Close
Exit

Met in deze editie: schimmel, stank en drank – vooral. Daarnaast ook 1 planeet, 1 staatsgreep, een groot aantal selfies met ontbloot bovenlichaam, maar geen borsthaar – helaas. Wel een een korte Rohingya insider update en een fotoverslag van het laatste &PROUD film festival afgelopen januari.

Het is zondag, zo rond het middaguur, ik ben zo’n 15 uur terug in Myanmar, en ik heb nu al m’n eerste kater te pakken. En ik snap niet hoe ik de hele zomer praktisch katerloos ben doorgekomen en het na luttele uren in Myanmar al mis kan gaan.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Want toen ik gisteren na lang graven in mijn koffer eindelijk de sleutels van ons huis vond, liep ik een huis binnen waarin de diep, diep penetrante lucht van schimmel en vocht zelfs mijn volledig verstopt-van-de-vliegtuig-aircon-neus doorboorde.

Ik was er niet op voorbereid – en zo gaat het eigenlijk ieder jaar. Er is een specifieke geur in Myanmar in het regenseizoen. Dat komt omdat de luchtvochtigheid zo hoog is (zeg maar, 100%) dat niks ooit meer echt opdroogt. Want zelfs na 3 dagen op het droogrek voelt je was nog heel licht vochtig aan; je kan eigenlijk niet voelen dat het nog vochtig is en toch voel je het. En daardoor gaat zelfs de schone was stinken naar vieze was.

Ik woon met huisgenoten in Yangon en had een Franse in mijn kamer gehad. Maar die was al anderhalve maand weg, en daarna had er blijkbaar buiten mijn weten om nog iemand in gezeten, maar die had ‘m na 3 dagen gepeerd zonder ooit nog iets te laten horen aan mijn huisgenoten.

Dit leerde ik allemaal toen ik huisgenoot C in Bangkok zag vorige week. Voor mij was het een reden tot lichte paniek, want mijn kluis stond nog ergens verstopt in huis en ik was ineens bang dat die onbekende onderhuurder er met de kluis vandoor was gegaan.

Dus bij aankomst rende ik meteen naar boven om de kluis te zoeken, en die stond er gelukkig nog – verborgen achter een hoop stinkende handdoeken en lakens. Want aangezien er al minstens een maand niemand in mijn kamer is geweest en de airco niet aan is geweest stinkt het er nog veel meer dan normaal. Het eerste dat ik dan ook deed was mijn bamboe wasmand grijpen om ‘m te vullen – om bij het vastpakken verbaasd te worden door een onverwacht gevoel aan de handen. Want ja… bamboe blijkt óók heel goed te kunnen schimmelen.

Zelfs op mijn oude macbook – ook ergens verstopt in die hoop in de kast – zat een dun laagje dat misschien wel of misschien niet schimmel was. En tot overmaat van ramp werkt zelfs m’n (nieuwe) airco niet goed meer.

En dus hoewel ik had bedacht om uit te pakken en bij te slapen op de eerste avond in Yangon, werd het al snel duidelijk dat ik zo snel mogelijk aan het bier moest, wilde ik nog enige positieve gevoelens jegens Myanmar op weten te wekken.

Snel onder de douche gesprongen – me afgedroogd met een handdoek die me weer vies maakte, en naar 19th street gelopen om biertjes te drinken met vrienden B en A.

Ik vroeg ze wat ze in Yangon van de crisis merken waarop ze in koor “Facebook” antwoorden. Vrijwel alle Birmezen op hun Facebook sharen verschrikkelijke anti-Rohingya posts- ook Myanmarezen die in alle andere opzichten leuke, slimme, vriendelijke mensen zijn, en B en A zeiden dat ze nauwelijks nog in hun Facebook feed kijken omdat het ze zo depressief maakt.

Daar moet wel bij gezegd worden dat er in Myanmar een ongelooflijk eenzijdige nieuwsvoorziening is en mensen op geen enkel moment een tegengeluid horen. Er is hier pas 3 jaar betaalbare mobiele telefonie en internet, en mensen hebben nog niet echt een filter opgebouwd in wat echt nieuws is en wat stomme internet bullshit is. Zo kan het dus zijn dat een foto van Aung San Suu Kyi (ASSK) met een moslim man – die super duidelijk gephotoshopped is – hier viral gaat als bewijs dat ASSK voor de moslims werkt.

Zelf heb ik m’n Facebook ook weer online gehaald nu ik weer in Myanmar ben, maar mijn feed is volledig gevuld met Myanmarese jongens die selfies maken met ontbloot bovenlichaam en ik kon geen énkele politieke post vinden. Aangezien alle buitenlanders in Myanmar over de vreselijke anti-Rohingya posts klagen, vraag ik me serieus af waarom Facebook mij in godsnaam in een filterbubbel zonder borsthaar heeft geplaatst.

