Close
Exit

Met in deze editie: 1 tijgermug, 3 fab feestjes, 1 gogo danser, veel vogelpoep, 1 niet overwegend milde tropische ziekte, en ondanks dat er 1 verjaardag in voorkomt eindig deze editie met 1 zielig hoopje jan willem.

Verjaardags- en mugoverdraagbaargerelateerd nieuws in deze editie. Ik stel voor met het leuke nieuws te beginnen, daar het nieuws aangaande een potentieel levensbedreigende tropische ziekte een betere cliffhanger vormt.

Fab heeft zich de afgelopen maanden ontpopt tot hét homofeest ten westen van bangkok en ten oosten van calcutta. Maar dat zegt feitelijk niks. Desalniettemin gaat het erg lekker met het feest. We worden wat professioneler in het organiseren, hebben de promo beter op orde, en hadden bij het laatste feest voor het eerst dikke speakers gehuurd, en die maakten een wereld van verschil.

Onze nieuwe banner

Onze nieuwe banner

Fab Messenger

Fab Messenger

Op fab nummer 2 en 3 kwamen iedere keer iets meer birmese homo’s en lesbo’s. De locals zijn nog steeds in de minderheid; de ‘gewone birmees’ gaat niet tot midden in de nacht uit (en vrouwen al helemáál niet), en Daw Shwe Thein Modaal heeft het geld ook niet om bij ons te komen dansen (hoewel we wel goedkoop zijn). Maar het groeit in ieder geval met kleine stapjes. Het tofste vond ik nog wel dat er een paar homo’s in hun eentje kwamen. Ze hadden over het feest gelezen op internet, en kwamen een beetje schuchter om de hoek kijken.

Wij staan altijd aan de entree (2 euro) en geven iedereen een gratis shotje bij binnenkomst. Daardoor kunnen we met iedereen een praatje maken en hebben we een aardig idee van het volk dat langskomt. We hebben nu tussen de 150 en 210 man per maand, en daar zijn we verdomde blij mee.

De franse B. (die onderdeel is van het fab team) ontpopt zich de laatste feestjes tot een ware exhibitionist. Waar hij naar verluid tot een half jaar terug nog aardig diep in de kast zat vanwege zijn werk bij een niet nader te noemen franse oliemaatschappij, trekt B nu te pas en te onpas z’n t-shirt uit op de dansvloer.

Voor huisgenoot M, die nog liever haar linkerarm opvreet dan dat ze B z’n shirt uit laat trekken, is dit een constant gevecht. We maken tegen huisgenoot M ook vaak grapjes dat we Go Go dansers in gaan huren, en dan zie je haar al bleek wegtrekken. Niet bleek genoeg overigens om nog iets in de trant van ‘OVER MY DEAD BODY’ te schreeuwen.

Ze lijkt de birmese homo’s echter niet aan haar zijde te hebben. Want zodra B het startschot geeft met zijn ontblote torso, zoeken ze naarstig naar een excuus om hun shirt ook uit te trekken. Daarbij doen ze zich eerst preuts voor, maar zodra huisgenoot MY (niet te verwarren met huisgenoot M) de rand van hun shirt ook maar 3 centimeter optilt gooien ze hun handen in de lucht en laten ze gewillig hun shirt omhoog trekken.

Huisgenoot MY

Huisgenoot MY

shirtless

Blijkbaar is dit een soort oerdrang onder homo’s, want de meesten zien er niet uit alsof ze veel ervaring hebben met de hitsige homoclubs van Sydney of Bangkok.

Zelf was ik ietwat sceptisch. Want wil je nou echt uitstralen dat het ‘homozijn’ gedefinieerd wordt door in je blote bast op de dansvloer te staan? Maar uiteindelijk heb ik toegegeven. Want ik vind het ook wel weer een leuk idee dat er nu een plek is in yangon waar je ermee weg komt om halfnaakt op de dansvloer te staan. En om alle hetero’s op het feest te laten zien dat dit wel degelijk een homofeest is (stiekem vinden die het ook wel leuk).

En zo begint het ‘shirtloze kwartiertje’ vaste prik te worden tijdens fab. Daarna trekt iedereen – alsof het zo afgesproken is – netjes z’n top weer aan en gaat het feest verder alsof het nooit gebeurd is. Toen ik echter een keer vroegtijdig mijn shirt terug aan wilde trekken kwam de volledige birmese homoscène in opstand en werd ik gesandwicht door twee intimiderende topless birmezen die mijn shirt afpakten. Een klein beetje aangerand ben ik daarbij wel, maar dat zien we ook maar in het licht van de emancipatie van de myanmarese homo.

