Close
Exit

fMet in deze editie: 1 hollywood sterretje, veel stress en weinig slaap, 3 feestjes, 11 monniken, 12 kilo bonen, 1 drama queen, meerdere omkoopschandalen en een hele lange rits aan problemen met de autoriteiten.

Aan de personeelssages die jullie inmiddels gewend zijn is zéker nog geen einde gekomen, maar het is tijd voor Fahrenheit. Want onze bar / restaurant (we marketen het als geen van beide; gewoon Fahrenheit. Maar we willen meer een bar dan restaurant zijn) gaat best wel lekker.

We begonnen met een soft launch die we als prive-feest voor vrienden hadden gepromoot, maar niet geheel onverwacht kwamen er 150 man. Deels omdat we een verdomd toffe bar hebben neergezet, maar vooral omdat er in Yangon nou eenmaal altijd 150 man komen als er iets nieuws te beleven is. Soms laat ik per ongeluk een scheet in het openbaar en dan komen er ook altijd 18 mensen kijken wat er aan de hand is.

_DSC0015

_DSC0012

_DSC0017

Stampvolle tent dus, en meteen na de opening zat ik met 3 uurtjes slaap in het vliegtuig naar Bangkok daar ik al 2 weken illegaal in Myanmar was. ´Én omdat ik foto’s moest printen voor de fototentoonstelling en om 15 kilo zwarte bonen in te slaan  bij Tesco Lotus. En gezien de chaos in Yangon was het niet het moment om effe rustig van Bangkok te genieten.

Ik ben al maanden lang blut ten gevolge van een miniem inschattingsfoutje in mijn investeringsportfolio (waar was ik in gódsnaam onder invloed van toen ik bedacht dat ik genoeg geld op mijn beleggingsrekening had staan om een bar op te zetten… Onze generator alleen al kost meer dan wat ik op mijn rekening had staan. En dan heeft dat schijtding nog niet eens ooit aangestaan. En op die beleggingsrekening kom ik later nog terug).

Maar goed. Ik zit financieel aan de grond dus, en checkte niet zonder ironie in deze kamer in, een luttele 12 uur nadat ik officieel kroegbaas was geworden. Mijn leven was er vooralsnog niet glamoureuzer van geworden.

20150510_114907

20150510_114900

Na drie stressvolle dagen waarin ik voornamelijk op mijn inspirerende hotelkamer had zitten werken vloog ik weer terug naar Yangon. Hijgend om op tijd op het vliegveld te komen had ik in mijn linkerhand voor zeshonderd dollar aan foto’s van een fotograaf met een hele dure fotoprinter. De linkerkant van mijn lichaam vergde dus nogal wat delicatesse. Dit in tegenstelling tot mijn rechterhand, waarin ik een zak met 15 kilo aan zwarte bonen had die ik de airport bus in probeerde te hijsen zodat ik het ‘taxi-geld’ dat ik kan claimen voor deze trip in mijn eigen zak kan steken.

Dit in 40 graden en je kan je voorstellen dat ik meer dan een beetje vies het vliegtuig in stapte. Tot overmaat van ramp stoomde mijn telefoon van de hoeveelheid SOS smsjes die binnenkwamen toen ik mijn birmese simkaart er weer in stopte. Er waren 2 grote groepen eters in Fahrenheit en obers die niet op waren komen dagen en ik moest rechtstreeks naar de bar om te serveren.

Het was meteen vreselijk druk in de eerste week, met allemaal groepen van 15 man en recensenten die langs wilden komen. En dat met obers die nog nooit ge-oberd hadden. De obers zijn ‘mijn’ team (compagnon S heeft de barmannen en compagnon A doet de keuken), en dus viel het op mijn schouders om onze obers te trainen. Zelf heb ik echter ook nog nooit een bord vastgehouden, laat staan dat ik een dienblad met één hand kan dragen (en nu we het er over hebben: hoe krijg je in godsnaam een vol martiniglas over iemand heen getild en naar de verre kant van de tafel zonder te knoeien?).

