Close
Exit

Met in deze editie: 1 gigantisch festival voor Yangon met 125,000 bezoekers, val ik éindelijk in een van die rioolgaten, 1 waardeloos team, een stuk of 12 droomwensen, de beste dj’s ter wereld, 1100 kilo explosief materiaal, het grootste faal moment van mijn leven. Op televisie. Op meerdere kanalen. Heel veel stress, en daarna nog meer stress, en 1 afgestorven kroeg.

Jongens jongens jongens ik heb weer eens een projectje. Na anderhalve langzame maanden waarin ik een beetje lui was en ook niet zo gemotiveerd en wat twijfels had over Myanmar zit ik nu middenin het festivalseizoen en heb ik een project van heb ik jou daar.

Tegen alle verwachtingen in werk ik voor de Fransen en heb ik het daar nog naar mijn zin ook. En tegen alle gangbare natuurwetten in blijken de Fransen waarmee ik werk ook nog eens allemaal consistent Engels te praten als ik in de ruimte ben

M’n klus is voor French Institute; de wereldwijde instituten die de Franse Taal en Cultuur moeten bevorderen. En hoewel ik dat eigenlijk natuurlijk helemaal niks vind, is er geen enkele organisatie in Yangon die zoveel toffe (en grote) dingen doet als het instituut (&PROUD is ook altijd in het instituut). En dus was ik behoorlijk in mijn nopjes toen ze me vroegen om de decoratie te doen voor Mingalabar! Festival.

Mingalabar betekent hallo in het Birmees en ik heb nog steeds niet durven vragen wie er in godsnaam met die naam is gekomen, maar los daarvan klonk alles aan dit festival als een droom. Een drie daags straatfestival met twee gigantische puppets die door de hele stad zouden trekken met in hun kielzog circusartiesten, bands, kunst, dansers en nog veel meer. En dat alles verspreid over 5 van de meest iconische locaties van de stad.

Toen ik het allemaal hoorde klonk het alsof ze een hele wilde brainstormsessie gedaan hadden en dat de leider aan het eind zei: okay, laten we dat dan gewoon ALLEMAAL doen.

Afgezien van de traditionele en religieuze festival kan het dan ook niet anders omschreven worden dan het grootste festival dat Myanmar ooit gezien heeft.

Daar hangt dan ook een prijskaartje aan van zo’n zes ton – vrijwel geheel opgebracht met sponsoring.

Verschrikkelijk ambitieuze plannen dus, en al helemaal in een stad waar niks kan en alles tergend langzaam van de grond komt. Maar de nieuwe regering wil zich van de beste kant laten zien – zowel aan de eigen bevolking als aan de rest van de wereld – dus de chief minister van Yangon was enthusiast. En met zijn toestemming gingen ineens alle deuren open. Nou ja… op een kier. Met een zwaar blok erachter.

Het festival draait helemaal om de twee gigantische puppets van zo’n 7 meter hoog. Eenmaal af worden die bestuurd door een team van 5 of 6 man per puppet en dan kunnen ze lopen, bukken, springen en dansen – allemaal met de stokken bewogen door een heel ingenieus systeem. De ene puppet wordt in Frankrijk gemaakt en de andere in Myanmar. Je hebt het basisframe, en daar wordt alles aan vast gemaakt, en iedereen in Yangon kan langs komen om mee te helpen om de puppets te bouwen.

15073503_1170047419717436_7661922423682421147_n

15055636_1170047976384047_7218948101421220495_n

Ik heb zelfs niks met de bouw te maken, maar ben – volgens de accountant van het instituut – Chef Decoratión Hollandais en help mee met de communicatie en het design, en moet de decoratie maken voor op de festival sites. Het hoofddesign was al gemaakt door iemand anders, dus in het grafische werk zit niet veel creativiteit van mijn kant, maar ik kan er gelukkig wel nog wat kleine dingetjes aan toevoegen. Ik moest vooral duizend vinyls ontwerpen, voor grote wc borden en eerste hulp borden en pijlen en festival agenda’s.

Met de puppets zelf heb ik niet veel van doen nu, maar ik heb inmiddels wel een 7 man sterke timmercrew voor me werken. Met wisselend succes overigens. Ik moet een tafel en stoelen maken waar die schijtpoppen op kunnen zitten. Die tafel moet dus 3,5 meter hoog zijn en is groter dan de meeste van m’n oude studentenkamers qua oppervlak.

Vandaag waren ze eindelijk aan de slag aan de tafel na veel oponthoud, maar ik hoorde ze alleen maar timmeren urenlang en toen dacht ik ineens: JA HALLO, HIJ MOET WEL DEMONTEERBAAR ZIJN DAT HEB IK VERDOMME 20 KEER GEZEGD. Ik moet die tafel van 3 meter breed, 3.5 meter lang en 3.5 meter hoog namelijk op nog 2 andere locaties opzetten en dat kan nu niet en nu moet ‘ie weer los geslagen worden.

unnamed

Aung San Suu Kyi zou misschien het festival openen naast die tafel en ik had al helemaal visioenen dat dat ding instort op haar tijdens de openingsceremonie en dat ik met pek en veren het land uit geschopt wordt. (gelukkig heeft ze gecanceld).

Afgezien van de tafel en stoelen was ik in de weken voor het festival vooral bezig met grafisch werk, en het duurde ook nogal effe voordat ik een crew had. De eerste timmermannen die ik vond waren namelijk een drama.

