Close
Exit

Met in deze editie: 1 koelbox bier, 1 strand, 1 paaldanspaal, 2 geluiden, 1 pornosnor, 1 cordonne sanitaire (wat dat ook wezen moge), aardig wat gegrind, en helaas geen booty

Ik heb eindelijk mijn eerste voorzichtige stapjes buiten yangon gezet. En dat werd tijd ook, want ik begon me een beetje te schamen voor het feit dat ik geen idee had van wat er buiten de bubbel van yangon gebeurt in dit land.

Trip 1 leidde naar het strand. Myanmar heeft maar liefst 3 badplaatsen – op een kustlijn van pak ‘m beet 800 kilometer (HONK-HONK! Het investeerders alarm!). Er ging een groep buitenlanders uit yangon, en ik had het geluk dat er nog een plekje vrij was in de pick-up truck die zij hadden gehuurd. (Een groot deel van het (openbaar) vervoer geschied hier in overdekte pick-up trucks – voornamelijk van vóór 1978) met daarin 2 bankjes tegenover elkaar langs de lange kant. Niet per se comfortabel, maar wel lekker local).

Wij zaten er met z’n twaalven in gepropt, plus een koelbox met bier en een speaker. We vertrokken helaas in het donker waardoor ik alsnog niks van het landschap heb gezien, maar zelfs in het donker was het prachtig. Ik zat helemaal achterin, en zodra we de stad – en daarmee ook iedere vorm van westerse ontwikkeling – achter ons gelaten hadden, had ik een vol uitzicht op de prachtige sterrenhemel.

De lange rit was vooral heel erg ruraal. In 7,5 uur zijn we maar één keer door een stadje gereden. Verder was er alleen maar pikzwarte donkerte, af en toe opgebroken door een tractortje dat met een enkele fragiele voorlamp de diepte in schijnt.

Ruraal myanmar is nog ruraal in de trant van buffels met houten karren erachter, en tractortjes met eveneens houten karretjes – doorgaans volgepropt met 23 mensen. Die tractortjes, die nauwelijks nieuwer dan 1932 kunnen zijn, hebben een heel distinct puf puf puf geluid, en dat geluid heeft zich reeds opgewerkt tot een van de meest typerende geluiden in het spectrum van kenmerkende geluiden voor myanmar.

(Op nummer een in dat geluidenspectrum staat overigens het geluid van een hond die zich uitschudt. Alsof die net uit het water komt, alleen zijn ze droog als ze het doen. Ik heb honden dat nog nooit horen doen, maar de birmese straathonden rond ons huis doen dat echt iedere 3 minuten. Het maakt een flapflapflap geluid).

Na een tijdje onderweg kwam de maan op, en de volle maan gaf het landschap een prachtige gloed. Vrijwel de hele weg was de straat omzoomd door bomen, en de silhouetten van die statige hoge bomen hingen heel erg eary over de weg heen, met de maan op de achtergrond. Om dit sprookjeswaardige plaatje compleet te maken reden we dwars door de delta van de Irrawaddy rivier. De duizenden stroompjes, rivieren en massale waterwegen allemaal schitterend met de weerspiegeling van de volle maan.

Ik vond het heerlijk om eindelijk weer het echte reisgevoel te hebben, en ben altijd op m’n gelukkigst met m’n haren in de wind. Het was een sterk staaltje the journey is the destination, en ik vond de reis dan ook leuker dan het strand zelf. Dat had overigens vooral te maken met de dikke speaker die we mee hadden. Om een of andere manier vond de groep dat de beste muziek op m’n iPod stond (damn right, schijthomebois), dus ik mocht de hele trip draaien. En zo zaten we met z’n twaalven mee te dansen met Tayo Cruz: ‘I throw my hands up in the air sometime, singing eeeyooooooo’.

Het mag niet tot de verbazing spreken dat een groep van 12 blanken achterin een brakke pick-up truck met hun handen in de lucht en grindend over elkaar heen vallend een vrij ongewoon aangezicht vormen op het platteland in myanmar, en menig vrachtwagen bleef dan ook een tijdje achter ons hangen om van het schouwspel te genieten alvorens ons in te halen.