Ik heb mezelf dan ook veelvuldig vervloekt over die schijthema waar ik jaren heb gewerkt, terwijl ik in dezelfde tijd ook naar nu blijkt essentiële horecaervaring op had kunnen doen bij Corfu of Odessa. Maar met behulp van YouTube video’s, de inzichten van ex-huisgenoot MY en wat oplettendheid van mijzelve, heb ik toch een soort ober-handleiding voor Fahrenheit in elkaar kunnen draaien.

FAHR-1-17

FAHR-1-14

Die eerste tien dagen waren echt absurd. ’s Ochtends om een uur 10 uur naar het schoonmaak kantoor, en dan vanaf vijf tot na middernacht in de bar. Ik fietste iedere nacht echt helemaal kapot naar huis, maar tegelijkertijd was het totaal exhilarating om te merken hoe hard je kan werken en dat we het allemaal maar flikten.

Zolang het druk en chaotisch was blijft de adrenaline stromen en kan je door blijven gaan. Maar zodra het effe rustig was en ik me bezig moest houden niet existentiële zaken zakte ik wel in.

In die eerste tien dagen hadden we meteen avonden met meer dan 100 man in de zaak en zaten we op sommige avonden ver over de duizend dollar aan omzet, dus leek onze toekomst rooskleurig. Maar het zou Myanmar niet zijn als er niet een kudde hongerige beren op de weg zou liggen. Gevolgd door nog meer, nog hongerigere beren.

Sowieso is het al maanden lang verboden om buitenlandse alcohol te importeren. Maar met die lokaal gedistilleerde troep hoor je niet van je gasten dat je “de beste cocktail van Yangon” hebt, dus gelukkig sprong compagnon S in de bres. Met haar importimperium wist ze voor 6000 dollar aan flessen alcohol (waaronder een niet geringe hoeveelheid Hoegaarden) vanuit Thailand het land in te smokkelen. Maar de overheid had controles op de grote wegen, dus voordat we het in Yangon konden krijgen lag de alcohol eerst nog een week of twee verstopt ergens in Shan state.

(ik verzin dit niet. Al werd de alcohol geloof ik wel het land in gesmokkeld door een bedrijf dat dat op industriële schaal doet. Er kwam dus geen neef aan te pas die in het donker met een steekkarretje door de jungle moest. Daarbij moet ik ook melden dat het volgens de huidige wetgeving praktisch onmogelijk is om alcohol legaal het land in te krijgen – voordat ik een corruptieschandaal aan m’n broek heb hangen).

Maar goed, die importban is echt het minste van onze problemen, want er is een fucking curfew ingesteld voor uitgaansgelegenheden. Alles moet om 23 uur dicht. Ook hierbij geldt: eigenlijk heeft iedereen in Yangon een vergunning die zegt dat je om 23 uur moet sluiten, maar daar heeft zich in de laatste 3 decennia natuurlijk niemand aan gehouden. Zal je zien dat ze dat nou nèt in onze tweede week gaan handhaven.

Wat was er gebeurd? In de populairste expat tent is een Amerikaanse aangerand toen ze (lamdronken?) met de taxi naar huis ging. Het zou Yangon niet zijn als er niet de wildste verhalen de ronde over doen (“ze is gedrogeerd door de taxichauffeur en werd wakker buiten de stad met een man die bovenhop haar lag, maar omdat birmezen klein zijn kom ze hem van zich afworstelen”) – maar het feit dat er iets gebeurde in een taxi is zeker. Uiteraard schreeuwde de Amerikaanse ambassade moord en brand, en daarop besloot de overheid dat als mensen niet dronken kunnen worden in een bar ze ook niet midden in de nacht aangerand kunnen worden. Dus moeten alle barren om 23 uur dicht.

Maar de verkiezingen komen er ook aan eind november, dus het kan ook een excuus zijn om de teugels alvast aan te halen in de aanloop naar november. Dat zou wel een beetje poep met peren zijn, want november duurt nog lang.