Maar terug naar de crisis. B zit vrij hoog in de ambassade wereld, en B zit voortdurend aan tafel met Belangrijke Mensen. En op het moment wordt zijn werk voor 100% opgenomen door de Rohingya crisis. Er zitten nu een half miljoen mensen zonder voedsel in Rakhine, en als die niet snel eten krijgen gaan zij ook allemaal naar Bangladesh bewegen wat het een van de grootste vluchtelingenstromen in zo’n korte tijd uit de geschiedenis maakt.

Omdat B zo dicht bij de regering zit heeft hij wel altijd goeie verhalen. Zo wist hij te vertellen dat de reden dat ASSK een paar weken terug als een van de weinige staatshoofden niet bij de algemene vergadering van de VN was niet kwam omdat ze bang was voor de internationale kritiek die ze daar zou krijgen.

Nee… het kwam door de stand van mars.

Een belangrijke astroloog in Myanmar had gezegd dat de sterren zo stonden dat het een goeie week zou zijn voor een staatsgreep, dus ASSK durfde het land niet te verlaten uit angst dat ze niet meer terug zou mogen komen (story of her life – tijdens haar huisarrest wilden de generaals niets liever dan dat ASSK het land uit zou gaan – bijvoorbeeld toen haar Britse man op sterven lag in Oxford, maar ze is nooit gegaan).

En blijkbaar was er ook werkelijk een angst dat er een militaire coup ophanden was. Maar inmiddels staan de sterren er weer beter voor en is iedereen weer wat relaxter.

En laat het duidelijk zijn dat dit dus geen grap is he. Ook mij blijft Myanmar nog verbazen soms.

Zo ook vanochtend, toen ik met m’n kleren en de lamp aan wakker werd met een droge bek en hoofdpijn (in Nederland gebeurt het echt nóóit dat ik met m’n kleren aan dronken in slaap val. Er zit hier écht troep door de alcohol volgens mij).

Ik wilde de dag goed beginnen door een wasje te draaien, maar er zit te weinig druk op de leiding om de machine te vullen, dus die is nu met een pisstraaltje vol aan het lopen. Dan kan ik dus ook niet douchen want dan blijft er al helemaal geen water meer over.

En onze koelkast is helemaal leeg – op een paar oude flessen ketchup na – wat me doet verwonderen of er überhaupt nog iemand leeft in dit huis. Maar ook geen ontbijt dus. En zelfs het koffiezetapparaat vertrouw ik niet – daar zit vast ook schimmel in. Daarnaast zijn op een of andere absurde manier zowel boven als beneden alle ganglampen kapot dus ik moet de hele tijd blind door het huis lopen.

——
Inmiddels is het dag drie, heb ik de wasmachine gefixt, en draait die nu continu – met heel veel wasverzachter erdoorheen om het geurgevecht te winnen. Hele kamer gewassen en geschrobt, fiets schimmelvrij gemaakt… dus ik begin m’n leven weer aardig op de rails te krijgen. Alleen de airco moet nog gefixt worden. Die maakte een raar geluid ’s ochtends, dus mijn natuurlijke instinct was om er met mijn katerkop op af te lopen en te kijken waar het geluid vandaan kwam.

Maar precies op dat moment begon het ding brokken ijs te lanceren, en de eerste kwam recht op mijn voorhoofd af, waarop ik – I kid you not – onder mijn bureau moest schuilen tegen de ijsklonten.

Ik was dus helemaal vergeten dat aircos dat doen soms, maar hoewel het schijt ding nauwelijks nog koelt kan hij dus wel brokken ijs van een paar centimeter groot maken, en als er dan een kritieke massa aan ijs is ontstaan worden ze als projectielen eruit geschoten.

ps. Het goeie nieuws van de dag was dat ik volledig onverwacht 1700 dollar in de ‘geheime bodem’ van de kluis vond. Vrij stom om die hier achter te laten eigelijk, maar wel verdomde relaxed om ineens niet meer blut te zijn.

pps. Ik was nog effe in Bangkok. Daar niet zo heel veel uitgevoerd, maar ik was wel langs het royal palace gelopen. Het is namelijk een jaar geleden dat de Koning overleed, en ze hebben een gigantisch gebouw gemaakt op dat grasveld voor het Paleis waarin de Koning gecremeerd gaat worden. Heel indrukwekkend.

khao San is gelukkig nog steeds Khao San, en ‘hot water’ is er blijkbaar nog steeds een ding.

pps. Aangezien ik al een eeuwigheid niet meer gepost heb hier ga ik hier met terugwerkende kracht nog even iets typen over ons filmfestival van afgelopen januari. Want hoewel het al lang geleden is, is dat wel waar ik het meest trots op ben in Myanmar.

