Close
Exit

Met in deze editie: 1 flinke beuner, 6 bussen, 1 oude laptop, 1 moeilijke afkorting, 256 likes, 1 sexy model myanmar girls, 1 sneeuwlandschap,  26 onderdanige buiginkjes,  1 brutale en 1 blinde. 

Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen, dus ik gooi het er maar gewoon uit: het gaat verdomde lekker hier. Ik kan tot en met mei parasiteren in Casa Mieke – vanaf maart zelfs als een betalende gast met een kamer voor me eige. Ik heb een werkvisum met dank aan de vrienden van Young Man BV, en ben – voor zover ik dat in kan schatten althans – legaal aanwezig in dit land. Dat laatste is overigens niet iets waarvoor ik m’n hand in het vuur zou durven steken, maar een zekere mate van legaliteit heb ik toch zeker bereikt.

En ik ben een beetje aan het bijbeunen. Ik heb namelijk twee designklussen binnengesleept. De eerste is voor een vriend die een marktplaatsachtige website aan het bouwen is. Die is vrijwel klaar, maar er moet nogal wat aan gefinetuned worden voordat hij daadwerkelijk online kan, en that’s where I come in. Met mijn haviksoog voor gebruiksvriendelijkheid en mijn haarfijne gevoel voor goedkoop ontwerp ga ik de komende maand zorgen dat de site mooi en gebruiksklaar wordt. En waar ik ‘mooi’ zei legde ik een substantieel stuk cultureel relativisme in de naklank.

Die gezonde dosis cultureel relativisme mag je nog even vastgehouden, want al gauw had ik ook een tweede klus. Er was al eerder op gezinspeeld, want S. de CEO van Young Man BV had me nodig om een touringcar te ontwerpen. De kleuren, letters, logo’s op de buitenkant dan. S. d’r vaste designers waren druk, dus vroeg ze of ik mee wilde gaan naar de klant. Die koopt 2 bussen en mag zelf het design bepalen. Vol goede moed (hoewel ik mezelf wel een klap voor m’n kop kon geven dat ik voor deze gelegenheid geen hipsterbril uit bangkok had) stapte ik dus het kantoor van het busbedrijf binnen.

Daar sprongen zo’n 13 meiden en vrouwen op die in rap tempo en in hoge frequentie respectvolle buiginkjes naar ons begonnen te maken. En terwijl ik dit merkwaardige spektakel zo in me opnam kwamen er uit alle hoeken, gaten en kieren nog eens 13 andere vrouwfiguren aangerend die eenzelfde buigende beweging aannamen.

Ietwat van m’n apropos liep ik dan ook het kantoor van de chef binnen. Daar krijg ik geen respijt, want hij had een Acer laptop van zo’n 34 kilo op z’n bureau staan. Als ik het niet verkeerd heb was het het model uit 1991. Met al die afleiding kon ik het gesprek maar moeilijk volgen, en ik was er dan ook van overtuigd dat ik het verkeerd hoorde toen hij zei dat hij een besneeuwd winterlandschap op z’n bus wilde.

Dat bracht me echter wel weer bij zinnen, en navraag leerde dat de goede man wel degelijk een besneeuwd berglandschap wenstte. Daar zijn bedrijf onder de naam Silver Snow Express geregistreerd staat vond hij dat zelf niet meer dan logisch.

Ik ga hier verder geen woorden aan vuil maken

Ik ga hier verder geen woorden aan vuil maken

Gisteren nog zei ik in de kroeg tegen een onbekende dat ik design shit deed, waarop ik de vraag kreeg: oh echt, kan je ook een magazine ontwerpen? Dit soort vragen krijg ik met toenemende frequentie, en ik ben mezelf nu aan het leren om mijn natuurlijke reactie van ‘neuj’ te onderdrukken, en in plaats daarvan te bluffen alsof m’n leven er vanaf hangt. En niet onterecht overigens. Ik bedoel: ik heb gevoel voor ontwerp, dus waarom zou ik geen magazine kunnen vormgeven? Het feit dat er binnenkort een bus naar mijn hand door myanmar rijdt is daar bewijs van. De brutalen hebben de halve wereld hier in myanmar – een levensles die ik langzaam begin te leren en waarvan ik nog veel profijt ga hebben in mijn verdere leven.