20150516_222429

Buiten het 23 uur geëmmer waar iedereen mee te maken heeft, hebben we ook al heibel met de buurt. Dat zat er natuurlijk wel een beetje aan te komen, dat de buren niet blij zijn als er ineens een bar opent met honderd dronken schreeuwende mensen op de stoep.

Het positieve was dat de vorige eigenaar van ons pand een beer station was, en dat er dus altijd al een terras was waarop mensen bier zaten te drinken. Zoals ze dat nog steeds doen bij onze buren. Maar het probleem is dat birmezen die aan het bieren zijn muisstil zijn. Áls ze überhaupt al praten (ja, het is geen vreemd tijdverdrijf om met je vrienden op het terras aan een biertje te zitten zonder daarbij de noodzaak te voelen om ook maar één woord te kramen), dan praten ze heel zacht. Compagnon A zei dat dat komt omdat het in het Boeddhisme niet netjes is om te drinken. Dus als mensen aan het bier gaan dan houden ze zich automatisch heel erg stil om geen aandacht op zich te vestigen.

Dit in tegenstelling tot bierende expats (en onze birmese vrienden). Dus na een week hadden we al een officiële klacht aan onze broek hangen. Ingediend door onze buren. En de monniken uit klooster tegenover ons. Oeps…

De klacht? Luidruchtigheid en zoenende mensen.

Ja echt. Er is een klacht binnengekomen bij de lokale overheid omdat er twee mensen stonden te bekken voor de bar.

Gelukkig waren het hetero’s, anders was er echt stront aan de knikker geweest. Maar we hebben wel een contract moeten tekenen met de lokale politie dat er niet meer gebekt wordt voor de zaak.

20150604_174014En waar ik zeg ‘een contract tekenen’ bedoel ik dus dat we daadwerkelijk een papier waarop genoteerd staat dat we beloven dat er niemand meer zoent voor de bar hebben ondertekend op het politiebureau.

Onze grote fout is geweest dat we de buurt niet hebben uitgenodigd voor eten voordat we openden, zodat we ze nog in een soort van neutrale houding hadden kunnen ontmoeten. In plaats daarvan werden ze ineens onaangekondigd overvallen door een schreeuwende massa. Maar de bar renovatie duurde zó lang dat we op een gegeven moment gewoon gezegd hebben: “op zaterdag openen we”, en toen moest ineens alles in een moordtempo af zonder dat we ergens over na konden denken. Begrijpelijk… maar wel stom.

Dus nu mogen we van de community representative geen terras meer.

Daar heeft die schijt representative helemaal geen bevoegdheid over, maar hij wees ons erop dat we geen licentie hebben om geïmporteerde alcohol te verkopen (dat staat los van het importverbod), en hij had foto’s gemaakt waarop mensen stonden die cocktails dronken. Oeps…

Hij gaf ons de keuze om ofwel ons terras te openen en alleen maar bier te verkopen (hebben we wel de licentie voor), ofwel de meute binnen te houden en te verkopen wat we willen (want als je het niet ziet dan bestaat het niet).

Dus het terras is geschrapt en we hebben de schappen vol met alcoholflessen achter de bar nu gevuld met glazen. Want als de gemeente langskomt om te controleren nemen ze alleen de flessen die ze kunnen zien mee als boete. We hebben alleen een paar flessen staan die we gebruiken voor de cocktails, de rest van onze alcoholvoorraad ligt ergens verstopt.

FAHR-1-27

FAHR-1-7

FAHR-1-23

We hebben overigens wel de juiste alcohollicentie aangevraagd, maar het kan nog wel twee maanden duren voordat we die toegezegd krijgen. Sowieso besloot de overheid om te stoppen met het uitgeven van nieuwe alcohollicenties terwijl wij net met de verbouwing begonnen en hebben we de halve stad om moeten kopen voor die schijtlicentie. Voor datzelfde geld hadden we ook een jaar lang onze reet met champagne schoon kunnen spuiten.

Verder hebben we ook nog heibel met het lokale politiebureau. In de woorden van de politie: “jullie bar is een buitenlanderbar, en wij willen geen buitenlanders in dit township want we willen de verantwoordelijkheid niet nemen om buitenlanders te beschermen”.