Over het strand valt verder weinig te melden. Het was niet het mooiste strand ter wereld, of zelfs in de indiase oceaan, maar het was wel tof dat we het strand praktisch voor onszelf hadden. En dat terwijl alle accommodaties in het dorp volgeboekt waren dat weekend. Op 100 meter strand telde ik exact 23 mensen. En daarvan waren wij ook met twaalf. Later op de dag werd het wel wat drukker op het strand, maar voornamelijk met vissers en buurt jochies die volleybal speelden op het strand.

Een disco was er niet te vinden, en na 23 uur viel er zelfs geen bier meer te krijgen in wat we op dat moment degradeerden tot een provinciaal kutgat. Maar afgezien van die kleine tegenvaller was er wel een schattig dorpje, een paar hele luxe resorts, en was rest van de kuststrook gevuld met redelijk basic resorts. Niet te vergelijken met Thailand. Er zouden makkelijk 5 keer zoveel bungalows kunnen staan, en dat is ook precies hoe het er over 5 jaar uit zal zien. Alweer een reden om je koffers te pakken en nú te komen!

Op de terugweg hebben we nog een stukje bij daglicht gedaan. Het landschap was mooi en heuvelachtig. Heel veel grauw, aangezien we inmiddels in het hete seizoen zijn beland dat vooraf gaat aan het regenseizoen. Maar hier en daar stonden nog wat rijstvelden onder water, en daar was het landschap van groene felheid die buiten de tropen nauwelijks te vinden is.

En de terugweg was – meer nog dan de heenweg – een volwaardige clubnacht. Hoewel zittend, hebben we meer dansuren gemaakt dan op een gemiddelde zaterdagavond. Maar over die gemiddelde zaterdagavond wil ik het nou wel net effe hebben (#bruggetje).

De club scene in yangon stelt niet zo vreselijk veel voor. Uitgaan is eigelijk het enige punt waarop yangon het verliest van mwanza. Want hoewel de prostituees in sommige clubs met hun kont schudden alsof hun leven er vanaf hangt, moet ik hier toch met weemoed concluderen dat dit land,… of nee.. dit continent op geen enkele manier ooit zal kunnen tippen aan de booty van Tanzania.

In mwanza was maar 1 club die echt leuk was, maar die club was wel zó fantastisch, en daar werd zó hard met konten geschud, en werd zóveel drooggeneukt, dat er ondanks meerdere lagen stof verschillende vrouwen zwanger moeten zijn geraakt op die dansvloer. Iedere week weer.

Zo niet in yangon. Al was het maar omdat de mensen hier geen kont hebben. Dat gezegd hebbende heeft onze vaste club wel verhoogde blokken met een paaldanspaal erop. En die blokken zijn omringd door tralies van lasers. Ik was erg enthousiast over die blokken; je kan bijvoorbeeld super tof met die lasers dansen. Maar nadat ik laatst een week lang mank heb gelopen vanwege een paaldansincidentje met Amna is mijn enthousiasme voor die podia tanende.

GTR

GTR

Mijn een-na favoriete plek van de club is de bar. Niet omdat daar de zuip is, maar omdat ik me iedere keer weer verbaas als ik daar sta. Dat deel van de club is namelijk zó donker gemaakt, dat de barman constant met een zaklamp in z’n mond staat, zodat hij kan zien wat hij in zijn mixjes stopt. Over de hoeveelheid kwijl die in mijn drankje belandt nadat het via de zaklamp z’n mond uitdruipt denk ik nadrukkelijk niet na.

Deze club is aardig groot, en ziet er redelijk uit als clubs in de rest van de wereld. Een andere club, die als laatste doorgaat, ziet er vreselijk sleazy uit, en de soa’s druipen er vanaf. De onze is wat meer upper class en heeft minder prostituees gelukkig.

Wat muziek betreft wordt in ieder geval gangam style drie keer per avond gedraaid, en komen verder een beetje de pitbull hitjes voorbij. Het liefst wordt alles voorzien van een foute en irritante trance beat. Het publiek wordt doorgaans niet heel erg wild. De myanmarezen zitten, net als hun eveneens kontloze continentgenoten, graag op een stoel of hangen rond een tafel met een fles sterke drank erop.