Op diezelfde avond kwamen er twee jochies op me af die vroegen:
“Are you HM?”
jw: sorry what?
jochies: “HM?”
jw: “H&M? Ehhm no, Zara I think. I got it on sale”
jochies: “No. Homosexual?”
jw: “Oh, gay! yes, I am!”

Het zegt helaas wel wat over de homo-emancipatie als als je zelfs op een homofeest het woord gay nog niet uit durft te spreken. Op profielen op homosites (die ik afstruin om het feest te promoten) kom je ook nauwelijks homo’s tegen. Iedereen is ‘bi’.

Fab terras

Fab terras

Later op de avond werd ik nog een keer overrompeld door een klein leger birmese homo’s. Dit keer wilden ze m’n position weten. Toen ik zei dat dat allemaal niet zo vast ligt moesten ze allemaal heel erg giechelen.

Nog wat fab hoogtepunten: Op fab 2 deden we een flashmob. Alhoewel dat dansje de naam ‘flashmob’ niet echt waardig was. We hadden een dans ingestudeerd op de Austin Powers tune. Ietwat klungelig, maar toch trots stortten we onszelf erin, maar precies tijdens míjn solo viel de muziek uit. Dat was nog nooit gebeurt, en we denken dan ook dat we gesaboteerd zijn…

Onze japanse BFF

Onze japanse BFF

Tsjah, en dan was er afgelopen keer de ultrasexybirthdayfab (we hadden fab op de 25e, en ik was de 26e jarig). Het was onze drukste fab tot nu toe, al hadden we helaas wel een inzinking wat locals betreft. Dat werd echter ruimschoots gecompenseerd door het feit dat er een Japanse vrouw-man transgender was. Iedereen vond ‘m razend interessant (mezelf inclusief), en hij had al snel z’n shirt omhoog om te laten zien hoe goed z’n borsten weggewerkt waren. En hij had een baardje, dus ik vond ‘m nog sexy ook.

Maar het hoogtepunt was uiteraard om 12 uur. Ik mocht een half uur lang niet boven op de dansvloer komen, en werd om 12 naar boven geleid. Daar begon Euphoria van die zweedse songfestival chick te spelen en hadden een stel vrienden (wederom) een dansje ingestudeerd.

Alsof dat al niet genoeg was trok B niet alleen zijn shirt, maar ook zijn broek uit (niet zozeer voor mij waarschijnlijk, ik was slechts een excuus). Ik zag Huisgenoot M in mijn ooghoeken haar tanden al in haar linkerarm zetten, maar uiteindelijk hield ze zich gelukkig in.

Cultureel verantwoord? Nee.

Cultureel verantwoord? Nee.

Het eindigde met een groep mensen die mij allemaal de rug toekeerden en iets met letters uit probeerden te beelden. Ze hadden allemaal letters op hun rug geplakt, maar de combinatie van yangons zweet en chinees schilderstape bleek niet de beste optie om ‘happy birthday jw’ te spellen. Maar het idee was leuk.

Evenzo met de taart. Leuk idee, maar niet te vreten. Die mening deelde gelukkig iedereen met mij.

Happy Birthday Lettres

taart

Het uitbrakverjaardagsdiner was ook een succes, alhoewel dat uit onverwachte hoek kwam. We gingen bij de Sushi Boys eten. Een leuk sushitentje buiten in het park aan het meer, met uitzicht over de Shwedagon. Bij Sushi Boys krijg je sushi met mayo – en voordat jullie sushi-puristen nu allemaal gaan liggen woelen in jullie spreekwoordelijke graf: ik kan het uitleggen.

Sushiboys is namelijk het perfecte huwelijk tussen sushi en katereten. Want waar een lab rauwe vis voorheen het laatste was waar ik aan moest denken terwijl ik de alcohol (en zonden) van de vorige nacht probeerde te verwerken, wordt sushi met een dikke laag mayo ineens een goeie optie.

Julius Ceasar en Willem Alexander

Julius Ceasar en Willem Alexander. Wimlex had ik al, Julias kreeg ik voor m’n verjaardag

Dat was echter niet de onverwachte hoek van succes tijdens het eten. We zaten buiten onder een gigantische boom, en ik werd op een gegeven moment geraakt door een vogelpoep. Nou ja, dat was dan maar voor good luck in m’n nieuwe levensjaar. En toen ik vervolgens nog een keer ondergescheten werd was het éxtra goed geluk.