Wat is hier nou weer het probleem: als er ergens een birmees wordt doodgestoken dan maakt dat voor de politie niet zoveel uit, want er worden voortdurend birmezen doodgestoken. Maar als er een gevecht is waar een buitenlander bij betrokken is, dan komt ineens het hoofd van de politie van Yangon langs, en de burgemeester en de ambassadeur en de krant.

Het is de verantwoordelijkheid van het lokale bureau om orde te houden, en ze weten in dat bureau dat er grote problemen voor hun zijn als er iets bij onze bar zou gebeuren met een buitenlander. Theoretisch zou het kunnen dat het hoofd van ons politiebureau overgeplaatst wordt naar een of ander gehucht in de bergen als er bij ons gezeik is. Dus het is ook wel weer begrijpelijk dat ze apprehensive zijn.

Gelukkig hoef ik me niet bezig te houden met al deze shit. Een ander probleem was namelijk dat er na een paar dagen iemand van de gemeente kwam die mij zag en zei: “wat? Is deze bar van een buitenlander? Dan is dit foreign investment en daar hebben jullie geen licentie voor”. Gelukkig staat de bar niet op mijn naam en ben ik de ‘manager’. En daardoor hoef ik niks te doen met het officiële gebeuren. Compagnon A neemt dat allemaal voor zijn rekening – en hoewel hij er een verschrikkelijke hekel aan heeft, is hij daar wel heel erg goed in.

Dit in tegenstelling tot de religieuze kant van het verhaal. Want als wiedergutmachung hadden we de buurt uitgenodigd om te komen eten. Inclusief het klooster. En omdat we geen zin hadden om zelf te koken hadden we de cateringservice van het klooster ingehuurd. Voor het luttele bedrag van 400 dollar deden zij inkopen, legden ze de bar vol met tapijt, hadden ze een man of vijf personeel om te serveren en af te wassen en brachten ze zelfs de fruitmand die we aan het klooster doneerden zelf mee. Ja en ze kookten dus eten voor 150 man. De pan met rijst (als je het een pan kan noemen) was groot genoeg om mij in te baden als ik er erin was gaan zitten met mijn knieën opgetrokken.

20150524_110556

En om ons ervan te verzekeren dat de monniken in het vervolg een oogje dichtknijpen als er een paar onzedelijke homo’s voor de bar staan te gillen hadden we niet alleen de hoofdmonnik van het klooster uitgenodigd, maar alle elf van de belangrijkste monniken in het klooster (á 5 doller per persoon).

20150524_110507Dus zo vond ik mij op een onfortuinlijk uur op de zondagochtend in kleermakerszit (met een Longyi aan) op een rood tapijt in onze verder volledig van meubels ontdane bar, tegenover een rij van elf monniken die een uur lang gebeden en andersoortigheden door de bar heen ‘chanten’. Compagnon S kwam conveniently twee en een half uur te laat binnenvallen nadat de hele processie alweer verdwenen was, dus compagnon A en ik moesten de honneurs waarnemen. Compagnon A moest allemaal gebeden en spreken mee chanten, maar hij was duidelijk al twaalf jaar niet meer naar de pagoda geweest, want hij mompelde alleen maar halfslachtig mee. Gelukkig had hij had onze bouw-crew gevraagd om te komen, want die gaan nog wel allemaal netjes elke week naar de pagoda en weten wat je wanneer moet neuriën. De Boeddhistische variant van klapvolk.

Het uur tegenover de monniken heeft mij diepgravende inzichten gegeven in de Boeddhistische leer. Specifiek is dat hele ‘life is suffering’ gebeuren van ze me pijnlijk duidelijk geworden, daar ik slechts 5 minuten in de kleermakerszit kan zitten zonder kramp.

Verder was ik voornamelijk bezig met ‘naar beneden kijken’ een uur lang, omdat ik A’s neuriënde massa ook naar beneden zag kijken, en omdat ik niet meer zeker wist of het disrespectvol is om een een vooraanstaande monnik in de ogen te kijken.