De dansvloer vult zich wel, maar helemaal los gaat die nooit. Hoogsten wordt je een keer lastiggevallen door een groepje stomdronken rijkeluisjochies, maar gelukkig komen op dat soort momenten 23 van de 78 beveiligers langs om een cordonne sanitaire tussen jou en de dronkenlappen te zetten.

En met het risico dat ik cordonne sanitaire zowel fout gespeld als gebruikt heb laat ik jullie.

 

 

ps. met mijn birmees is het belabberd gesteld helaas. Dat komt voornamelijk door een gebrek aan doorzettingsvermogen, maar deels ook door mijn totale onvermogen om vreemde talen te leren. Ik moet voor ieder woord een ezelsbruggetje bedenken, en ieder woord is een overwinning. Die ezelsbruggetjes moeten zo uitgebreid mogelijk zijn, wil ik een kans maken om het vijf dagen later nog te weten.

Om een voorbeeld te geven: potlood is hkedan in het birmees. Dat lijkt een beetje op oké dan. Om dat te onthouden zie ik de hele jaarclub in een jaren ’80 fitness outfit voor me staan. Daarbij springt vooral Keimpe in het oog, omdat hij naast een paars trainingsjack ook nog eens een enorme pornosnor heeft. Ze staan allemaal te stretchen; klaar om een nieuwe fitness routine te leren van mij. Ik sta tegenover ze met een clipboard in mijn ene hand, en een potlood in de andere. Op enig moment steek ik dat potlood de lucht in en roep: Oké dan!

Nou, en dan heb ik dus potlood geleerd. Op naar het volgende woordje.

Godzijdank zitten er ook woorden tussen als kinmura en teliphon (camera en telefoon), want ik begin zo langzamerhand de limiet van mijn fantasie te bereiken.

pps. Ik herinerde me ineens het dieptepunt van het vorige homo feessie (dat ik blijkbaar weggedrukt had in mijn geheugen): op een gegeven moment keek ik op van de kassa en toen was de halve dansvloer een polonaise aan het doen. Ik dacht dat ik gek werd!

(huisgenoot M. – of enige andere zuid-nederlander – had er niks mee te maken; die stond ook achter de kassa)

ppps. in die tent waar ze eerst banger hart draaiden stond laatst ook total touch aan: love me in slow motion, don’t take the easy way tralalalalaaaaa

pppps. ik zie soms dingen voorbij komen van die birmese kids die onze fab facebook pagina liken. Laatst was dat: Kyow Hmon Tet likes Female Sex Workers.

4 comments

  1. keimpe Reply 25 / 03 / 2013 at 04:00

    Waarom heb ìk nou weer die pornosnor? Stijn kan die toch ook hebben?! Of Juliet.

    Verder weer een vermakelijk stukje. Alleen dat “dansen met een laser” vind ik ongeloofwaardig. Uitleg!

  2. Amna Reply 25 / 03 / 2013 at 08:52

    Ik ben een getuige van het dansen met een laser. Je staat op een klein rond podiumpje met een diameter van een meter oh anderhalf. Langs de randen zijn vanaf het plafond tot aan de buitenste randen van het podiumpje laserstralen geplaatst die tralies moeten voorstellen en je de illusie geven je in een kooi te bevinden, waardoor je geneigd bent je stoutste schoenen aan te trekken en als een tijger de hele club je skills laat zien. Je kunt er ook met meer mensen op dansen en zo hebben een keer Steph, JW, Jake en ik allemaal nog op het podium een showtje weggegeven.

  3. Maj Reply 25 / 03 / 2013 at 13:31

    Okay, dat is een fenomenaal ezelsbruggetje. Laten we wel wezen. Verder vormden het grinden en de booties een prettige afwisseling met de ietwat zweverige toon van je reisverslag. Ik mag graag wat contrast zien. Well done.

    Dat gezegd hebbende: eary? Was dat een poging tot het gebruik van het woord eerie? Of is het een Birmees woord? Zo ja; ezelsbruggetje graag!

  4. Kim Reply 30 / 03 / 2013 at 01:16

    Inderdaad een prachtig ezelsbruggetje! En verder wil ik ‘kontloze continentgenoten’ nomineren tot alliteratie van de week.

    Oh, en de rit in de pick up klinkt geweldig. Mooi wind in de haren moment!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top