Close
Exit

Met in deze editie: 2 feestjes, ontzeggelijk veel water,  1 massagetrein, een stuk of 3 sadisten,  geen handen onder water, 1 koloniaal stulpje, de beste hamburgers in mijn 28 jaren, 1 uitwijding van broer N, 1 ambassadeur, en meer gin tonics dan me lief zijn.

Voor het geval dat ik het zou vergeten

In case I forgot

Er mag wel weer eens een lolletje vanaf. Dus bij deze een pnot: de feesteditie. Beginnend bij Thingyan, het lokale nieuwjaar (we lopen hier een jaar of 500 voor, want het is iets in de 2500 geloof ik). Thingyan vond begin april plaats terwijl het kwik opliep tot een ondraaglijke 41 graden. Het was de tijd waarop half zuidoost azie zich in één groot watergevecht stort, en myanmar deed daarin niet af.

Oorspronkelijk was het idee dat je elkaar een scheutje water over het (achter)hoofd giet, als een ritueel waarmee je elkaar schoon wast voor het nieuwe jaar en elkaar een gezegend jaar wenst. Godzijdank is dat ritueel in yangon verbasterd tot een feest met 3.000 watt speakers, waterkanonnen, en de nodige hoeveelheid alcohol.

Zonder al te veel uit te weiden komt het erop neer dat het land 5 dagen totaal plat ligt, en er een 4 dagen durend watergevecht losbarst. Ik ben een dag ondergedoken bij het zwembad, maar de andere drie dagen ben ik de hele dag tot op het bot doorweekt geweest. Iedere keer als ik net effe droog was geworden kwam er weer iemand met een dikke emmer water – meestal dan ook nog ijswater – en hoppa, daar gaan we weer.

Rond de twee grote meren van Yangon, en op de hoofdstraten worden allemaal podia gebouwd en over de balustrades van de podia hangen honderden tuinslangen, waarmee je het verkeer en de dansende massa op straat nat spuit.

Tot zo ver is het nog leuk en aardig, maar alle grote podia hebben er ook een paar hogedrukspuiten tussen zitten. Zeg maar van het type brandweerslang waarmee je een brand op 4-hoog kan blussen. Die zijn doorgaans in handen van een sadistische zatlap die zijn eigen kracht niet kent. Of beter: van z’n straal. Die types proberen alles wat beweegt te vloeren – dat alles uiteraard onder het mom van een gezegend nieuwjaar.

Iedereen die niet op een podium staat, staat achter in een pickup truck. Die staan rijendik in de file op de hoofdstraten, en rijden stapvoets langs alle verschillende podia. Voor ieder podia stopt de chauffeur een halve minuut, om alle sadisten op het podium de kans te geven om iedereen in de pickup truck kapot te spuiten ikbedoeltezegenen.

Sadist. En: na 7,5 uur spuiten gaat de lol er vanaf

Sadist. En: na 7,5 uur spuiten gaat de lol er vanaf

Van de sadist

Van de sadist

Niet iedereen kon erom lachen

Niet iedereen kon erom lachen

Maar de wegen waar veel podia staan veranderen in een monsterfile, dus soms sta je ook 5 minuten lang vast voor een podium – en denk maar niet dat de sadisten dan ook maar een seconde de brandweerslang van je af zouden halen. Om precies die reden heb ik vooral rondgelopen langs de podia, maar een vriend kon anderhalve week lang niks horen met z’n rechteroor door zo’n grapje met de brandweerslang.

Overigens zijn de zatte myanmarezen beduidend minder vervelend dan verwacht. Als ze een blanke (zeg maar: mij) in een taxi zien zitten, fanatiek proberend om het kapotte raam naar boven te draaien, en moervast in de monsterfile, hebben ze nog wel het fatsoen om even ‘het verkeer te gaan regelen’ zodat de europeaan sneller weg kan. Daarbij totaal negerend dat iedere auto op 100 meter afstand hoogstens 7 centimeter speling heeft.