Overigens heb ik het idee dat velen die les reeds lang voor mij geleerd hebben zonder de noodzaak af te reizen naar een zweterig oord. Dus ook voor jullie stakkers is er nog hoop. Sterker nog… ik heb het idee dat er zelfs een spreekwoord is gestoeld op deze wijsheid. Maar met mijn staat van dienst waar het spreekwoorden betreft zou die volkswijsheid ook zomaar iets met blinden die de wereld regeren te maken kunnen hebben.

De moraal van dit verhaal is in ieder geval dat als je ook maar íéts kan, je naar myanmaar moet komen. Want er is hier altijd wel iemand gek genoeg om er geld voor te betalen. En daarbij is het hier verdomme kei gezellig!

Maar zoals ik begon: het gaat dus erg lekker. Ik kan bij beide klussen gebruik maken van kantoor en internetkabel, race lekker op m’n fiets de stad door (waar ik de weg al aardig ken), en probeer daar omheen een ritme op te bouwen. Ik sta netjes om half 8 op, maak m’n koffie, doe een uurtje Birmese woordjes, en vertrek dan naar kantoor. ‘s Avonds keertje hardlopen, zaterdag Hashen… En daar buiten heb ik een heel stel leuke vrienden waarmee ik met plezierige regelmaat biertjes, dansjes en maaltijden deel. Zo regelmatig zelfs, dat ik m’n stapel geïmporteerde boeken nog maar nauwelijks toe kom.

Het enige dat niet zo opschiet is de NGO zoektocht. Ik ontmoet hier en daar wel nieuwe mensen, mail er een keer m’n CV achteraan, deel m’n kaartje hier en daar uit… Ik heb het idee dat ik ook werk ga vinden doordat ik iemand leer kennen die nét iemand nodig heeft, in plaats van te reageren op posities die allemaal vloeiend birmees verwachten. Maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik er eigenlijk iets harder achteraan moet zitten. Ik weet alleen niet precies hoe. Dan bedenk ik dat ik op deuren moet kloppen en op de stoep moet gaan wachten. Maar als ik me dan voorstel hoe dat er praktisch uit zou zien, dan kies ik er toch voor om niet op een bankje voor het oxfam kantoor te gaan zitten.

Dat was allemaal op maandag. En maandag bedacht ik me ook dat dit freelance gebeuren eigenlijk wel zó relaxed was, dat ik dit nog wel een maandje kan doen hier. Maar ja. Toen kreeg ik dinsdagochtend een mailtje van ActionAid, en toen ik daar 3 uur later aan de vergadertafel aanschoof lag het contract al klaar. Of ik morgen kon beginnen.

En zo geschiedde het. Ik had vandaag m’n tweede dag, en parasiteer nu volledig op Huisgenoot M. Zij werkt namelijk ook bij ActionAid, en het lot wil het hebben dat we nu óók nog eens op dezelfde kamer zitten. Met het lot heeft dat overigens niet zo vreselijk veel te maken, daar ik ben aangenomen door een vriendin van Huisgenoot M. Net als dat de webbouwer en de bus chick waar ik voor werk ook vrienden van Huisgenoot M. zijn. Als ik ooit de loterij nog ga winnen moet ik haar echt mijn gewicht in goud geven (hopelijk heb ik dan mijn ranke lichaam nog).

Overigens is het slechts voor 2 maanden. Ik ben namelijk een consultant nu. BOOYAH! Ik zou jullie vertellen wat ik doe, maar ik zou op dag 2 al volledig vervallen in NGO-speak, en ken eigenlijk alleen nog maar afkortingen (ik pretendeer dat ik weet waar ik het over heb als ik op m’n linkedin zet dat ik DIPECHO coordination officer ben). ActionAid heeft een groot programma van de EU, en werkt daaraan met 6 verschillende organisaties. NGO’s als oxfam en Plan, maar ook UN-HABITAT. Ik ga een hoop documentatiedingen doen en coordinatiewerk tussen die 6 organisaties, om te zorgen dat iedereen weet waar iedereen mee bezig is. Super relaxed dus, want het betekent dat ik overal m’n hoofd naar binnen mag steken, en dat ze me dan niet eens weg kunnen sturen.

