. Het is namelijk niet zomaar een hardloopclubje. Er wordt met papiersnippers een route uitgezet die je moet zoeken. Maar die route is soms ook vals. Als je bij een kruispunt aankomt en er is daar een cirkel van papiersnippers gestrooid, dan is het een check. Dan moet je alle windrichtingen van het kruispunt in rennen en zoeken waar de route verder gaat. Maar bij sommige richtingen liggen ook valse hints en kom je dan 200 meter later een kruis van papiersnippers tegen.

Als je bij zo’n check aankomt splits je met de voorhoede op en ga je in je eentje of met z’n tweeën een van de richtingen af. Als je snippers tegenkomt roep je ON ON om de rest van de groep te attenderen dat ze jouw richting op komen.

het is eigenlijk gewoon een restaurant

het is eigenlijk gewoon een restaurant

Ik heb het inmiddels 3 keer gedaan en we begonnen alle keren een heel stuk buiten yangon (vanaf het verzamelpunt hopten we allemaal in een van de gechauffeureerde witte jeeps om naar het startpunt te rijden). Het is dan ook een onwijs mooie run; we rennen door de velden, over smalle hangbruggen over brede rivieren, door de sloppen, dwars door een tempelcomplex heen – en vooral over heel veel zandpaden in dorpjes. En de derde keer moesten we zelfs dóór een riviertje (knie-diep) en renden we letterlijk door de struiken en bosjes heen. Je komt dan ook op plekken waar je normaal gesproken in nog geen 10 jaar zou komen.

En hier komt dan ook het neokolinale aspect naar voren, want stel je de verschijning even voor. 70 spierwitte kuiten die de rest van de week slechts geairconditionde ambassades zien (verhuld door een pantalon), hier en daar aangevuld met een behaarde oudemannenbast. Komt zo’n kudde bleekscheten bij een kruispunt van een paar zandpaadjes aan, rennen ze als kippen zonder kop alle kanten op en schreeuwen ON ON over en weer. Dat krioelt zo een beetje op en neer (waarbij de grootste meute op het kruispunt staat uit te hijgen tot de voorlopers het juiste spoor vinden). Dan blaast er een of andere onverlaat op een trompetje en rennen alle spierwitte kuiten als een kudde lemmings ineens een andere kant op.

Ja. Precíés zo ziet het eruit. En dan is er halverwege ook nog eens een bierstop. Het heet bierstop omdat er bier geschonken wordt (het is best wel goed georganiseerd, er is zelfs personeel dat serveert). Godzijdank drinkt het grootste deel van de meute gewoon AA drink, maar het begint me nu al op te vallen dat vooral de ontblote oudemannenbasten een biertje drinken tijdens het rennen.

En als iedereen dan weer zo’n beetje bijgekomen is rennen we weer verder.

Bij het eindpunt aangekomen werpt iedereen een AA’tje naar binnen om te rehydrateren, en om maar zo snel mogelijk aan het bier te kunnen. Dat is ook het moment waarop de fles Red Label (daarrrrr is’tie weer!) op een omgekeerd dienblad (als een soort erepodium) wordt opgesteld op de plastic tafel met drinken die achter de pickup truck van de organisatie staat.

Rondje Yangon met de trein

Rondje Yangon met de trein

Nu denk je wellicht ‘nou, dat is toch eigenlijk gewoon hetzelfde als voetballen en daarna met z’n allen een biertje in de kantine drinken…’. Dat zou heel goed kunnen, ik ben geen expert op dat gebied. Het hele voetbalgebeuren is mij in mijn jeugd godzijdank bespaard gebleven (hoogstens liep ik een keer langs het veld met mijn poppenwagen). Maar bij mijn weten eindigde de voetbal nooit in een grote cirkel.

Zo wel bij de Hash. Op een gegeven moment blaast de Hash Master op z’n trompetje en komt iedereen samen in een kring. De Hash Master is de baas van de Hash. Hij heeft ook een Hash naam. Iedereen heeft een Hash naam. Zo heet onze Hash master Gigolo Joe. En alle vrouwen-op-leeftijd hebben iets met pussy in hun naam, zoals pussy wipped. Ik verzin dit niet.