We hadden voor de 3e keer &PROUD georganiseerd; een vierdaags LGBT film festival met 35 films – voornamelijk uit (zuidoost) Azië. Maar ook met debatten, exposities, theater en natuurlijk feesten. En zelfs vader J was present – speciaal ingevlogen op zaterdag – dé grote dag van het festival waarop we anderhalf duizend mensen in de dampende tuin van het Institut Francais hadden staan voor een clubnacht.

Eigenlijk ben ik er nu al over uitgepraat, maar gelukkig zijn de foto’s er nog.

Onze openlucht bioscoop. Op het grasveld voor French Institute kunnen we een man of 600 proppen voor onze screenings.

De zijtuin en de bar van het instituut

Moe, op rechts is ieder jaar weer onze koningin en MC.

Het kleine podium is onze ‘drag room’, waar iedereen een dosis glitter en gratis make up kan komen halen van make-up artists die we klaar hebben staan.

Drag room

Tsjah… ik ben dus de sweetheart van een van de make up artists, en hij gaat altijd all out op mij. Zijn favorite look voor me is er een met twee rijen van zes wimpers die onder mijn ogen geplakt wordt. Het ziet er vreselijk uit vóórdat ik begin te zweten, en na tien minunten begint het geheel langzaam naar beneden tel open en dan wordt het nog veel erger.

De pastor wilde niet meer dan een streepje.

Het was chinees nieuw jaar, en de traditie is dat deze leeuwen dan rond gaan. Er zitten 2 jongens in het pak en ze springen van paal naar paal, wat echt onwijs impressive is. Wij hadden ze een act laten maken op een house nummer, samen met een chinese drummer.

Op de achtergrond zie je nog een laatste stukje van Fahrenheit. Want Fahrenheit resurrected voor een bar op het festival, waardoor iedereen nog één keer kon genieten van Yangon’s favoriete cocktail: The Golden Slut. En geloof het of niet, die naam was niet mijn idee!

Volle tent!

Echt een mooie drag queen ben ik nog nooit geweest helaas.

Onze daytime screenings zijn binnen

Willem was er ook met z’n film

1500 man in de tuin tijdens het grote feest op zaterdag!

We hadden de nummer 1 dragqueen van Bangkok ingevlogen. Dat wisten we zelf eigenlijk niet, want een vriend van mij had het geregeld, en ik dacht dat er ‘zomaar iemand’ kwam. Totdat bleek dat dé Pangina Heals kwam. En Pan Pan had zelf ook niet zoveel van Myanmar verwacht, maar kwam op een bomvolle fab terecht die helemaal kapot ging voor haar.

Security guard… priceless.

Met Pangina Heals : )

Ar-T – superster in Myanmar

Ik had deze stickers om de WC bordjes geplakt. Er staat iets als ‘pis waar je wil’


Bij de ingang kreeg iedereen een sticker waarmee ze op konden plakken hoe ze zich identificeerden. Tot ieders verbazing wonnen de ‘straights’. Al moest iedereen publiekelijk een sticker plakken, dus er zullen heel wat homo’s in de kast tussen de straights zitten.

Theater stuk

“Ko K”, ofwel Broer Condoom was er ook. Want we hadden een condoom sponsor dit jaar : )

ppps. we waren ook nog in een luchtballon. Omdat we het belangrijk vinden dat geld rolt. Zijn geld althans.

5 comments

  1. Willem Reply 11 / 10 / 2017 at 13:54

    Weet je zeker dat ze als welcome home grap je koelkast met ingebouwde ijsblokmachine niet aan je slaapkamermuur hebben gemonteerd en staan die ketchupflessen niet toevallig in je aircomachine? Daar zou ik jou ook voor aan zien als iemand anders terug zou komen..

  2. Keimpe Reply 11 / 10 / 2017 at 16:48

    Als drag heb je wel wat van Conchita W. En dat komt niet alleen door de baard.

    • Jeroen Reply 11 / 10 / 2017 at 18:17

      Confirmed.

  3. Niek Reply 11 / 10 / 2017 at 22:51

    Mooie foto’s JW!
    Het nare spul in de alcohol daar is Ethanol ( https://en.wikipedia.org/wiki/Ethanol )
    Als je daar te veel van binnenkrijgt kan je inderdaad vreselijk hoofdpijn krijgen.

    Plak ze!

  4. Jeanne Reply 16 / 10 / 2017 at 17:29

    Goed dat je weer geland bent jw. Met schimmel en al. Good old Yangon.
    Have fun.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top