Klein nadeeltje van het consultantschap is dat ik ook de workload van een consultant op m’n bureau geflikkerd heb gekregen. Puntje waar ik niet per se rekening mee gehouden had. Ik heb vreselijk veel deliverables de komende 2 maanden, en heb daar dus ook nog m’n designklusjes naast lopen de komende tijd. Weekend wordt een zeer relatief begrip de komende tijd ben ik bang, maar aangezien het concept van de werkweek ook nogal foreign was de afgelopen 2 maanden ben ik de laatste die daar over klaagt.

 

ps. we hebben al 256 likes op onze YG! Maar ik kijk dus naar die lui die ons liken, en het zijn allemaal birmezen die 1.300 likes hebben, en als ik dan op gay of boys zoek kom ik alleen maar iets van Buddhnath Gaya tegen of zo. En als ik dan op girls zoek hebben ze 18 likes in de trant van: sexy girls korea en sexy model girls myanmar. De relevantie van onze likes laat dus wat te wensen over, en we zijn een beetje bang dat het gros van de birmezen LGBT niet begrijpt en die vlag met die leuke kleurtjes aan ziet als vredesvlag.

pps. als je hier de ober roept maak je 2 x een kus geluid. In de eerste week hier dacht ik de hele tijd dat Tarkan achter me stond.

ppps. alles dat je hier kan kopen kan je in de gewone versie kopen, maar ook in de versie met angry birds opdruk. Alles.

pppps. m’n nieuwe collega die naast me zit neuriet soms heel zacht ‘by the rivers of babylon’. Nauwelijks hoorbaar. Ik classificeer het daarom als psychologische oorlogsvoering en bezin me op repercussies.

ppppps. ging ik koffie halen op m’n werk, hadden ze alleen van die ranzige zakjes 3 in 1 instant coffee. Maar ja.. een junk moet toch aan z’n hit komen, dus ik flikker zo’n zakje in een mok. Het water was ook nog eens lauwwarm, dus ik nam een flinke slok. Gooi ik me daar toch een gulp koffiedrap van heb ik jou daar m’n keel in! Ik dacht dat ik doodging. Hebben ze hier dus zakjes met melkpoeder en suiker, maar dan wel met echte koffie. Met drap en alles. Maar er staat wel instant op het zakje.

Mijn klomp brak.

pppppps. welk busontwerp denken jullie dat ze gekozen hebben? Maak ik in de volgende editie bekend wie er naar disneyland parijs mag.(2e prijs wint een duurzaam herbruikbaar boterhamzakje).

17 comments

  1. Neef M in TH Reply 03 / 02 / 2013 at 08:10

    Hee JeeWee, dat gaat je nog rap af zeg, het heeft mij hier ruim anderhalf jaar gekost voordat ik een fatsoenlijke werkvergunning had!

    Dat kus geluid om een ober te roepen heb ik trouwens in meer landen hier opgemerkt, ik zal binnenkort ‘s proberen of ook het aanslaat in Nederland.

  2. Jeanne Reply 03 / 02 / 2013 at 09:45

    ik quote: ‘Met mijn haviksoog voor gebruiksvriendelijkheid en mijn haarfijne gevoel voor goedkoop ontwerp ga ik de komende maand zorgen dat de site mooi en gebruiksklaar wordt.’

    Dat tweede deel… goedkoop ontwerp: oke.. maar gebruiksvriendelijkheid??? Hoe zit het met Post NSG’ERSSSSSS (read meervoud) die ook kunnen posten op PNOT!? ;)

    Ik quote 2: ‘by the rivers of babylon’. (…)Ik bezin me op repercussies.’ Ga Babylon van David Gray neurien…

    Ik quote niet meer: en zeg: fijn dat het zo goed gaat met je schattie, ik mis je wel heaps…xxx
    PS: ik denk dat het de eerste blauwe bus is geworden…

  3. Lieke Reply 03 / 02 / 2013 at 13:34

    ik vond die phrase over het haviksoog ook goed klinken! en ik zie door mijn cultuur-relativistische bril dat het de laatste bus is geworden!

