Close
Exit

Met in deze editie: 1 festival, 6 feestjes, 125 uur, 1 dikke arabier in een yankee shirt, 1dikke amerikaan met een op een achterwerk gelijkende mond, 1 telefoonnummer, 1 mislukte wave, 28 (sommigen zouden zeggen te veel. ik schaar mij daar ook onder) lesbo’s, en 1 nieuwe gay crew. Helaas is er in deze editie geen overgroeiend gras, en wordt er ook geen kaas in gegeten.

 Na exact 7 dagen on the ground heb ik al zóveel gedaan (ok grove leugen. ik heb eigenlijk geen reet uitgevoerd maar ben al wél naar heel veel feestjes geweest). En ik heb al zoveel mensen ontmoet in zo’n korte tijd, dat ik het van uur tot uur ga beschrijven. Ja lieve lezers en lezerettes, het wordt er eentje van veel woorden. Want zoals de jeugd van tegenwoordig eens wijselijk zeiden: ‘er gebeurt veel’. Voor ieders leeschplezier zal ik de slapende, lezende, ontbijtende en aan m’n reet krabbende uren echter zoveel mogelijk achterwege laten in dit verslag.

1,5 uur in het land
Ik val in de armen van de zoveelste Brabander sinds ik het groesbeekse heuvellandschap heb verlaten (jajaja, dit heb je in de vorige pnot ook al gelezen, maar anders kwam ik niet aan m’n woorden).

3 uur
Het eerste avondmaal. In de barbecuestraat van de stad. De hele straat staat vol met barbecuekraampjes met rauwe vleesspiesjes, groentespiesjes en tofu-shit. Je gooit waar je zin in hebt in een plastic bakje, geeft die aan iemand van de barbecuemaffia, en BAM! 10 minuten later staat het gebarbecued op de plastic tafel op straat waaraan jij reeds op een plastic stoeltje aan een biertje zit.

4 uur
Ik ontmoet het eerste gespuis dat Huisgenoot M. haar vrienden noemt en heb meteen ‘n klantje binnen om een website voor te bouwen. Dit gaat wel heel makkelijk.

Stukje Yangon

Stukje Yangon

25 uur
De tweede avond ontaard in een ongeplande (en ongewenste) kroegentocht. We hebben gehoord dat er ergens een feestje is omdat het 12.12.12 is, maar Huisgenoot M. en de haren kunnen met al hun local knowledge het feestje niet vinden. Het wordt een vrij droge kroegentocht, want we verlaten iedere bar zodra we doorhebben dat dit óók al niet de tent is waar het feestje is.

26 uur
Tweede websiteklant in de pocket. Ik weet alleen niet meer wie dat nou eigenlijk was.

28 uur
De pub crawl eindigt in Space Bar. Ik ben met de Yangon Gay Crew (YGC) – al weten ze zelf nog niet dat we zo heten. De YGC bestaat uit 2 mannen en 2 vrouwen en is van BirNederFranco origine. En daar wij van de YGC er niet graag gras over laten groeien, is er binnen een half uur een tentatief plan gesmeed om het eerste homofeest van yangon (en daarmee myanmar) te organiseren.

28,5 uur
Heel yangon blijkt lesbisch. #ikwilmijngeldterug

29 uur
Omdat wij van de YGC vrij serieus zijn in het er niet overheen laten groeien van gras worden de tentatieve plannen ‘plannen’ en wordt de eigenaresse van de bar naar onze tafel gehaald om te onderhandelen over het afhuren van de bar. Daarbij heeft de YGC vooralsnog strategisch weggelaten dat het zo’n feest is. Het moet een maandelijks gebeuren worden en na een snelle brainstorm komen we uit op de naam YG. Because we’re Young, we’re Guys we’re Girls, we’re Yangon and we’re Gay. En laat dat nou net allemaal met een Y en een G beginnen. Betere opties mogen in het reactieveld hieronder gedropt worden. Al zijn de homebois hoogstwaarschijnnlijk uitgesloten van deelname.