Hier staan we dus met z’n allen in een kring en allereerst moeten alle virgins naar voren komen. Dit was het moment waar ik me het meeste zorgen om maakte. Ik herinner me namelijk van Pieter, die de Hash wel eens in Kathmandu heeft gedaan toen we daar voor onderzoek zaten, dat hem allemaal vragen werden gesteld over z’n favoriete standjes en dat hij die standjes ook uit moest beelden in de kring – een beeld overigens dat me in de nachtelijke uurtjes nog wel eens wil overvallen (en waar ik dan zeker niet onwelwillend tegenover sta) Ik kan daardoor echter niet uitsluiten dat over de jaren heen het beeld van de kring in de Hash mythologische proporties heeft aangenomen in mijn hoofd. Feit was dat ik eigenlijk alleen maar hoefde te vertellen wie ik was (hohoooooiiii!!!) en een half biertje moest ad’ten en de laatste druppels over m’n hoofd moest gooien.

Onderwijl – dat is niet onbelangrijk te vermelden hier – de hele kring een liedje zong in de trant van: He’s a virgin he’s a virgin, blablabla … blalblabla … now drink motherfucker drink motherfucker drink mother fucker drink drink drink.

Vervolgens werd er langdurig (en succesvol) naar andere redenen gezocht om mensen naar het midden van de kring te halen, en voor iedere reden was er wel een liedje. Die eindigden allemaal ofwel zoals hierboven beschreven, of simpelweg met  now down down down down down down down down down, terwijl het onderwerp van de cirkel het biertje wegtikte.

Flauw als het allemaal is heb ik aan het sociale gebeuren wel weer een paar nieuwe bekenden overgehouden, waarmee ik dezelfde avond nog de eerste voorzichtje pasjes in de lokale club scene gezet. En waar ik ‘club scene’ zei bedoelde ik ruimtes waar dronken mannen staan en evenzoveel prostituees. Maar daarover in een volgende editie meer.

Bij mijn tweede Hash waren mijn nieuwe franse vriendjes in geen velden of wegen (hoe toepasselijk) te bekennen, dus moest ik me weer in een nieuw groepje gooien (hoohoooiiiii!!!!). Expat scenes bestaan altijd uit subgroepen; in Mwanza had je bijvoorbeeld de ontwikkelingswerkers, de co-schappers, de mijnwerkers en de leraren. Hier heb je weer andere subgroepjes, en afgaande op de bouw van het groepje waar ik op afstapte kon ik deze vrij accuraat in een hokje plaatsen waar ik al veel over gehoord had: De Mariniers. Ja lieve lezertjes, er staat schijnbaar altijd een blik amerikaanse mariniers paraat voor als er stront aan de knikker is bij de ambassade. Hoewel ze ietsje langer waren dan de bodyguard van de israelische ambassadeur, waren ze zeker niet minder breed. Tel daar een buzzcut en een spiegelende zonnebril bij op en je bent er. Bijna. Ze kwamen namelijk niet in de gebruikelijke toyota landcruiser aanrijden, maar in de grootste, dikste en arrogantste ford pick-up ten oosten van afghanistan.

Ik had het (on)geluk om bij ze achter in de pick-up te zitten terwijl we naar het beginpunt reden. Ongeluk omdat ze als maloten reden de bak van een pick-up truck weinig tot geen airbags heeft. Geluk omdat ze – hoe stereotypisch wil je het hebben – Highway To Hell op de speakers hadden staan terwijl ze met 120km per uur tussen de slome taxietjes van yangon door zig-zagden.