Maar iedere keer dat ik stiekem opkeek viel het me wel op dat een substantieel deel van de monniken zelf ook aan het rondkijken was, waarbij er voornamelijk veel aandacht uitging naar de hoek van de bar waar al het eten stond.

Het enige dat ik er verder van meekreeg was, was als de hoofdmonnik zei:
“hoe heet die toko hier ook alweer?”
Compagnon A: “Fahrenheit”
Hoofdmonnik: “hmmmbrrrl hmmmbrl mbbbberrl Fahrenheit hmmmblla”

Dat gebeurde een keer of vier.

Uiteindelijk waren ze klaar met neuriën en mocht er gegeten worden. Het was toen overigens al dik na elven, en ik dacht dat monniken slechts tot elf uur ‘s ochtends mochten eten. Dus ik was meer dan een beetje teleurgesteld dat ze nog aan tafel gingen – waardoor ik zelf moest wachten tot ze uitgegeten waren voordat ik wat achter m’n kiezen kreeg.

Alvorens de monniken echter aanschoven moesten compagnon A en ik eerst nog hun lage tafels een voor een optillen en drie keer omhoog en omlaag brengen terwijl er wat gechant werd. Maar daar A en ik niet geheel thuis zijn in de mores van het klooster waren onze omhoog-omlaag bewegingen ietwat ongecoördineerd en ging nog bijna de hele tafel met curries over de hoofdmonnik heen.

20150524_110606

20150524_105952

En tsjah, sinds de monniken hun blessings hebben gegeven aan de bar loopt het eigenlijk best wel lekker. Ik kan zelf nauwelijks geloven hoe makkelijk het allemaal gaat. Okay… makkelijk is misschien niet het juiste woord na al het bovenstaande, maar we sluiten iedere dag om 23 uur waardoor het slaapgebrek te managen is. Ons terras is dicht, en het regenseizoen is begonnen dus mensen gaan minder uit en het werk is erg overzichtelijk.

Er hoeft alleen maar één iemand van ons te zijn om te sluiten iedere dag, en openen kunnen ze zelf. De voorraad gaat goed, de keuken gaat goed, de obers gaan goed. Alleen onze kassameid (en ons handmatige op papier gebaseerde kassasysteem) loopt niet. Maar we gaan binnenkort een touchscreen systeem kopen.

Ik ben nu al 3 dagen nauwelijks in de bar geweest dus het voelt stiekem te makkelijk. Gelukkig zit Super Cleaners in een existentiële crisis die alle eerdere crises overtreft, dus er is in ieder geval nog iets dat uitdagend is.

Mijn moeheid komt er wel echt uit en ik ben niet vooruit te branden voor 11 uur ’s ochtends. Daarnaast is er absoluut niks meer over in mijn leven dat niet te maken heeft met werk of met een boek lezen in bed. Maar ik was erop ingesteld dat de eerste tijd zo zou zijn, dus ik ervaar het niet als iets vervelends. Op momenten dat ik de energie heb om emoties te ervaren ben ik zelfs vrolijk.

(okay dat laatste was overdreven)

Afgelopen zaterdag was onze échte opening – met uiteraard weer een bomvol huis. En daarna hadden we afterparty van FAB (want we hadden een club gevonden die wel tot laat mag). En aangezien iedereen al een maand aan de curfew zit kwam echt de hele dag stad.

20150529_123513Toen we op een man of 450 zaten was de club echt irritant vol en hebben we de deuren moeten sluiten, tot ongenoegen van de rij die buiten stond. Later hoorden we dat Matt Dillon (een of andere Amerikaanse acteur die in Myanmar was om op de foto te gaan met wat hongerbuikjes in een vluchtelingenkamp) in de rij stond en geweigerd werd door de beveiliging.

Dat in tegenstelling tot wat domme expatwijven die de ‘maar ik ben blank en lekker’ kaart gespeeld hadden bij de VIP ingang. We zaten voor het eerst in een nieuwe club, en die heeft op de eerste verdieping allemaal VIP lounges. En een VVIP (Very Very) balkon. Blijkt dat de beveiliging hun naar binnen had gelaten door ze het dubbele entreebedrag te betalen.