43 uur
De supermarkt verkoopt – net als in tanzania – Koelemans augurken. #godbestaat

Nog een stukje Yangon

Nog een stukje Yangon

51 uur
Derde feestje op een rij. Huisgenoot M. weet ze wel te vinden. Dit keer een huisfeestje. Huisgenoot M. stelt me voor aan een jongen met de woorden: hier. hij wil ook een webbureau oprichten. ga maar praten – en verdwijnt vervolgens weer. Waarschijnlijk om gluhwein te halen – wat om onverklaarbare reden de enige drank is die geschonken wordt op dit airco-loze huisfeest. Alsof je verdomme een opwarmertje nodig hebt in dit land. Ooit.

69 uur
Ik bestel een late lunch. De salade die ik erbij krijg bestaat uit Rauwe Ui met Ketchup. #droomland

Stukje Yangon

Alweer een stukje Yangon

74 uur
Biertjes bij Space Bar. De nieuwe hangout van de YGC.

101 uur. Hier begint het interessant te worden.
Ik eindig, reeds behoorlijk aangeschoten en voor het eerst zonder Huisgenoot M. – op een feestje van de Saoudi’s. Een paar Saoudi Arabische (Arabiëse?) diplomaten die naar het schijnt met enige regelmaat wilde feesten geven voor de yangonse expat scene (niet te verwarren met de yangon gay crew). Hoewel ik me voor kan stellen dat in hun thuisland de wetten omtrent alcohol minder dan ruimhartig zijn, is daar in deze uitbundige villa gelegen aan een van de meren van yangon weinig van te merken. In tegendeel. De villa is tot de nok gevuld met flessen Red Label (ongetwijfeld met diplomatieke onschendbaarheid geïmporteerd), en deze vloeit rijkelijk en gratis.

Ik gok bij binnenkomst dat de grote en stevige arabier met het oversized new york yankees shirt aan en de spiegelende zonnebril op [het was donker] de host van het feest moest zijn. En hou er, nu je een beeld van deze bandito aan het maken bent, even rekening mee dat het hier geen homeboi uit de bronx betreft, maar een hoogeplaatste diplomaat (met dito leeftijd). Om het plaatje compleet te maken staat hij achter de draaitafels (lees:laptop op een tafel) een mix van ronduit slechte en soortvan leukfoute nummers te draaien. Ik zou mixen zeggen, ware het niet dat hij er niks van bakte.

En aangezien de goden op dit feestje ver te zoeken zijn (sommigen zouden het als van god los omschrijven, maar ik heb geen tieten gezien, dus zo ver zou ik persoonlijk niet willen gaan), verbaast het me eigenlijk niet eens meer dat ik er de hele avond doorbreng met de (Israëlische) bodyguard van de Israëlische ambassadeur. Ik begrijp niet helemaal hoe hij in die positie is gekomen, daar hij ongeveer even breed als lang is (dat wil zeggen: verdomde breed, maar niet bijster lang), maar bedenk me daarna dat hij natuurlijk met een dikke gun rondloopt. ‘s Nachts in bed zal ik daar nog bij fantaseren dat hij bij Mossad zit. (Of was het nou de Knesset?).

113 uur
ikwildood ikwildood ikwildood ikwildood. Ookwel: mijn wiederkennismachung met de kater-in-heet-klimaat.

116 uur
ik open mijn ogen en de wereld voelt verdacht draaglijk. Ik vertrouw het niet en draai mijn hoofd van links naar rechts. Dat voelt niet alsof mijn schedel in tweeën splijt en ik besluit op te staan.

Vandaag is er een groot MTV Exit festival. Er komen een hele hoop artiesten, en die gaan allemaal roepen hoe vreselijk human trafficking en moderne slavernij wel niet zijn. Wij gaan schreeuwen dat we het daar roerend mee eens zijn maar wat we eigelijk bedoelen is dat we willen dat ze hun bek houden en verder gaan met de show. Er komen heel wat Birmese bands, met als klapper Jason Mraz. Waarvan ik overigens betwijfel of er meer dan een handvol birmezen van gehoord hadden voordat hij op het affiche verscheen.

Naar het schijnt werden grotere namen door het regime afgeschoten (figuurlijk) omdat die te politiek getint waren. Je kan dus zeggen (en dat doe ik) dat de militaire machthebbers me voor Bono behoed hebben, en daar zal ik de goede heeren nog lange, lange tijd dankbaar voor zijn.