Onze gigantische billboards hingen door de hele stad heen

Onze gigantische billboards hingen door de hele stad heen

Onze gigantische billboards hingen door de hele stad heen

Ik had ze dingen laten bouwen; n soort stands om vinyls aan te hangen – het allermakkelijkste van mijn hele construction list.

Eerst een paar grote, en daarna moest ik nog een kleinere versie hebben. Was de kleinere versie ineens duurder dan de grotere versie.

Ik zo: maar vorige week heb je deze voor 18,000 gebouwd, en nu wil ik kleinere en nu vraag je 26,000. Dat is toch fysiek onmogelijk?
Zij zo: ja en toch is het zo.
Ik zo: Ja maar…
Zij zo: Nou dan werken we toch lekker niet voor je.

Verder moet ik ook nog een boog maken waar die twee puppets onderdoor kunnen lopen als ze aankomen. Maar ja, een fucking boog van 9 meter hoog… Da’s 3 verdiepingen Gelukkig is het niet mijn verantwoordelijkheid om ‘m omhoog te krijgen, want heb geen idee hoe ik dat ding veilig vast moet gaan zetten en ben vet bang dat ‘ie omvalt op het publiek.

En zo zijn er nog heel wat andere hoofdpijndossiers die me wakker houden en de komende dagen opgelost moeten worden. Maar mijn problemen zijn niks vergeleken met die van het productie team.

Zo stond er een container met 1,2 ton vuurwerk en afsteek explosieven (zeg maar 1.100 kilo explosief materiaal) vast aan de grens met China vanwege importproblemen. Zo van midden in een gebied met open conflict. Dus iedere keer dat ik een email krijg om 3 uur ’s nachts en iemand anders antwoordt om 04:30 dan is dat omdat ze wakker lagen dat die container daar de lucht in gaat.

Nog een container, die met de Franse puppet erin en alle materialen die het puppet team nodig heeft, stond vast in Maleisië en zou ineens 8 dagen later aankomen; precies één dag voordat het festival begint.

Birmese Shipping Agency: Ja maar hij komt toch gewoon aan voordat het festival begint?
Bouwers: Ja hallo maar alle materialen zitten daarin om op te bouwen, zonder die container kan het festival niet doorgaan
Agency: Ja dat doe je dan toch gewoon op die laatste dag?
Bouwers: WAT DENK JE NOU!

Uiteindelijk moest er een zéér sterk bewoorde email van de Franse ambassadeur uitgestuurd worden naar een aantal hele belangrijke mensen waarin hij dreigde met een “Diplomatiek Incident” tussen Myanmar en Frankrijk als die container niet binnen 12 uur in beweging kwam. En hopla… nog voordat je “Voulez-vous coucher avec moi derrière le bâtiment des toilettes?” kon zeggen begon het stipje van de container op de Track & Trace pagina ineens richting Myanmar te bewegen.

En dan was er ook nog het bedrijf dat alle podia en licht en geluid equipment sponsorde.

Event company 3 maanden geleden: Wij sponsoren ALLES.
Event company 8 dagen voor het festival: sorry we hebben nu even geen tijd om jullie emails te beantwoorden. En waarom bellen jullie trouwens ook de hele tijd?
Event company 6 dagen voor het festival: ……
Production team 4 dagen voor het festival: WAT DE F WAT DE F WAT DE F HET FESTIVAL BEGINT OVER 4 DAGEN WE WETEN NIET EENS DE AFMETINGEN VAN DE PODIA.
Event company…..

Verschrikkelijke stress dus, maar voor mij was het stiekem ook wel fijn om mijn eigen zorgen enigszins in perspectief te plaatsen.

Temidden van dat alles was ik ook nog op m’n bek gegaan met hardlopen op mijn enige vrije avond. Ik had overwogen om een massage te nemen en naar bed te gaan, maar besloot om nog ‘effe lekker productief te zijn’. Allereerst m’n haar geknipt en met m’n suffe kop per ongeluk de zijkant op 2 millimeter gedaan in plaats van 14mm. Toen zat er ineens een kale streep, dus moesten alle randen op 2 millimeter. Noem het 80s punk meets heaumeao. (maar waarschijnlijk noemen jullie het gewoon homo). En toen ik daarna ging hardlopen dacht ik: zal je zijn dat ik juist vandaag in een gat val. En toen viel ik dus in een gat. Nou ja viel vooral voorover en kon daarna nog verder rennen. Maar die nacht werd ik wakker en kon ik m’n hand nauwelijks meer bewegen. Vet geschrokken, want ik moet alleen maar de hele dag designen deze weken. Maar gelukkig ging het al na 2 dagen bijna helemaal weg, dus het is okay :)

En een paar dagen later die week was ook nog Armin van Buuren ineens in Myanmar (met een stuk of 6 Nederlandse DJ vriendjes). Ik had een kaartje via de Nederlandse Ambassade gekregen. Niet zo’n grote opkomst (6,000 man of zo; waarschijnlijk het kleinste publiek waar hij in 2 decennia voor gespeeld heeft) en zeker ook niet mijn muziek. Maar wel een onwijs toffe show en stage. Echt van wereldformaat. Maar de helft van het festival stond achter het veld op de VIP tribune – want zo werkt dat in Myanmar.