Ik kwam hen tegen backstage en vroeg waarom ze daar waren. Kwamen die domme wijven met zo’n heel “ja wij zijn VIP” verhaal. Ik zo “Ja maar dat kan niet. Dit is FAB en er bestaan geen VIP’s op FAB. Iedereen is gelijk hier”. Alleen was ik dronken en had ik een badge om mijn nek hangen waarop “organisation” stond die ik van de manager had gekregen. Dus het kwam er niet zo uit zoals ik het daarnet omschreef. In werkelijkheid was het meer:

“You have to go back into the club. I organise this party. This is my party. Look at my badge. You’re not VIP, I organise this party. You cannot be here you have to go back inside the club. Look at my badge”.

De domme wijven gingen natuurlijk in discussie, en het eindigde met mij die “oh for fucks sake” schreeuwde en dramatisch wegliep.

Het was een verschrikkelijk genante vertoning die me deed denken aan My Sweet Sixteen op MTV.

In de satire column van de krant

In de satire column van de krant

Daarna heb ik ze nog gesaboteerd door (wederom met mijn badge zwaaiende) tegen de security voor de backstage deur te zeggen dat er NIEMAND naar binnen mocht. Toen er vervolgens een vriend van ze met drankjes naar hun toe wilde lopen heb de security hem terug laten sturen, waardoor ik nog een grotere mongool van mezelf maakte. Ik was er de rest van de nacht een beetje van de leg van.

Gelukkig werd dat ruimschoots goedgemaakt door het personeel van Fahrenheit die we en-masse meegesleept hadden de club in. Zij waren – zonder uitzondering – stomdronken. Een van hen had ook zo’n ‘organisation’ badge bemachtigd waarmee ze volgens mij gratis bier konden krijgen.

Heb de rekening er nog niet van gezien. Wel de gevolgen.

Op een gegeven moment stonden de twee keukenhelpers aan beide zijden van mij en kusten ze me tegelijkertijd op mijn wangen terwijl ze riepen “I LOVE YOU BOSS”.

(onze keukenstaf is heel erg leuk en ze hebben altijd lol in de keuken. Altijd als ik de keuken binnenloop roepen ze met in koor: “HI BOSS!!”.

De volgende ochtend kreeg ik een smsje van een van de obers dat hij ieder kwartier moest kotsen, dus stond ik die avond ook nog zelf te serveren in die schijtbar.

ps. voordat jullie denken dat ik een corrupte zak ben geworden: je moet je er even bij bedenken dat dit een land is zonder wetten (of Britse wetten die reeds de honderd gepasseerd zijn) en dat ambtenaren hier soms minder verdienen dan onze schoonmaaksters. Leuk voorbeeld: compagnon S werd aangehouden omdat ze haar auto verkeerd geparkeerd had. De straf, die per direct inging: 3 maanden lang je rijbewijs inleveren.

Enige probleempunt was dat de hele straat tegelijkertijd dezelfde straf was opgelegd, waardoor er een enorme file ontstond. En omdat heel Yangon maar twee takelwagens heeft werd iedereen vriendelijk gevraagd om zelf naar huis te rijden.

pps. ik schrok toen de bar net open was heel erg toen ik me realiseerde dat mijn leven ineens zou bestaan uit ‘wachten tot de laatste gast naar huis gaat en daarna wachten tot alles is schoongemaakt zodat ik eindelijk naar huis kan’. Maar gelukkig valt dat mee door de 23 uur regel. En volgende week begint er een assistent manager die de meeste dagen de toko gaat sluiten.

ppps. mijn favoriete moment van de avond is als alle gasten weg zijn en de keuken een emmer met rijst en een afwasteil met vlees op tafel zetten waar we met alle staf tegelijkertijd met een lepel uit staan te schranzen. Niet alleen omdat het heel erg lekker is en iedereen fucking honger heeft, maar ook omdat het heel verbroederlijk werkt om uit dezelfde emmer te eten.