117 uur
De voorbereidingen voor het festival voelen verdacht veel als thuis. Denk aan mid zomer. Denk aan dat je op vrijdagavond naar de Ekko bent geweest en dat het heel erg leuk was en dat je nét iets teveel gedronken hebt. Denk aan dat je op zaterdagochtend om 12 uur wakker wordt en je klote voelt, maar dat het wel een mooie dag is en dat je jezelf eroverheen tilt. Denk aan dat je daarna op je fiets springt om naar een festival in park transwijk te gaan, en dat het zo’n superlekkere dag is waarop je geen rugzak mee hoeft te nemen omdat het om 11 uur ‘s avonds nog warm genoeg is voor een t-shirt. En denk aan dat je dan onderweg al zo de buzz voelt, met de wegafezettingen, en de borden die naar de artiesten en persingang wijzen. Zo voelde het dus precies.

Alleen dan nog een tikkeltje specialer omdat je langer bent dan alle andere mensen. En omdat je weet dat dit nog nooit vertoond is in dit land.

Ja en het hielp natuurlijk ook dat dit de setting was!

Ja en het hielp natuurlijk ook dat dit de setting was!

119 uur
Het festival barst los na wat blabla en een goed geproduceerd filmpje over human trafficking. De muzikale aftrap is is van een of andere birmese superster die prompt you’re still the one van shania twain inzet. #downer. Deze chicka zingt gewoon het nummer zelf, maar het grappige is dat het in de birmese muziekindustrie gangbaar is om westerse nummers te coveren met birmese teksten, zonder de onschuldige birmees (laten we zeggen: Aung Mweng Htwe Modaal [de Jan Modaal van Birma – voor de spuit elven (kuchAmna) van deze wereld, red.]) ooit te vertellen dat het een cover is.

Nu blijkt dat de Birmezen van rechten en intellectual property weinig kaas gegeten hebben (ze hebben sowieso weinig kaas gegeten, die birmezen. Volgens mij zijn ze daarom ook zo klein). Dat was nooit zo’n probleem, daar de hele wereld die lieve birmeesjes in de boycot had. Maar nu papa MTV langskomt blijkt ineens dat ze eigenlijk hadden moeten betalen voor de nummers die ze gejat hebben (ja je bedenkt ‘t niet hè..). Daardoor ontstaat de interessante situatie waarbij de meeste van de birmese artiesten die het podium betreden deze dag hun excuses aanbieden aan het publiek, omdat ze ‘geen toestemming’ hebben gekregen van MTV om hun meest bekende nummers te spelen.

120 uur
De publieksparticipatie is soms moeilijk in te schatten. Zo kan het publiek bij het voorstellen van de basspeler van de band uitzinnig klappen en schreeuwen, om 5 seconde later bij de drummer ogenschijnlijk alle interesse in de band verloren te hebben, en komt de enige hoorbare toejuiching van een kraai die ergens hoog in een boom aan de andere kant van het veld zat te krassen.

Prachtig.., niet?

Prachtig.., niet?

120,5 uur
Allerhande hoogwaardigheidsbekleders doen hun zegje op het podium. De miljoenen aan hulpgeld die de Amerikaanse,  Australische – en via de VN ook u, eerwaardige lezer, aan dit evenement betaald hebben, hebben geresulteerd in een telefoonnummer. Jawel. Nu kan je 24 uur per dag bellen als je denkt dat er iemand getraffickt wordt in jouw omgeving [noteer sarcasme]. En tijdens het festival schreeuwen we allemaal heeeeeel hard het telefoonnummer. Zó belangrijk vinden we het. Maar wat we eigenlijk bedoelen is dat we willen dat de show verder gaat.

Onder de hoogblablaheidsbekleders zitten ook generalen van het militaire regime en de politiechef. Als zij op het podium komen hoor ik mensen boe roepen – wat volgens mij een jaar geleden ongehoord was. Maar hoe Aung Mweng Htwe modaal zich nou precies voelt bij een vertoning als deze kan ik nog niet helemaal duiden.

Hmmmm duiden… ik mis de volkskrant.