Godzijdank heb ik ze er daarna wel alle vier uitgerend met mijn ranke lichaam. Sterker nog, nu de fransen er niet waren die vorige week de horde leidden, liep ik de helft van de tijd voorop. Wat automatisch de verantwoordelijkheid gaf om de meute op het juiste spoor te houden. Ik wist echter nog niet helemaal wat alle soorten papiersnipper tekens nou betekenden, en was dan ook een beetje aarzelend in mijn ‘ON ON’s’. Ondanks die terughoudendheid heb ik het alsnog gepresteerd om tot 2 keer toe de hele bende een verkeerd pad in te leiden, om na 300 meter schoorvoetend te moeten melden dat het wellicht toch niet het juiste spoor was, waarbij alle witte kuiten weer om moesten draaien. Daarna heb ik me maar een beetje ingehouden…

Ook deze Hash eindigde weer met een kring. Dit keer hoefde ik – ondanks mijn spoorzoekfail – niet de cirkel in. Leuk detail was echter wel dat het zozeer gemeengoed is geworden dat er wat mariniers bij zijn dat er speciale regels voor gemaakt zijn: als één marinier drinkt drinken álle mariniers, en als één marinier een fout heeft gemaakt tijdens de Hash (en een fout is snel gevonden) moeten álle mariniers 30 keer opdrukken in de kring. Dat deden ze met zoveel enthousiasme en onder luid geschreeuw van een militair-opdruk-liedje, dat het geheel een militaire flair kreeg waar zelfs de vierdaagse jaloers op zou zijn.

 

ps. vinden jullie gekscherend ook een beetje een jelle woord?

pps. ja ik noem mezelf altijd Jan in het buitenland. Maar eigenlijk hou ik daar helemaal niet van. Ik stel mezelf – bij wijze van test – daarom soms voor als jw. Als jeewee dus eigenlijk. Maar dat blijkt vooralsnog vooral tot nog meer verwarring te leiden. Ik heb nog geen oplossing daarvoor.

ppps. toen ik ‘ik verzin dit niet’ zei, bedoelde ik ook daadwerkelijk: ‘ik verzin dit niet’. Die vrouwen-op-leeftijd heten allemaal Octopussy of pussy-galore, of iets anders ongepasts.

Enkele andere Hashnamen die ik quote uit de geprinte news letter waar ik de hand op heb weten te leggen

Don’t call me shirley
Horn Polisher
War War Tun
Wonderbra
Wee Willy
Pussy Whipped
Dirty Doggy.

pppps. laat ik nog eens benadrukken dat dit daadwerkelijk allemaal hoog-volwassen mensen zijn.

ppppps. die 103% invoerbelasting op auto’s moet ook iemand fact checken. Die is namelijk volledig uit m’n duim gezogen, maar ik heb wél gehoord dat het heel hoog is.

pppppps. Huisgenoot M. is ook een fervent blogger. Als je haar kant van het verhaal wil horen moet je mij of haar wel even het wachtwoord vragen…

18 comments

  1. Huisgenoot M Reply 08 / 01 / 2013 at 07:43

    Nou, als doorgewinterde Yangonner kan ik alle facts natuurlijk uit mijn hoofd. Dus daar gaat ie:

    1. De HashMaster heet niet Gigolo Joe (das Aung), maar iets van Bobo ofzo (boring)
    2. Naast Pussy… hebben we ook Promiscuous etc
    3. De tax voor auto’s was idd zo hoog, maar afgelopen zomer is deze verlaagt naar 5% voor auto’s die uit een ASEAN country komen (zo kunnen ze dus makkelijk doorgesluisd worden vanuit Thailand en hence de vele Toyota’s en kut Chinese autootjes) BMWs, Mercedesen enco hebben een hogere tax maar zijn dan ook niet zo vaak te spotten.
    4. De hash is ontstaan in 1938 en niet in 1800 nog wat (wat ik meestal vertel ;)

    • jeewee Reply 08 / 01 / 2013 at 08:58

      Hahah.. jij bent een iets-te-goede fact checker. Dat van die gigolo joe had ik er bijvoorbeeld expres ingezet omdat ik bobo te saai vond :). En voordat je me ook hierop afschiet: volgens mij is pussy whipped een man.

  2. Erna Reply 08 / 01 / 2013 at 11:10

    Geweldig verhaal! Ik zie de beelden zo voor me. Zou een mooie film opleveren, die avonturen van jou!