15167508_10157988571840107_7441106051110032804_o

Foto's gebietst van Emilie

Foto’s gebietst van Emilie

15138450_10157988571505107_7596833765917716811_o

Dit had echter niks met ons eigen festival te maken, dat rap naderde.

1 dag voor het festival

Oh mijn god wat is het een werk. Het festival is nog niet eens begonnen en ik sta al op knappen – maar oh mijn god wat heb ik de extreme werkdruk gemist!

Het grootste probleem is de logistieke nachtmerrie die dit festival is, en laat ik beginnen te zeggen dat – hoewel ik de term logistieke nachtmerrie in het verleden veelvuldig in de mond genomen heb – ik nooit werkelijk de volle diepte van die term heb ondervonden.

Tot nu.

Vandaag en morgen moeten we opbouwen op 3 locaties in de stad (2 kleine en 1 grote) die op dag 1 zijn. Daarna volgen er nog 2 andere grote locaties op dag 2 en 3, maar moeten we de eerste 3 locaties ook weer afbouwen en spullen moeten verplaatsen naar de nieuwe locaties. Maar door die puppet parade zijn ook allemaal hoofdwegen afgezet dus het moet allemaal heel laat of juist vroeg gebeuren.

Ik heb een pick-up truck tot m’n beschikking met driver, een assistent en een team van 8, maar tot nu toe is er nog nooit iemand op het juiste moment op de juiste plek geweest.

Toegegeven, de planning had beter gekund – maar uiteindelijk had ik een redelijk goed plan van wat wanneer waar moest zijn. Ik had al mijn honderd gigantische vinyls besteld (voor WC borden, sponsor walls, backdrops voor de podia, info booth covering etc etc) en met de printer een afleverschema gemaakt zodat de juiste vinyls op de juiste 3 locaties afgeleverd zouden worden.

Maar toen kwam Myanmar. De vinyls die naar locatie 1 moesten werden gedropt op locatie 3 aan de andere kant van de stad en vice versie. De puck-up staat constant vast in het verkeer, en mijn crew is te laat.

Één locatie is aan de andere kant van de rivier, maar er is geen brug, dus er is een andere truck die het hele eind omrijdt om daar te komen. Mijn truck moet alles op tijd afleveren voor die truck, anders kan ik m’n spullen niet meer daar krijgen. Maar doordat mijn truck ergens in het noorden van de stad vast staat kan ik dus al niks meer op locatie twee krijgen voor het festival.

En zo wordt ik wild weggerukt uit mijn logistieke natte droom en kom in plaats daarvan in de diepe, donkere gedrochten van een logistieke nachtmerrie terecht die nog 3 dagen zal duren. Alles wat ik nodig heb is constant op precies de verkeerde plek, en sinds Yangon tegenwoordig 10 uur per dag vaststaat is moet je een mooie jongen zijn wil je dat nog oplossen.

En dan is er mijn assistent. Het is een hele aardige toffe gast, maar wat is het een warhoofd. Misschien had er een alarmbel af moeten gaan toen hij in het sollicitatiegesprek zei dat hij in een band zat. Maar hij had ook wel ervaring met evenementen produceren. Or so he said.

Als ik hem 5 taken geef vergeet hij er 2. Op een goeie dag.

Op een slechte dag vergeet hij er vier van. Zo heeft hij het voor elkaar gekregen om 3 van de 8 billboards op de verkeerde plek te laten bouwen. Al heb ik er twee daarvan nog niet gezien – dus ik vrees het ergste voor die andere twee. Of ik vraag ‘m om een hek op te meten waar een vinyl aan moet komen te hangen. Simpel taakje toch, zou je zeggen. Maar als ik een week later dan de vinyl op wil hangen blijkt die slechts half zo groot als het hek te zijn.

Als ik hem vraag om dan maar een ander vinyl over de rest van het hek te hangen en te zorgen dat het logo niet op de hoek van het hek zit, dan loop ik een uur later langs en dan zit het logo precies op de hoek waardoor alles onleesbaar is.

Ik. Moet. Letterlijk. Alles. Controleren.

Ik zeg hem: vraag de construction crew om alle promo borden aan de andere kant van het park neer te zetten. Een uur later loop ik langs en zie dat de borden ergens midden in het park liggen.

Deze. Jongen. Wordt. Mijn. Dood.

Nog een voorbeeld: Vandaag belde ik ‘m toen ik ‘m kwijt was downtown en toen zei hij dat hij in het French Institute was; uptown dus.

Ik in de stress: WTF waarom ben je daar nou heen gegaan.
Hij zo: dat had je gezegd.
Ik zo: NEE JE MOEST NAAR WARDAN GAAN EN DE TRUCK NAAR FRENCH INSTITUTE STUREN. WAAR IS DE TRUCK?
Hij zo: Bij Wardan.
Ik zo: AAAAARGGHHH

Ik moet dus ook ongeveer een keer per uur weer sorry voor het schreeuwen tegen hem zeggen en dat het okay is, maar dat toneeltje begint hij inmiddels ook wel te doorzien volgens mij.

Alsof dit alles het nog niet moeilijk genoeg maakt, moet er voor iedere cent die uitbetaald wordt éérst een quotation gegeven worden volgens de financial management systems van French Institute en kan je niks vooruitbetalen. Alles kan pas betaald worden door FI on delivery.