121 uur
Birmese actrice: Kom op jongens, laten we nog één keer met z’n allen het telefoonnummer schreeuwen:  0 !!! … 6 !!! …

publiek: … … … [doodse stilte]

Birmese actrice: ok nou toch fantastisch dat jullie er zijn allemaal!

121,5 uur
Enter Amerikaanse ambassadeur. Denk dik, denk kin die overloopt in nek [een chinck, red.], en denk daar dan een langgerekte goatee overheen die tot driekwart van z’n chinck loopt. En dan een stukje boven het midden in die goatee zo’n anusmond. En spreek de volgende woorden uit als een ietwat traag pratende Cartman:

blablalba human trafficking, blablabla… we’re not alone, blablabla, president obama thinks it’s very important, blablabla [en hier trachtte hij de stijl van Obama’s speechschrijver over te nemen] together blabla we can blabla in our life time blabla end trafficking and modern day slavery… blabla yes we can blabla yes we can.

Alsof deze vertoning nog niet gênant genoeg is, gaat hij het podium niet af na z’n yes we can gemopper (blijkbaar heeft de amerikaanse belastingbetaler een dermate grote smak geld neergelegd voor dit feestje dat de spreektijd gerechtvaardigd is) gaat hij als volgt verder (en blijf bij die cartman met z’n goatee hè!)

So if anybody offers you a job that pais a lot of money, what do you say? [publiek wordt verwacht nee te schreewen maar publiek denkt collectief aan hoe fijn het zou zijn om veel te verdienen…]

And if anybody offers to take you to the city to work, don’t do it! [publiek woont al in de stad]

And if anybody comes up to you and offers you work, what do you say? [een enkeling roept nee, maar wat die eigenlijk bedoelt is dat hij en z’n anusmond moeten wieberen en de show voortzetten]

You say no, because you should stay poor and hungry in your villages and whenever you see an opportunity to move up in life you run away for it, because it’s dangerous out there.

Ok dat laatste zei hij wellicht niet helemaal letterlijk in die exacte woorden, maar dat was wel de nasmaak die we hadden van de speech. En hij deed wel echt van: wat zeg je als iemand je een heel goedbetaalde baan aanbied? En dan moesten we NEE roepen. Maar goed. Exit goatee, enter de birmese lady gaga. Die overigens al lady gaga was toen lady gaga zelf nog in luiers rondkroop in colombia. Of was dat shakira? Goed, toen lady gaga nog geen hormonen slikte en een jongetje was met de naam Gargal – op een heuvel in nieuw zeeland, waar hij opgevoed werd door zwerm kiwi’s. We dwalen af.

122 uur
Er zijn 50.000 mensen in het People’s Park, zo menen we te vernemen tussen de blablabla human trafficking blablabla. De juistheid van dit aantal is discutabel, maar het is zeker een mensenmassa dat Toppers-waardig is.

122,5 uur
Dikke VN-man in een MTV t-shirt: JONGENS ZULLEN WE NOG ÉÉN KEER MET Z’N ALLEN HET TELEF

Publiek: NEE NEE NEEEEEEEEEEEEEEEEE

Dikke VN-man in een MTV t-shirt: ok nou supertof dat jullie er allemaal zijn hoor!

D'n Jason

D’n Jason

123 uur
eindelijk. d’n jason.

123, 1 uur
hmmz. beetje mellow shit eigenlijk die jason.

123,2 uur
hmmz. misschien dan toch liever bono.

124 uur
Hoewel d’n Jason een uitgebreide uitleg geeft over de wave (iets in de trant van vooraan beginnen en langzaam naar achter) blijkt – als d’n Jason de wave uiteindelijk inzet – dat het Birmese publiek ook hier nog geen kaas van gegeten heeft. Dat uit zich in een moment van twijfel – zo’n anderhalve seconde lang, waarin het publiek angstvallig om zich heen kijkt wat de rest doet – waarna het verbijsterde publiek en masse en zonder golvend effect hun handen omhoog gooit. D’n Jason beoordeelde het als ‘close enough’.