Toen vervolgens mijn buurman ook vogelpoep kreeg begin het zorgwekkend te worden, maar toen ook degene daar weer naast geraakt werd begon het hilarisch te worden.

Nu ik het opschrijf kan ik niet meer precies verklaren waarom we het zo leuk vonden om ondergescheten te worden, maar feit is dat we zijn blijven zitten tot dat we in totaal 14 keer vogelschijt over ons heen hadden gekregen. Ik wilde eigenlijk blijven tot de 28, ter ere van ieder van mijn levensjaren, maar je kan je voorstellen dat je nadat je 14 keer bent ondergescheten toch na moet gaan denken over de hygiene van het geheel. Temeer omdat zo’n wit poepje niet echt opvalt tussen de mayo. Dus toen zijn we maar onder het afdak gaan zitten (dat 2 meter naast onze tafel stond).

Uiteindelijk vonden we nog een laatste, vijftiende poep, precies in de kale plek op het (vroegtijdig kalende) achterhoofd van vriend J.

De dag na mijn verjaardag begon ik aan een laatste contractje op mijn werk – van precies 2 hele weken. Maar na 1 week kreeg ik echt een dikke koorts. Toen die 3 dagen duurde en geen teken gaf van afname heb ik m’n kreupele lichaam toch maar naar de international clinic gesleept voor een check up. De koorts was een stuk heftiger dan normaal, dus ik maakte me wel een beetje zorgen en ging in m’n hoofd al langs alle gekke tropische ziekten.

De aardige singaporean doctor ging echter een lijstje symptomen af dat me weer hoop gaf:
diarrhoea? 
no
stomach ache?
no
pain in the joints?
no
nauseous?
no
cramps?
no
[ik voelde me ineens een stúk beter]
rash?
no
I think it might be dengue.
WHAT!

Precies op het moment waarop ik dacht: ‘hé, het is eigenlijk helemaal niet zo ernstig. Zal toch wel niks tropisch zijn’. Ik wilde nog iets verwijtends mompelen in de trant van: ‘ja maar ik heb verdomme al je vragen met nee beantwoord. Hoe kan je dat hier nou van afleiden?’, maar het leek me verstandiger de bloedtest af te wachten alvorens hem te beschuldigen.

Dengue is de malaria van de stad. Je krijgt het van de tijgermug (de tijgermug is een baas. Of meer nog een eindbaas eigenlijk. Maar niet in de goeie zin van het woord). En er is geen medicijn tegen dengue. Dat betekent dat je meestal vanzelf beter wordt en af moet wachten. Maar als je nie van zelf nie beter wordt, dan wordt je nooit nie beter nie. Dat maakt de ziekte ook een tikkeltje zorgwekkend  – ondanks dat de kans vrijwel verwaarloosbaar is.

De omstandigheden om ziek te worden waren minder dan ideaal. De symptomen begonnen ongeveer gelijk met het moment waarop huisgenoot M de deur van ons appartement dicht trok om naar Bangkok te vertrekken. Een appartement waar we nog geen 24 uur daarvoor ingehuisd waren, en waar net als in ons vorige huis geen internet is. Tel daarbij op dat mijn simkaart verlopen is en dat er in dit afstotelijke land geen simkaarten meer te krijgen zijn. En ook geruststellend: geen ziel in yangon die wist waar ons nieuwe huis woonde.

De ziekte heeft een heel duidelijk 7-daags verloop. Eerst een paar dagen hoge koorts, dan begint de diarree, dan de rash, en dan zakken je bloedplaatjes. Daarna gaat alles als het goed is weer back to normal, en krijg je als toefje nog 1 dag koorts. Het is zowel grappig als zorgwekkend dat je na de eerste diarree weet dat je hele lichaam in de komende uren in een grote uitslag gaat veranderen.

Maar de  bloedplaatjes zijn het engst. Ik moest iedere dag m’n bloed laten checken of die niet te laag werden. Dan moet je namelijk bloedtransfusies, maar dat is niet veilig hier, dus moet je evacueren. Dat klinkt ongetwijfeld leuker dan dat het praktisch gezien zou zijn. Probleem ook met lage bloedplaatjes is dat je op ieder moment spontaan kan gaan bloeden en niet meer ophoudt. Van de dokter mocht ik daarom zelfs mijn tanden niet meer poetsen.

Wij leven hier in huis echter volgens het ‘bloeden is houden’ principe. Dat komt er kortweg op neer dat als je ergens overheen bloedt, je dat object mag houden. Ik zou graag ontkennen dat die regel mijn idee was, maar dat zou een weinig geloofwaardige claim zijn.