Maar die betaling moet  eerst ge’ok’d worden door een accountant die in Fucking Laos werkt, en vervolgens moet ook nog het verdomde franse ministerie van buitenlandse zaken er naar kijken als het een groot bedrag is. En de contracten die ik af moet sluiten MOETEN IN HET FRANS ZIJN omdat de admin van het fucking ministerie van buitenlandse zaken in Frankrijk geen engels kan.

Omdat het onmogelijk is om in Myanmar ook maar één stap te zetten zonder aanbetaling te doen betaal ik dus maar alles uit eigen zak voor, om vervolgens het geld weer terug te krijgen van de supplier nadat die is uitbetaald door het institute.

Het is een fucking slechte manier van werken, want het gaat om duizenden dollars dus ik loop ook nog wel een beetje een risico als er iets mis gaat. Maar ja, als ik het niet zo doe ben ik 3 uur per dag bezig met administratie en dan blijft er al helemáál geen slaap meer over.

15337417_10208162868132626_6389447117350057246_n

Artwork gemaakt voor het festival in de haven

Festival Dag 1

De eerste dag is het heftigst, want het festival start op 3 locaties. Maar ik heb niet eens tijd om naar de eerste twee kleine locaties te gaan. Ik heb lange lijnen met toffe vlaggetjes gemaakt om op te hangen, maar m’n vlaggetjes staan uiteraard in de file en komen aan op locatie 1 als de giant puppet al gearriveerd is. Over de tweede locatie wil ik het niet eens hebben, want mijn spullen zijn daar ook nooit aangekomen omdat deze aan de andere kant van de rivier is.

Maar locatie 3 is de belangrijkste en daar ben ik de hele dag. We moeten nog die 9 meter hoge boog opzetten met welkom letters eraan, en er is geen andere crew om het te doen (zoals me beloofd was). Ik heb mijn team gevraagd een frame te maken en heb zelf touwen gekocht om het ding in plaats te krijgen. Maar als ik de touwtjes die ik gekocht heb bevestig en zie hoe groot de constructie is realiseer ik me ineens wat een grap die touwtjes van mij zijn. Om zo’n grote constructie omhoog te krijgen heb je van de dikke scheepstouwen nodig, niet de draadjes waar ik mee aan kom zetten. En als ik zelf effe voel hoe zwaar het ding is en merk hoeveel het hout buigt als ik het een stukje omhoog probeer te tillen realiseer ik me ineens dat deze operatie alleen maar kan falen.

Met minder dan een uur te gaan voordat de puppet aankomt realiseer ik me ineens dat ik het verneukt heb. Ik probeer nog snel wat hulptroepen van het Franse productieteam erbij te roepen om te vragen wat zij van de constructie denken. En – toegeven – op momenten als deze komt de Birmese inventiviteit wel weer van pas. Er werden ergens lange bamboe stokken gevonden om de constructie te verstevigen, en aangezien we in de haven waren kwam iemand met een big ass scheepstouw aanzetten om alles omhoog te trekken.

Ik had er nog steeds een hard hoofd in, maar het zag er in ieder geval steviger uit. Dus alle sterke mannen op het terrein opgetrommeld om het geheel omhoog te trekken met de verschillende touwen – en op de tel van drie begon iedereen te trekken. Ik stond aan het midden van de boog, en terwijl iedereen stond te trekken hoorde ik een luide kraak en brak het geheel, precies tussen mijn handen, in tweeën.

Ik had gefaald. En dit was een van de belangrijkste dingen die ik móést bouwen.

Met m’n handen in het haar draai ik een rondje om m’n as om de staat van de boog te bekijken, en met bolle wangen om de stress uit te blazen kijk ik omhoog, en kijk ik  ineens recht in de lens van 4 verschillende camera’s die stonden te draaien om ‘het optuigen van de boog’ te filmen voor de verschillende tv zenders in Myanmar.

kut.

En als ik vervolgens om me heen kijk zie ik dat er níks, maar dan ook níks te zien is van alles waar ik de laatste maand aan gewerkt heb. Ik had vandaag alles op alles gezet om die schijtboog omhoog te krijgen en daarbij al het andere laten schieten. En nu heb ik niets.

Het enige van mijn werk dat er hangt is de gigantische backdrop achter het podium, maar die is de nacht ervoor door midden gescheurd door de wind. En zelfs het gigantische billboard dat ik een week geleden aan de hoofdweg heb laten bouwen staat er niet meer. Weggehaald door de gemeente of zo.

Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo gefaald, en dan ook nog eens op de meest publieke manier met draaiende camera’s (vies, bezweet en diep verbrand). En dat terwijl ik zo ongelooflijk trots was om aan dit festival mee te werken. En de gedachte dat de rest van het team (met toffe mensen waar ik heel erg naar opkijk) véél grotere problemen had dan ik en zij wél alles voor elkaar krijgen maakt dat ik me nog honderd keer zoveel schaam.

Dus ik loop even een rondje om mijn hartslag omlaag te krijgen, en als ik terugkom begin ik in een moordgang mensen aan het werk te zetten. Mijn crew is eindelijk volledig aanwezig (al is mijn assistent op dit cruciale moment natuurlijk net “even lunchen”) en ik ronsel nog een heel aantal andere vrije handen.