125 uur
godmiljaar nuwiliedereennatuurlijkeentaxi

 

ps. god wat ben ik achteraf gezien blij dat ik niet bij Live Aid was.
pps. en over mijn lijk dat ik ooit nog naar een charity festial ga.
ppps. d’n jason was erg leuk. maar de thaise band die ervoor kwam [slot machine, red.] was het leukst.
pppps. supertof om te zien hoe zo’n festival eraan toe gaat in zo’n land.
ppppps. de vrienden van Huisgenoot M. zijn allemaal onwijs leuk. Huisgenoot M. zelf komt me – dat zal geen enkeling verbazen – zo onderhand wel de strot uit ;)
pppppps. gelukkig zat ik nog in mijn ik ga nooit meer drinken-mood op het festival, want ze verkochten daar potjandorie geen alcohol.

14 comments

  1. Jeanne Reply 18 / 12 / 2012 at 12:00

    lang verhaal, té lang verhaal
    doe mij maar bono ;)
    xx

  2. Joris Reply 18 / 12 / 2012 at 14:09

    Poeh, zelfs scannend een lang verhaal…. :-)
    Ben wel benieuwd wat er nu met YG of GY of wat dan ook gaat gebeuren.

  3. koen Reply 18 / 12 / 2012 at 17:45

    Veel tekst ja, kan je niet werken voor die arabieren? Dat is eigenlijk het enige wat ik er zo uit filter. Behalve dat je nu websites gaat bouwen in plaats van toiletten, ook leuk. YG zijn letters waar verdomde weinig bij past dat grappig zou zijn, behalve dat ik een reactie van zo’n geshockte Birmees als ‘You Gross!’ zou kunnen bedenken, de ironie die ze dan niet doorheeft…

  4. Big Brother Reply 19 / 12 / 2012 at 09:16

    Hilarisch JW.
    Goeie foto’s ook.
    Ik wilde zeggen: MTV “blaast de grote”, maar wij hebben nu Serious Request, dus waar hebben we het eigenlijk over?

    p.s. doe effe 2x rouw -> rauw, tenzij je bedoelde dat je moest huilen om de dood van het dier dat nu als vlees is geïncarneerd (see what I did there?).

    p.p.s. Hou effe in de gaten dat politiek-vriendelijk iets anders is dan G-vriendelijk.

  5. Marloes Reply 19 / 12 / 2012 at 11:02

    :)

  6. Kim Reply 20 / 12 / 2012 at 00:00

    Hierbij wil ik de opmerking maken dat het eten van kaas geen enkel verband heeft met de uiteindelijke totale lichaamslengte. Ik heb overal kaas van gegeten en toch kan ik nooit het podium zien tijdens een concert.
    Zo’n festival in Birma klinkt dan ook als een ware droom.

  7. Juliet Reply 21 / 12 / 2012 at 01:42

    Ik wilde allerlei intelligente dingen gaan zeggen maar toen zag ik dus dat ik blijkbaar bij mijn vorige bezoek hier in het vakje Email* jul@poep.nl had ingevuld wat nu dus mooi weer klaar stond en dat vond ik zo geestig van mezelf dat ik niet meer wist wat ik ging zeggen.

  8. Jelle Reply 21 / 12 / 2012 at 12:24

    Een ouderwets goed verhaal. En het leek ook nog eens langer dan het in de praktijk bleek te zijn.

  9. muskens Reply 21 / 12 / 2012 at 14:57

    en ik vond het helemaal niet lang.

  10. Willem Reply 28 / 12 / 2012 at 12:07

    gay crews, red labels en d’n jason…
    als je in de volgende editie vertelt over een Yangoniër die verkleed als kerstman kapitalistische kado’s uitdeelt in die mall daar dan breekt m’n klomp écht.
    of wellicht heeft de Westerse media te weinig kaas gegeten van da land.

  11. Willem Reply 28 / 12 / 2012 at 12:08

    verrek, m’n avatar lijkt op een kerstman!

  12. keimpe Reply 29 / 12 / 2012 at 01:30

    Ik wacht op een nieuwe reportage. Twee woorden, negen letters. Vraag maar aan Mieke.

    • jeewee Reply 30 / 12 / 2012 at 10:30

      snap ik niet..

      • Huisgenoot M Reply 08 / 01 / 2013 at 07:45

        Dikke h**r :p

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top