20150515_233250

pppps. onze bar is onderdeel van een heel langgerekt gebouw met 6 or 7 verdiepingen. Er wonen 64 huishoudens in (die we onmogelijk allemaal tevreden kunnen houden helaas), en de gehele bovenlaag is een guesthouse.

Dus er lopen regelmatig backpackers langs, en zonder uitzondering maken die dezelfde move:

  1. lopen langs
  2. zien in hun ooghoek iets dat lijkt op een hippe bar thuis
  3. kijken hoog verbaasd naar binnen
  4. kijken elkaar een fractie van een seconde aan waarin beide aan elkaar duidelijk maken dat ze nog niet naar bed gaan maar dat ze een biertje gaan drinken
  5. en lopen naar binnen.

ppppps. Tsjah, en ik kan dus niet ontkennen dat we een beetje een hipsterbar zijn. Net zoals ik niet kan ontkennen dat ik verdomde trots ben dat de bar regelmatig wordt vergeleken met Shoreditch, Brooklyn, Berlijn en Barcelona. Maar wat die plekken ook gemeen hebben is gentrification. Waarbij hipster koffiebarren en cornflakewinkels de oorspronkelijke (armere) bewoners verdrijven en yuppies de wijk overnemen.

Dat is een probleem in veel Europese steden, maar ik vind het in Yangon nog net iets pijnlijker omdat het niet zomaar yuppen zijn die arbeiderswijken overnemen, maar omdat het een internationale klasse is die cocktails staat te drinken op het terras in een wijk waar mensen op straat slapen en waar kinderen komen bedelen.

En nu zijn wij natuurlijk niet de eerste plek in Yangon waar het stikt van de buitenlanders, maar wij zijn wel de eersten in ons deel van downtown, en ik ben wel bang dat wij dit een beetje aan aanwakkeren in onze wijk en dat vind ik wel moeilijk.

pppppps. Er komen ook wel birmezen bij ons hoor. Zo’n 20% denk ik. Maar die willen allemaal binnen zitten en die blijven niet lang hangen. En het is ook niet zo dat er iedere avond herrie is bij ons. Op onze twee openingsfeesten stonden er hordes mensen buiten, en in het weekend is het vrij druk. Maar alle andere avonden geven we helemaal geen overlast. En waar een deel van mij moeite heeft met het gentrification aspect, vind ik het tegelijkertijd ook tof dat we onderdeel zijn van het (vooralsnog korte) rijtje gelegenheden dat deel uitmaakt van het nieuwe Yangon. Dat internationale trends volgt en dat meer kleur geeft aan het uitgaansleven van de stad.

ppppppps. ja die beleggingsrekening dus he. Die had ik bij Binck bank. Werd ik laatst gebeld met een vreemd nummer op het display en begint er een of andere vreemde basso stem tegen me te praten nadat ik opneem.

Na enkele seconden heb ik door dat de bassostem een Nederlander is, en dat het aan de verbinding te horen iemand is die uit Nederland belt.

Een aantal momenten van verbazing later blijkt dat het een jochie van Binck bank is die me belt. Lang verhaal kort: ze zijn erachter gekomen dat ik in Myanmar woon en heel voorzichtig en zoekend naar woorden brengt hij het nieuws dat ik uit de bank gegooid wordt omdat ik in Myanmar woon.

Daar ik een paar dagen ervoor net mijn allerlaatste aandelen had verkocht kon het me niet zoveel schelen, maar wat maakte dat ik me er alsnog tegen verzet heb was het volgende. Hij gaf me nog een soort laatste optie door te zeggen “ja er zijn misschien nog mogelijkheden om de rekening te houden als u slechts korte tijd in Myanmar bent, als expat of zo. Als u bent uitgezonden voor uw werk en er niet zelf voor gekozen hebt om naar Myanmar te gaan.”