Ik zet een paar mensen op de vlaggetjes die omhoog moeten. Ik laat de poten van de boog zagen zodat we ‘m nog op de grond neer kunnen zetten tegen een gebouwtje aan, ik vind een nieuwe vinyl die we op het billboard aan de hoofdweg kunnen plaatsen en ik vind een paar andere mensen om alle lampen op te hangen.

En zo ziet het er allemaal uiteindelijk toch nog heel aardig uit. Daarbij werd ik echter wel enorm geholpen door het feit dat de puppet een uur te laat aankwam; anders was het alsnog een drama geweest.

De Franse puppet komt aan met de ferry en wordt in de haven ontvangen door de Myanmar puppet. Er is een welkomstceremonie, de haven loopt vol, en de puppets gaan samen aan tafel zitten en mijn stoelen zakken niet door.

Godzijdank.

En ik kan éindelijk naar de plee, want daar heb ik al de hele dag geen tijd voor. Ik kijk naar de smerige dixis die de gemeente er neer heeft gezet en ben niet overtuigd dat dit het genot gaat bieden dat ik zoek. Maar dan vind ik backstage ineens de VIP dixie. Het antwoord op al mijn dromen. Er zijn allemaal ministers voor de opening, en er staat een dixie met een politieagent ervoor met een dikke gun op z’n borst om de WC te bewaken. Maar ik heb een Access All Areas badge die ik flash, waarna er niks meer tussen mij en een héérlijke dixie erlebniss staat. Al zit je toch net effe wat minder lekker wanneer je weet dat er armed security voor de plee staat.

Geheel in lijn met de rest van mijn dag spoelt de plee echter niet door, en ik bedenk me dat het onvergeeflijk is dat ik dit na al die jaren Myanmar niet aan had zien komen. En dat terwijl ik 24 uur aan vet festival eten opgespaard had.

Blinde paniek overvalt me bij de gedacht aan de mogelijkheid dat er een minister in de rij staat te wachten terwijl ik met een miniem straaltje water dat resteert probeer de schade wat te beperken.

Tevergeefs.

Ik ben inmiddels al tijden in de dixie en kan hier moeilijk nog langer rond blijven hangen. Er zijn de afgelopen week wat minuscule explosiefjes afgegaan in Yangon dus de security rond de ministers is extreem. En nu zie ik ineens een scenario waarbij de agent denkt dat ik een explosief aan het plaatsen ben (niet geheel onwaar) en uit voorzorg een paar schoten lost door de dixie deur heen.

Dus ik stap snel naar buiten en probeer in mijn beste birmees de politieagent duidelijk te maken dat deze dixie helaas buiten gebruik is nu. Daarna ren ik weg en besluit om maar een tijdje niet meer backstage te komen.

Alle foto’s zijn gejat van facebook en van de officiele fotografen. En de tofste foto’s zijn allemaal met een Drone gemaakt!

15391313_1187937671261744_38491581444539580_o

15403592_1187935507928627_1825664267956008456_o

Met mijn gescheurde backdrop op de achtergrond :(

15325197_1187936221261889_6002962474474492204_o

Aan tafel!

Aan tafel!

15355610_10154813447829914_7189188946871870132_n

15.000 man op dag 1

15271778_1187935474595297_3349585980825582885_o

15304523_1187936534595191_8702390689924879908_o

15319152_10154813449769914_2686013385358110966_n

15319265_10154813449354914_2993055847232406166_n

15385358_1187936564595188_5177787221320984206_o

15349547_10154813451844914_4282915922192869268_n

15403738_1187936404595204_218153390323410166_o

Festival dag 2

Met hangende oogleden van een heel kort nachtje kom ik om 7 uur ’s ochtends aan in de haven. Het festival duurde tot 1 uur ’s nachts gisteren en daarna moest ik nog wat afbouwen.

Vanwege de nachtmerrie met alle vinyls die op verkeerde locaties waren had ik alles voor de verschillende dagen maar naar de haven laten brengen en daar ergens achteraf neer geflikkerd. Bij aankomst vanochtend blijkt echter dat er een half informeel tentenkamp is gebouwd van mijn vinyls. Met behulp van een paar bomen en wat constructiedingen die ik nog niet gebruikt had liggen er een paar politieagenten die het gebeuren moesten bewaken te slapen onder een ‘tent’, en op andere plekken hebben mensen zitten picknicken en zuipen op de vinyls. Ik kan er wel om lachen.

De construction crew en truck zijn paraat in de vroege ochtend, maar mijn assistent is missing in action met zijn telefoon uit. Never mind, ik begin met afbouwen en laad de truck vol om naar de locatie van dag 2 te gaan – midden in de stad in een park en plein voor het stadhuis. Ik stuur de truck de stad in, geef de crew zeer duidelijke instructies over wat ze moeten afbouwen en wat er in de tweede ronde met de truck mee moet, en fiets vervolgens zelf ook de stad in.

Aldaar laad ik de truck uit, probeer tevergeefs nog een paar keer de waardeloze assistent te bereiken en stuur de truck terug om de rest van de spullen op te halen. Uiteraard staat die alweer in de file, en als hij eindelijk terug is heeft hij niet de materialen mee die ik met zeer heldere instructies had aangegeven, maar in plaats daarvan de (afgebroken) gigantische tafel. De gigantische tafel die we de rest van het festival niet meer nodig hebben.