Baas

Baas

Dan nog wat andere hoogte en dieptepunten van thingyan: op de eerste dag hadden we de hash run. We hadden een route door de stad, maar de papiersnippers waren vaak weggespoeld door het vele water, dus we waren hopeloos verdwaald. Het was echter heerlijk om de reacties van mensen te zien als ze in een of ander achterafstraatje staan te wachten met een emmertje of een tuinslang tot er eindelijk iemand voorbij komt, en dat er dan ineens 30 blanke hardlopers de hoek om komen rennen. Soms wisten ze van schrik niet op wie ze de emmer leeg moesten gooien, en stonden ze nadat we voorbij waren gekomen nog met open mond en volle emmer.

Het schattigst waren de superkleine kiendjes die een tuinslang in hun hand hadden die ze niet omhoog kregen (no pun intended) en die het water daardoor recht in je hardloopschoenen spoten.

Maar voor mij was grootste gevaar was mijn eigen biertje. Er spuit zóveel ranzig meerwater van die podia af dat je je bier hermetisch af moet schermen. Haal je je hand er ook maar een fractie van een seconde vanaf dan wordt ie aangevuld tot een thingyan cocktail en kan je ‘m weggooien.

Precies wat je niet met je biertje wil

Precies wat je niet met je biertje wil

Voor iedereen die de thingyan gekte teveel is, bieden boeddhistische kloosters een uitweg. Er gaan ongelooflijk veel mensen een dag of 10 mediteren in een klooster (waar je vervolgens schouder aan schouder zit met duizend andere zwetende karma-bouwers, dus of dat een inspirerende omgeving is om tot rust kan je in twijfel trekken.

(overigens gaan de christenen – die zich blijkbaar een tikkeltje buitengesloten voelen bij zowel de water- als karmafestiviteiten – allemaal op ‘jongerenkamp’)

Leuk detail is dat het ook heel erg gebruikelijk is om voor 10 dagen monnik/non te worden. Het is een rite of passage voor mensen – zeker voor mannen – om minstens eens in je leven een tijdje als monnik  te leven. Vaak doen jongetjes dat rond middelbare schoolleeftijd. Voor een paar dagen of een paar weken. Ze lopen blootsvoets rond ‘s ochtends om aalmoezen op te halen, mediteren mee, en leren over het boeddhisme. En ze scheren hun kop kaal.

En zo kwamen we terug op kantoor na 10 dagen vrij, en liepen er een stuk of tien collega’s rond met een kale kop. Had iets heel erg moois.

pat en pat

pat en pat 

Maar goed, genoeg cultureel gemekker. Tijd voor een écht feest. Afgelopen week was de Italiaanse Ambassadeur jarig, en zijn feesten staan bekend als een van de wildste feesten van de stad. Voorheen party-crashte de halve stad zich de ambassadeursresidentie in, maar dit jaar was er gewaarschuwd: er is een gastenlijst en daar wordt strik aan gehouden. Halve stad in rep en roer, maar niet deze jongen. Want ondanks dat ik de goede man nog nooit ontmoet had, blijkt hij een fervent aanhanger van onze maandelijkse homo soirees, dus het hele fab team stond lekker op de lijst.

Een tikkeltje sceptisch, maar toch ook wel aardig psyched stap ik dan ook de taxi uit. De verhalen vantevoren logen er niet om, en iemand liet zelfs het woord LSD vallen. Maar dat lijkt me meer een uit de hand gelopen mythe. Ik had in ieder geval m’n mooiste shirt en meest glimmende patta’s aan, want ik was voorbereid op diplomatentuig. Die bleken echter ver te zoeken, en ik heb de hele avond zelfs geen flard italiaans gehoord. Blijkbaar had de amba echt alleen maar feestend volk uitgenodigd.