    KUS

    ( En gekscherend vind ik ook een woord voor Jelle, tenminste, hij is de enige persoon die ik het ooit hardop heb horen uitspreken )

  3. Josine Reply 08 / 01 / 2013 at 11:50

    Pussy whipped lijkt me sowieso een man, betekent namelijk dat iemand onder de plak zit. Verder vind ik het echt een ongelofelijk verhaal, met die drankcirkel, papiersnippers en de seksstandjes. Bestaat zoiets ook in Amsterdam?

    • jeewee Reply 09 / 01 / 2013 at 06:08

      http://www.harriers.nl

      ik had al bedacht dat als ik ooit nog remigreer ik bij de Hash in amsterdam wil. Wel minder landcruisers ben ik bang.

  4. Jelle Reply 08 / 01 / 2013 at 13:06

    Die Hash is toch eigenlijk gewoon hetzelfde als voetballen en daarna met z’n allen een biertje in de kantine drinken

  5. koen Reply 08 / 01 / 2013 at 17:44

    meestal wordt er bij voetbal dan een Hollandse klassieker gezongen, terwijl mensen moeite hebben om te blijven staan.
    Overigens heet er volgens het internet iemand in de Amsterdamse Hash-scene ‘Excremental earnings’, maar dat terzijde.

  6. Kim Reply 08 / 01 / 2013 at 21:10

    Maar waait het daar dan niet? Met allemaal van die snippertjes?
    Het klinkt een beetje als zo’n wie is de mol opdracht die al bij voorbaat gedoemd is te mislukken :-)

    Als je het woord gekscherend in de encyclopedie opzoekt, zie je een foto van Jelle erbij staan, trouwens. Echt waar.

  7. Jelle Reply 08 / 01 / 2013 at 23:04

    Ik neem aan dat dit gekscherend bedoelt is

    • Kim Reply 09 / 01 / 2013 at 13:08

      In de geest van, ja! :)

      Hoe zou die term ontstaan zijn, eigenlijk? Zou er een kapper ooit eens uitgeschoten zijn met een scheermes en per ongeluk een baard in de vorm van een giraffe bij iemand gemaakt hebben?
      En daarna gezegd hebben dat dat nou precies de bedoeling was?

  8. Jelle Reply 08 / 01 / 2013 at 23:06

    En waar ik zei ‘bedoelt’ bedoel ik ‘bedoeld’

  9. Amna Reply 09 / 01 / 2013 at 02:05

    Klinkt als een hardloop-sekte, wel trots dat je de mariniers eruit gelopen hebt. Wat een schande zeg. Heb je weleens over een militaire carriere nagedacht?

  10. Amna Reply 09 / 01 / 2013 at 02:11

    En nog iets: Ik heb de naam “Pieter” al meerdere malen in deze pnots vorobij zien komen, maar wie is deze “Pieter”?
    ps: Hoe vinden we een massageplek in Bangkok waar ze alle 10 de tenen “klikken”? Bestaat hier een soort quotum voor?

  11. Kate Reply 09 / 01 / 2013 at 09:56

    geweldig verhaal weer JeeWee..Heyyy hoe about Will? Of Willie? :D is die niet n makkelijke (n leuke?) naam om te gebruiken daar? Of nou ja.. anders JayDoubleYou? Of Jay?;)

    • Kim Reply 09 / 01 / 2013 at 13:10

      Jay Way, is dat niks?

  12. Juliette Reply 11 / 01 / 2013 at 12:32

    een genot van een pnot, dankejwel JeeWee

  13. Maj Reply 14 / 01 / 2013 at 12:32

    Wát een hilariteit weer! Immens gewoon. Enerverend ook. Ongelooflijk dat zo’n clubje echt bestaat, maar wel ontzettend Brits. En ik ben ook voor Jay Way. Als je dan een beetje depri bent kun je Blue Jay Way zijn. (iets met Beatles en zo. You know.)

  14. Marc Reply 22 / 01 / 2013 at 19:00

    Ik zou ook voor Jay Way gaan. Dat geeft tenminste een leuk alternatief voor My Way or the Highway.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top