Ik scheld inwendig en schreeuw uitwendig; som nog een keer precies op wat ik nodig heb en stuur de truck weer weg. Een uur later is de truck er weer. Dit keer met een gigantische stoel. Je weet wel, van de tafel en stoelen DIE WE DE REST VAN HET FESTIVAL NIET MEER NODIG HEBBEN.

Waarom.

Ben. Ik.

In. Godsnaam.

Niet.

Gewoon.

In. Nederland.

Gebleven.

Geheel contra-productief begin ik nog maar eens tegen de crew te schreeuwen – alsmede tegen de assistent die uiteindelijk toch maar z’n nest uit is gekomen en een taxi heeft gepakt.

Uiteindelijk krijg ik het allemaal aardig op de rails. Het enige probleem is dat deze festival site zó groot is dat al mijn decoratie een beetje wegvalt. Maar al met al is het niet onaardig en ik kan genieten van de circus acts en de optredens.

Hoogtepunt van de dag was een video mapping op city hall. Video mapping is een projectie op een gebouw, waarbij de projectie precies is gemaakt voor de contouren van het gebouw. Ik had dat nog nooit gezien en het was onwijs mooi om dat hier in Yangon voor het eerst te zien.

15393037_1189349197787258_4340404253101974925_o

15259697_337616229954063_6760010869823124601_o

15235553_1136930563092549_7435929105566947777_o

15259181_1183490265039818_7242197622356146240_o

Omdat Canta Ballet zó 2013 is…


15288606_1251895474883613_6934359422665733243_o

15326232_10207837150873114_8873979566951683617_o

Me vlaggetjes!

15369982_1251896368216857_4429113413631152320_o
15418533_1189352144453630_8962579033640287925_o

15419663_1195478707174307_3531425477632564561_o

15493645_1195478790507632_4812939123469027266_o

Met 40,000 man op het plein en in het park op dag 2

15403746_1189353214453523_1504357077113246641_o

Festival dag 3

Vandaag eindelijk een dag zonder logistieke problemen. Mijn crew was er, de truck was er, en zelfs de assistent was er toen ik (zelf een half uur te laat) om half 8 aan kwam kakken. Uiteraard hadden ze het halve uur niet gebruikt om alvast wat dingen af te bouwen, maar soit. Dit keer was het mijn eigen schuld.

De opbouw op dag drie liep vrij soepel, al was er ook niet zo heel veel meer op te bouwen. Een paar van mijn constructies zijn inmiddels gesneuveld en een aantal van de vinyls zijn gejat/verdwenen, dus er is niet meer zoveel over. Dit is echter wel by far de grootste festival site – een gigantisch asfalt plein waar 100.000 man op passen. Daarbij viel mijn decoratie wel héél erg weg helaas – temeer omdat de hoofdsponsor allemaal gigantische vlaggen had die alles overheersten. Toen ik die zo zag staan dacht ik: Ja…. dat is dus precies wat ik zelf had moeten doen.

Weer gefaald.

Gelukkig was iedereen te druk met hun eigen problemen om mijn missers te zien. De politie en het leger weigerden beide het vuurwerk te beveiligen – bang als ze waren dat er iets zou exploderen.

Oorspronkelijk zouden we 3.000 politieagenten hebben voor het hele festival (ook een absurd aantal), maar uiteindelijk waren er daar slechts een fractie van. En waar er 300 agenten gepland waren om het deel van het park waar de explosieven staan (nodig om het vuurwerk af te steken) hermetisch af te sluiten, hing er uiteindelijk alleen maar een politielint waar alle bezoekers gewoon onderdoor liepen. So much for crowd control. We hebben nog geprobeerd om op het laatste moment het leger het park over te laten nemen, maar ook die zagen het niet zitten om naast de vuurwerkopslag te gaan zitten.

Alsof het hele festival nog niet genoeg was hebben ze ook nog een fly-over (waar de straat omhoog gaat zodat auto’s over een kruispunt heen kunnen rijden) geadopteerd. Sinds een paar jaar heeft Yangon flyovers, en dat zijn zonder uitzondering lelijke betonnen dingen met hekken eromheen. Dus hoewel ze midden op de drukste plekken van de stad staan, is de openbare ruimte er afgesloten voor het publiek. Het idee was om er eentje om te toveren vol met planten aan de pilaren en graffiti art, en met break dance spaces en voetvalveldjes onder de flyover om deze zo terug te geven aan de inwoners van Yangon.

15304351_337618313287188_3051166202640029921_o

15370128_1190405401014971_8779387533529946459_o

mingalabar-day-3-20161204-39

mingalabar-day-3-20161204-42

Het festival eindigde met het mooiste en langste vuurwerk dat ik ooit gezien heb. En met 70,000 man op het plein.

Het vuurwerk was gemaakt met hele mooie muziek, en het werd afgestoken op de beats in de muziek. Nog nooit zoiets prachtigs gezien.