De setting – trouwens – is een absurd groot koloniaal huis. Gigantisch in de trant van 3 woonkamers, maar waar alsnog het volledige muuroppervlak gevuld is met gigantische schilderijen, beelden en algemene aziatisch uitziende snuisterijen. Kortgezegd hangt het vol met dingen waar mensen een fortuin voor neer neigen te leggen.

De badkamers hebben mini handdoekjes om je handen mee af te drogen, er is een personeelskwartier, en het huis staat vol met de zachtste poefen ten oosten van Istanbul. En voor de avond zijn er niet 1, niet 2, maar 3 barren opgezet in de tuin van de residentie en is 1 van de woonkamers omgetoverd tot dansvloer met de dikste speakers van de stad en de duurste dj van het land.

Maar het mooiste: in de zeven uur dat we door de residentie gestruind hebben, ben ik nooit meer dan 2 stappen verwijderd geweest van een ober met een gin en tonic, plus een tweede ober met een schaal schattig uitziende mini-hamburgertjes, die toevalligerwijs ok nog eens de meest sappige hamburgers waren die ik mijn 28 jaren heb mogen verorberen.

En denk nu overigens niet dat ik die twee stappen richting hamburgertje danwel gin tonic ook maar één keer zelf afgelegd heb. Want zodra de obers ook maar een hínt van een oogwenk krijgen komt er al een uitgestoken hand met gin en tonic op me afgerend.

Tussen al deze pracht en praal valt het zwembad een tikkeltje tegen. Maar nadat het feest zich het water in verplaatst en ik me in de op z’n minst opmerkelijke positie bevind in een massagetrein waarin ik een hoofdmassage krijg van de ambassadeur, terwijl ik zelf de schouders van een volstrekt onbekende masseer, heb ik weinig meer te klagen.

ik sta conveniently buiten beeld

ik sta conveniently buiten beeld

(En voordat jullie denken dat ik op een of ander onbehoorlijk feest terecht ben gekomen: de handen bleven gewoon boven de waterlijn. We bevonden ons per slot van rekening in diplomatieke kringen.

Uiteindelijk hijs ik me om zes uur ‘s ochtends uit het zwembad, en loop ik druipend over het pakket langs alle koloniale vergezichten naar de plee om me af te drogen met mini handdoekjes.

En na alles wat zich afgespeeld heeft binnen de hoge muren die de residentiële tuin afscheiden van de rest van myanmar lijkt het me ongepast om een van de taxi’s te nemen die voor de poort staan te wachten. Want ongetwijfeld hebben zij hier en daar een glimp opgevangen door een kier in de deur.

Dus zo vind ik mezelf struinend door de heuvelachtige meanderende straatjes van golden valley, hopend dat ik daar om zes uur een taxi tegenkom, maar waar ik alleen rijen en rijen monniken tegenkom die blootsvoets op weg zijn om aalmoezen op te halen. Terug in myanmar.

 

ps. waar ik loog dat de ambassadeur achter me stond in de massagetrein bedoelde ik eigenlijk iemand de jonger, breder en sterker was dan de amba.

pps. dat maakt het overigens niet minder ongemakkelijk nu deze jongeman dagelijks achter me blijkt te zitten tijdens m’n birmese les.

ppps. en het feit dat m’n birmees leraar in dezelfde trein zat was ook niet per se goed voor mijn studieethos.

pppps. inhakend op jeanne’s opmerking op de vorige pnot dat yangon duurder is dan new york: afgelopen jaar stond yangon op de 35e plaats op de lijst van duurste steden voor expats – slechts 2 plekken onder new york, en boven steden als parijs, milaan en stockholm. Amsterdam is praktisch gratis op de 57e plek, terwijl bangkok – dat om de hoek ligt – op 81 staat. Dit jaar schijnt yangon naar de 17e plek op de lijst te stijgen! Absurd.

ppppps. waar het in april 41 graden was, is het nu een frisse 30 (whollah, ik heb het zelfs koud soms). Maar nu hebben we dagen waarop er – als ik internet.com mag geloven – een luchtvochtigheid is van 100%. Volgens broer N betekent dat:

de lucht 100% verzadigd is met (gasvormig) water. Dat betekent ook dat je niet meer kan zweten, want dat is gebaseerd op verdamping, en dat kan niet meer want de lucht kan geen extra waterdamp meer bevatten.