  4. Big Brother Reply 03 / 02 / 2013 at 13:39

    Psychologische oorlogsvoering? Ik zeg Annoy-a-tron.
    http://www.thinkgeek.com/product/8c52/
    (er is ook een versie 2, en koop dan voor jezelf meteen de bubble wrap simulator http://www.thinkgeek.com/product/982f/ )

    • jeewee Reply 04 / 02 / 2013 at 12:41

      hahaha nice!

  5. Kim Reply 03 / 02 / 2013 at 21:32

    Goed aan de bak zeg! Super!
    Ik denk bus 1.

  6. Erna Reply 03 / 02 / 2013 at 22:08

    Goed bezig JW!!

    KUS

    ps En het MOET wel de laatste bus zijn geworden
    ps 2 Mijn zusje is gisteren in A’dam een heteroseksuele versie van jou tegengekomen (moet ik dit aan Josine vertellen?!)

    • jeewee Reply 04 / 02 / 2013 at 12:39

      NEE NEE NEEEE!! ZELLUF HOUDEN!!!

      ik zoek al jaren naar iemand die sprekend op mij lijkt. En als hij dan toch zo lijkt kan ik ‘m vast ook wel turnen.

  7. keimpe Reply 04 / 02 / 2013 at 01:24

    Gezien de Aziatische voorkeur voor gillende lelijkheid en schreeuwerige aandachtstrekkerij moet het de laatste bus zijn. Daarnaast is het ook gewoon mijn favoriet. Goed werk JW.

  8. de theoretische huisgenoot van huisgenoot M Reply 04 / 02 / 2013 at 09:56

    Keimpe heeft een scherpe analyse. Kort doch zeer doeltreffend. Ik ga ook voor de laatste bus. En ook: lekker bezig daar!

  9. Maj Reply 04 / 02 / 2013 at 12:21

    Misschien ligt het aan mij en beginnen de jaren me parten te spelen, maar de Tarkan grap… Ik kwam niet meer bij. Serieus.

    En super dat het zo goed gaat, jongen! Niet dat we ook maar een moment aan je getwijfeld hebben natuurlijk, maar toch. Klinkt heel goed allemaal.

    En ik durf nu eigenlijk geen andere bus meer te zeggen; the people have spoken. Laatste dus. (Hoewel de tweede bus eigenlijk mijn oog trekt, maar ik heb geen behoefte om uniek te zijn hier, dus laatste. Laatste it is.)

  10. jeewee Reply 04 / 02 / 2013 at 12:37

    ik krijg altijd zo lekker veel comments als ik een vraag stel in een van de ps’en. daar moet ik duidelijk meer gebruik van gaan maken.

    Maar ehh, ik heb het juiste antwoord nog niet voorbij zien komen…

    en daarnaast: dank voor props. Of zoals de Denen zeggen: Tack För Kaffet.

  11. Marloes Reply 04 / 02 / 2013 at 15:26

    3a. En klinkt goed :) Myanmar een aanrader dus?

  12. Koen Reply 04 / 02 / 2013 at 20:23

    Duidelijk die derde bus met sneeuwvlok, ik neem aan dat ze zoiets sprankelends wel kunnen waarderen. En het is vast nog een symbool voor god ook. Verder goed bezig jongen.
    Op de site van actionaid zie ik trouwens jochies met één been naar de finish hinkelen als projectje of zo. Misschien iets voor Hashtag? Vast wel genoeg leuke bijnamen te bedenken.

  13. Daan Reply 05 / 02 / 2013 at 14:07

    Ik dacht dat het gewoon verschillende kanten van dezelfde bus waren… anyway, ik denk nr. 5 dan. Krijg ik nu een prijs?

  14. Josine Reply 06 / 02 / 2013 at 10:09

    Hahaha Maj, ik had precies hetzelfde met die Tarkan grap. Ook de ps over de 3 in 1 koffie moet ik nog steeds om grinniken.
    Oh en Erna stuur zijn contactgegevens even door in een pm graag.
    Kus!

  15. Juliet Reply 09 / 02 / 2013 at 13:10

    Goed verhaal. Lekker bezig!
    Bus 2.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top