Sorry WAT! Als ik kan bewijzen dat Shell me tegen mijn zin in naar dit poepgat van de wereld heeft gestuurd mag ik mijn rekening houden, maar als ik hier uit vrije wil zit dan wordt ik eruit gegooid? Ik wilde net een kanonnade aan verwensingen naar het snotjoch gooien toen conveniently de verbinding wegviel.

pppppppps. we staan tegenwoordig iedere week in de weekendbijlage. Soms zelfs twee keer in één krant.

20150522_115254

20150522_115307

8 comments

  1. ex huisgenoot M Reply 04 / 06 / 2015 at 01:35

    Yo sletje, weer een prachtig verhaal! Kan niet wachten om jullie te bezoeken.
    Echt hilarisch wat je daar allemaal meemaakt joh. Kan niet geloven dat ik pas een jaar weg ben.

    Dikke lebbers

  2. kim Reply 04 / 06 / 2015 at 17:52

    Wihoee, ik ben zo trots op je! Wat tof zeg, dat de bar zo goed loopt. Het ziet er ook heel mooi uit van binnen! De cocktails zien er ook lekker uit! Goed ook, dat je de buren hebt uitgenodigd voor een etentje. Misschien moet je dat een keer in de zoveel tijd doen, Neighborhood Night, of zo, om iedereen te vriend te houden. :)
    Mijn favoriete zin was trouwens deze: “Voor datzelfde geld hadden we ook een jaar lang onze reet met champagne schoon kunnen spuiten.” :D

  3. Juliette Reply 05 / 06 / 2015 at 00:05

    Ben ook verschrikkelijk trots! Snap niet dat je nog tijd hebt om deze pnot te schrijven. Net een paar heftige festivaldagen achter de rug en het was een plezier om je verhaal te lezen, voel me weer een stuk beter. Ben het eens met Kim, de zin over je reet en de champagne is de topper van het geheel.

  4. Jeanne Reply 05 / 06 / 2015 at 01:00

    1) Het feit dat jij geen goeie fiets hebt terwijl er gewoon een aan de muur hangt in jouw bar.
    2) dat de rating van de bar een 7 geeft (lees=laagste cijfer) en dat uitgerekend jij over de obers gaat.
    3) de gehele verdere strekking van het verhaal want tsjonge jonge, wat maak jij veel mee. Niet bang dat je een keer opgepakt wordt?
    Ps: lieve schat. Je bent recent 30 geworden, niks daarover in je verslag, mag toch hopen dat je het wel gevierd hebt. Of stond het in een vorige…?

  5. Juliet Reply 05 / 06 / 2015 at 02:33

    Ik deed van hahaha maar ook van wauw. Echt tof!

  6. Stijn Reply 05 / 06 / 2015 at 16:07

    JW wat een VETTE verhalen weer, echt zo cool en ongelooflijk wat je allemaal meemaakt en voor elkaar krijgt!! Altijd weer een genot om te lezen!

  7. Josine Reply 11 / 06 / 2015 at 00:06

    Jeeeee, hele fijne lange pnot! Mijn favoriete anekdote was die van die schijt expat-wijven en vooral hoe jij daar dramatisch een scene hebt lopen schokken (ik hoor je al “Oh for fucks sake” roepen). Daarnaast ben ik natuurlijk altijd te porren over verhalen met monniken. En ik vond de emmer rijst lief.
    Wat die recensie van Fahrenheit betreft: hoe hebben jullie het zonder interior design achtergrond voor elkaar gekregen dat het er zo gelikt uitziet met precies de goede licht-sterkte en meubelkleur?

  8. Ex-huisgenoot I van ex-huisgenoot M Reply 15 / 06 / 2015 at 14:53

    Oh JW ik lees het nu pas maar ik heb weer smakelijk gelachen om je verhalen. Zware tijden, maar hoe awesome wat je/jullie aan het doen bent/zijn. Ook mooi hoe subtiel je vermoeidheid is terug te lezen in enkele dubbele woorden ;) Heel erg gaaf allemaal! Ik kom waarschijnlijk in februari samen met ex-huisgenoot M die buren eens wakker schreeuwen en jullie cocktails proeven. Ik beloof je dat we niet gaan tongen voor de bar :p

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top