Maar ik kan je zeggen dat er aan zweet geen tekort is. Dat betekent dus dat óf internet.com liegt, of broer N. Ik gok op de tweede.

pppppps. vanavond = ultrasexybirthdayfab whollah.

ppppppps. ik was net 2 weken vrij en heb een birmees cursus van 2 weken gedaan. Kan nu lezen en schrijven… (en dat ziet er zo uit). Nu heb ik nog 2 weken bij mijn werk bijgetekend, en daarna vlieg ik zuhause.

7 comments

  1. Maj Reply 25 / 05 / 2013 at 13:26

    Toe maar, fancy man. High society ‘n such. Heb een goed verjaardagsfeest!

  2. BigBrother Reply 25 / 05 / 2013 at 15:31

    ;-) Nou, waar ik zweten zei bedoelde ik het “zweet-mechanisme”. Het zweet komt wel, maar verdampt niet, en druipt dus van je lijf zonder dat je er afkoelingsprofijt van hebt.
    There, fixed it. Mij een beetje voor leugenaar uitmaken… Voortaan doe’k alles wel in jip-en-janneke-taal als het zo moeilijk is om 1 zelfstandig denkstapje te maken.

    PS. die “na 7,5 uur spuiten gaat de lol er vanaf”-foto is
    hilarisch!
    PPS. Waarom doen jullie op Birmese les geen massagetrein?
    Ik tel al drie ervaren deelnemers die ook nog in de juiste
    volgorde zitten.

  3. Kim Reply 25 / 05 / 2013 at 22:34

    Ha, ik zie dat je je verjaardag ook kunt snoozen! Snooz’em effe tot je thuis bent dan! Vind die 7,5 uur spuiten foto ook heel grappig.
    Birmees schrift ziet er heel leuk uit. De lettercombinatie ‘ui’ ziet eruit als een boxend mannetje met een te klein t-shirt en één been.

  4. jeewee Reply 26 / 05 / 2013 at 13:00

    Er is er ook eentje die de space invader is, maar volgens mij komt die in dit lettertype niet echt goed tot z’n recht: မှူ. En daarbuiten zien jullie waarschijnlijk alleen maar een vierkantje, omdat je geen birmees script geinstalleerd hebt. Er staat in ieder geval hmuu. God mag weten wat het betekent, maar het ziet eruit als een space invader.

  5. jeanne Reply 26 / 05 / 2013 at 14:13

    Liefieeeee happy birthday! heb je onze videoboodschap al gezien???
    enneuh weet je wat ik niet snap, hoe jij met al dat water die mooie foto’s hebt kunnen maken zonder dat je camera gesneuveld is… Dapper van je! Fijne verjaardag skattie! Tot over een paar weken! 14e bij mij? Xxx

  6. maayan Reply 27 / 05 / 2013 at 15:12

    Lieve JW (ja dat zei ik)

    Natuurlijk wil ik iets ultiem gemeens en sarcastisch zeggen maar… ik kan het niet! Je foto ‘s zijn werkelijk geweldig. Ik wil ze hebben hebben hebben en mijn naam eronder zetten, misschien kun je ze in een plastic doosje doen in de koelkast met een label erop en een prijs, je hebt iig een koper! En je blog… ik zit hier in een uberfancy israelische trein met wifi in coupe en waar iedereen geconcentreerd in stilte aan zijn of haar laptop zit en ik ben gewoon hardoo aan het lachen! Dat zegt heel wat.

  7. Josine Reply 30 / 05 / 2013 at 09:37

    Ik ben ook zwaar onder de indruk van de foto’s! Vooral die met die baas en die met pat en pat!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top