15326202_1190401357682042_5604914844305160880_o

15272093_1251927714880389_4297435876349074912_o

15384546_1251937411546086_3388645426833797427_o

15288627_1251942331545594_5312183432484339779_o

15271845_1251895018216992_517465293279342366_o

15304565_1190403537681824_3202277429630749313_o
15384370_1190403581015153_5902566648186634365_o
15403681_1190405861014925_2504954083693246662_o

15493276_1195479797174198_2564082442481898534_o15325303_1190406277681550_3005640508765089878_o15418409_1190404644348380_1865076539859934118_o 15418422_1190404591015052_6685364679696413425_o15304325_1190404674348377_6562544700773235930_o15267557_731388150342880_5547086295835138809_n15319197_731388107009551_6160178762893927453_n

15288654_1190417727680405_3348051041350909221_o

Al met al was dit by far het tofste waar ik ooit aan heb meegewerkt. En hoewel ik niet echt trots ben op mijn decoratiewerk dat op de sites hing, heb ik in de aanloop naar het festival gelukkig wel een goeie bijdrage geleverd. En het was zo. ongelooflijk. tof. om deel uit te maken van een team van te gekke mensen die alles voor elkaar krijgen wat ze dromen.

Het festival kan ook echt een beetje gezien worden als een turning point voor Yangon. De eerste keer dat er een gigantisch publiek evenement georganiseerd wordt voor de inwoners van de stad, en de eerste keer dat iedereen zichzelf overtroffen heeft. Niemand van de overheid had ooit gedacht dat dit iets zou worden, en het is nog nooit eerder mogelijk geweest om het park midden in de stad voor een evenement te gebruiken of om de hoofdwegen af te sluiten.

Maar sinds het festival worden er al meerdere evenementen gepland in het park, en vorige week was er al een ander evenement waarvoor de straten waren afgezet .

En de nieuwe openbare ruimte onder de flyover wordt al door iedereen gebruikt, maar iedereen flikkert er ook zijn afval neer en spuugt er de rode betelnut uit die ze kauwen hier. En toen was er deze week een nieuwsbericht dat door alle landelijke kranten werd opgepikt waarin er schande werd gesproken dat de nieuwe flyover nu al onder de betelnut spuug vlekken zit en kwam er op facebook een grote discussie op gang over iedereen’s verantwoordelijkheden om de stad mooi te houden.

En zo zijn er nog meer kleine veranderingetjes die laten zien dat het festival iets geplant heeft en dat het creativiteit naar boven brengt. En – dit is ook het laatste dat ik over het festival zal zeggen – de hele aanleiding ervan was dat er 55 jaar diplomatieke relaties tussen Frankrijk en Myanmar zijn dit jaar. Maar uitwendig was er niks Frans aan het festival. Geen tricolore, er werd geen Frans gesproken, niks over de Franse cultuur, geen Frans eten, niks elitairs. Het was voor de volle honderd procent een festival voor Yangon (de slogan was ‘Make Yangon Yours’). Om een stukje van de stad terug te geven aan de gewone mensen van Yangon (in plaats van aan de auto’s, aan de projectontwikkelaars, aan de buitenlanders en aan de elite, die er op dit moment allemaal vandoor gaan met de ontwikkeling van Yangon). En dat is onvoorstelbaar goed gelukt.

Het voelt de laatste maanden ook ineens alsof de ontwikkeling van Yangon in een stroomversnelling is gekomen. Er is ineens een glimmend nieuw vliegveld (die voor mijn gevoel in een paar maanden tijd uit de grond is gestampt) met Swarovski, Burger King en Chanel. Of bijvoorbeeld dit lijstje: in Oktober was Afrojack hier. Een paar weken terug dus een groot festival van Armin van Buuren. Afgelopen week stond Hardwell er, en voor oud en nieuw komt Martin Garrix. Alsin de nummer 1 DJ ter wereld staat op de duurste avond van het jaar niet in een of andere club in Ibiza maar in Yangon te draaien. Het geruchtencircuit zegt dat 7 crony kids (crony = de rijkste/machtigste/corruptste families van Myanmar) ieder 1 ton op de tafel gelegd hebben om Garrix te halen.

En zo zijn er allemaal tekenen die erop duiden dat Yangon in een stroomversnelling terecht gekomen is. Dat is best wel een vreemde gewaarwording, want er zijn nu ineens momenten waarop ik ineens in een nieuw soort Yangon sta dat ik voorheen onmogelijk achtte.

Zoals toen ik voor het eerst het supermoderne nieuwe vliegveld in liep. Mijn bek viel letterlijk open.

Maar nog voordat ik “Wat. De. Hel” kon zeggen viel de stroom uit en kon ik met een gerust hart concluderen dat het oude Yangon nog zomaar niet verdwenen is.

Alleen Fahrenheit maakt geen onderdeel meer uit van het nieuwe Yangon. Want alsof ik nog niet genoeg te doen had hebben we midden in deze chaos de bar gesloten. We moesten de huur betalen voor een jaar, dus op dat moment overweeg je altijd even of het de moeite waard is om daar weer 12 duizend dollar in te stoppen. En dat is het eigenlijk niet. We verdienen maar weinig aan Fahrenheit en zijn alle drie met andere dingen bezig.

Precies nadat we die beslissing hadden genomen ging het echter ineens weer heel goed in Fahrenheit en had ik er weer een paar onwijs leuke avonden – dus toen voelde het wel pijnlijk om zo’n toffe plek te sluiten. Ook omdat het de enige queer friendly place in de stad was. Maar we hebben afgelopen zaterdag een heel groot laatste feest gehad, en nu is het okay. Ik heb ook gemerkt dat ik helemaal niet per se iets wil ‘ownen’. Ik vind het super tof om een project te doen, en wat dat betreft wil ik ook dolgraag iets nieuws opzetten. Maar om je vervolgens bezig te houden met marges, food waste, ziektemeldingen en inkoop… pffff het kan me allemaal gestolen worden.