Dus hoewel ik het scenario waarbij ik zonder aanleiding begin te bloeden uit een lichaamsdeel naar keuze niet het meest aantrekkelijke scenario vind, zou het me voor de ownership van huisgenoot M.’s nieuwe appartement geen windeieren leggen. Temeer omdat ze zojuist de halve ikea in bangkok heeft leeggeroofd en op een airasia vlucht het land in heeft weten te krijgen.

Inmiddels ben ik weer helemaal beter – daarbij de bloedende fase godzijdank overgeslagen hebbende. Maar heb wel onwijs weinig energie en dat kan schijnbaar nog een maand duren. Bijzonder vervelend ook dat ik op m’n werk niks af heb kunnen ronden, dat is niet echt een fijne manier op weg te gaan. Ga de laatste dingen nu nog doen terwijl ik in Nederland ben.

En misschien wel het ergste: we zouden dit weekend eindelijk op een weekendtripje gaan, en daar hing mijn hele geloofwaardigheid vanaf. Ik ben in 6 maanden myanmar namelijk hoogstens 6 dagen de stad uit geweest en dacht steeds: als ik nou op z’n minst golden rock zie voordat ik terug ga, kan ik nog doen alsof ik iets van het land gezien heb.

 

Patricia

Patricia

ps. Huisgenoot M kwam godzijdank een dag eerder van verwacht terug uit Bangkok en heeft me daarna verdomd goed verzorgd. Én: zonder dat ze ook maar wist dat ik ziek was heeft ze een mini-pat meegenomen van onze zweedse vrienden. Kon me geen beter cadeau bedenken. Ze heet patrice en ruikt zelfs nog naar grenen hout.

pps. Huisgenoot M was ook zo aardig om me haar telefoon te lenen, maar zeek vervolgens wel de rest van de week dat d’r sims de pijp uit aan het gaan waren. #truefriend

ppps. De dengue kwam uit ons vorige huis, wat een mosquito infested hell hole was. Ik weet zelfs nog het moment waarop ik gestoken ben, want ik keek op van de krant en zag die tijgermug een lik bloed uit m’n been zuigen en dacht: gadver wat is dat voor een freaky mug.

pppps. Ondanks dat we nu al ons vierde feest bij mojo bar hebben gehouden, hebben we nog steeds het woord homo nooit laten vallen bij de managers van de bar. Dat terwijl ze naar verluid al in een reisgids opgenomen zijn als homo bar!

ppppps. En huisgenoot M ontpopt zich tot een verdomd goeie dj. Zo niet de beste tussen Calcutta en Bangkok.

pppppps. Donderdag om 05.40 op schiphol. Just saying…

7 comments

  1. Huisgenoot M Reply 10 / 06 / 2013 at 12:18

    Ik ga uw missen Mr JW!

  2. Maj Reply 10 / 06 / 2013 at 12:31

    Ik vind de foto van zieke jij en Patrice buitensporig ontroerend. Zodanig dat ik er een traantje van moest wegpinken. Gelukkig ben je snel weer in het land, want volgens mij begint de afstand me soft te maken.

  3. Josine Reply 10 / 06 / 2013 at 13:11

    Ik dacht al, zie ik daar nou onze pup op de rug van Willem Alexander zitten? Het beste cadeau ooit, huisgenoot M. Ik slaap inmiddels al jaren niet meer zonder.

    Verder moest ik heel hard lachen om jouw op de foto: “Cultureel verantwoord? Nee.”

    En mayonaise in je sushi is geen birmeese uitvinding hoor. Als je terug komt krijg je een zalmhandroll van Sushi One, het ultieme culinair-orgasme verwekkende sushitentje waar wij altijd heen gaan. Met mayonaise dus.

    • Josine Reply 10 / 06 / 2013 at 13:11

      Om jouw hoofd dus

  4. maayan Reply 10 / 06 / 2013 at 19:54

    Hilarische blog maar weer. Kzieje misschien in NL! Kus kus

  5. Hilke Reply 10 / 06 / 2013 at 21:28

    Gelukkig ben je weer helemaal beter! Wat ‘n k*tmug. Kom je nog even in je oude huisje kijken als je in ‘t land bent?

  6. Kim Reply 10 / 06 / 2013 at 23:27

    Ik vind het mooi dat je je in het licht van de myanmarese homoemancipatie laat aanranden. Je verricht echt zendelingenwerk jw!
    Leuk dat je er weer bijna bent!!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top