Het schept wel ruimte om mijn droomwens van een bar die Kelvin heet in vervulling te laten komen (en dan doen we een maandelijks feestje dat Superkelvin heet), maar eigenlijk weet ik al dat ik er alleen maar geld op zou verliezen. Dus voorlopig even geen entrepreneurial uitstapjes meer voor mij.

Vooralsnog voelt het wel bevrijdend dat Fahrenheit gesloten is, dus ik ben er niet rouwig om.

En zoals dat altijd gaat in Yangon kreeg ik de dag na Mingalabar! festival een berichtje van de Nederlandse Ambassade: “Zeg weet je wel dat het volgende jaar 70 jaar diplomatieke relaties is tussen NL en Myanmar?”. Dus ik heb al een brainstormpje gehad met iemand van de amba om te kijken of we daar iets voor kunnen organiseren.

En ons eigen filmfestival komt er ook al aan eind januari en we hebben net ook al een filmmaking workshop achter de rug waarin 7 queer jongeren een masterclass hebben gekregen om 2 korte docus te produceren die tijdens het filmfestival in premiere gaan.

Goeie tijden dus.

PS. Ik ken vele, vele droomwensen. Maar een van mijn grootste en langstgekoesterde droomwensen moet toch wel zijn om met een Walky Talky rond te lopen. En toen kreeg ik op dag 1 van het festival ineens uit het niets een Talky Walky (Dat is Frans… voor Walky Talky – geen grappen) in mijn handen gedrukt. Ik dacht dat ik werd.

Totdat bleek DAT ER ALLEEN MAAR FRANS GESPROKEN WERD OP DIE SCHIJT DINGEN.

Ben helemaal vergeten ook maar één foto te nemen waar ik zelf op sta. Kwam alleen deze tegen. Maar notice aub wel even de Talky Walky in mijn rechterhand – dankjewel. 

img_5039

img_5042

PPS. Er waren dus een stuk of 125,000 man over 3 dagen. WOW!

PPPS. Huisgenoot B metzonder Kat S. is momenteel over de vloer. Ze kwam aan op de laatste avond van Fahrenheit wat heel erg leuk was. En we gaan op bezoek op Ko Lanta bij ex-huisgenoot MY voor oud en nieuw.

PPPPS. Op een van de laatste queer nights in Fahrenheit stond er een kale gast in de bar. Ik dacht dat hij verdwaald was en per ongeluk bij queer night binnen was gelopen. Totdat een brit zei: No man, he’s a really famous music producer from the nineties. God I used to love his music – he was my hero.

Ik zo: serieus? Zo ziet ‘ie er niet uit
Hij zo: jwel man. Hij is trouwens Nederlands.

Dus ik loop er zo op af:

ik zo: hallo ik ben jan willem. Ik ben de Maitre’D van deze etablissement
hij zo: hoi, ik ben Jeroen Flamman
ik zo: ja en?
hij zo: ik heb de remix gemaakt van I wanna be a hippie van Technohead (die videoclip jongens… DIE VIDEOCLIP!!!!!) en daarna heb ik de Party Animals opgezet.
ik zo: [sprakeloos, kwijlend, met open bek]

Aardige gast ook. We zijn facebookbuddies nu. Ben in mijn dronkenschap alleen vergeten om hem ereburger van Fahrenheit te maken.

En ik zat net dus hun wikipedia te lezen (van Flamman en Abraxas), en deze mannen zijn helden. Ze hebben ervoor ook al een duo gehad onder de naam Fierce Ruling Diva (droomnaam!) en ze hebben zelfs ‘An Email To Berlin’ gemaakt!!! Eigenlijk is onze hele jeugd een soundtrack van deze gasten.

3 comments

  1. Roselyn Reply 18 / 12 / 2016 at 18:46

    Oh man, wat een achtbaan van eemoosies! Niet te doen. Maar lekker bezig, daar! Dat er nog maar héél veel talkiewalkiegerelateerde klussen je kant op mogen komen… (Misschien kan je de amba vragen om Flamman & Abraxas met wat artiesten van weleer op een podium te zetten? Lekker je netwerk gebruiken!)

  2. Willem Reply 18 / 12 / 2016 at 22:22

    tof!
    en misschien kan je iedere eerste vrijdag van de maand wel omdopen tot Kelvin Klain in die nieuwe bar van je, naar een of andere beruchte Amsterdamse club, ge wit wel welke

  3. Maj Reply 19 / 12 / 2016 at 22:57

    Grappig, jouw droomwens klinkt verrekt veel als mijn nachtmerrie… Oh man, wat een hel, jij duizendmaal liever dan ik. Maar het ziet er prachtig uit op de foto’s en het klinkt als een festival met een hart. En dat is belangrijk weet je. Een hart. Ook al wordt deze op locatie 2 bezorgd terwijl de truck die ‘m moet oppikken vaststaat in de Bahama’s en je assistent zojuist de billboards in de fik heeft gezet en jij met je talkie-walkie staat te ballanceren op een verkeerd-begrepen-door-de-bouwer houten brein op locatie Z.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top