Close
Exit

Met in deze editie: 1 fototentoonstelling, 6 uitgehongerde personeelsleden, 4 crisissen, nog geen bar opening, wel 1 geweldige review, en nog een handvol personeelsperikelen.

De laatste keer dat we elkaar spraken hadden we een stuk of 6 meiden in dienst voor de schoonmaak, en sinds die tijd zijn we uitgegroeid tot een conglomeraat dat inmiddels half Yangon op loonlijst heeft staan. Hoog tijd dus voor een update van het blog dat we inmiddels wel kunnen hernoemen tot ‘jan willem’s personeelsperikelen’.

Het zijn drukke tijden in Yangon. Super Cleaners heeft z’n ups en downs. En wanneer er downs zijn sta ik schoon te maken omdat er personeel ziek is, of ben ik een uur lang aan het bellen omdat er twee schoonmaaksters binnengesloten zijn, of wordt ik wakker met 3 gemiste oproepen omdat een van onze nieuwe schoonmaaksters die ‘fresh off the boat’ in Yangon is ergens kwijt is en geen telefoon heeft.

Ik kijk iedere ochtend als ik wakker wordt weer met grote angst op mijn telefoon, want altijd als ik een gemiste oproep heb vóór negen uur ’s ochtends dan betekent het dat er weer een Super Cleaners crisis is.

En dan is Super Cleaners nog niet eens mijn grootste zorg. We hebben afgelopen week eindelijk onze bar geopend (met een vol huis en een nijpend persooneelstekort) en ik heb een fototentoonstelling georganiseerd die dit weekend opende. Temidden van dat alles zijn we ook nog verhuisd met het schoonmaakkantoor, en liepen de problemen tussen mijn leuke huisgenoot en mijn psycho huisgenoot dermate uit de hand dat we de laatstgenoemde uit het huis moesten zetten. En de psycho huisgenoot is een achterbakse tr*t, dus leef ik nu dagelijks met de angst dat ze mijn kamer in de hens zet of mijn laptop uit het raam gooit.

Al met al zijn het roerige tijden dus.

Tel daar nog bij op dat er een steenrijke Libanees achter me aan zit, en dan is het plaatje compleet.

Een leuk voorbeeld van de chaos:
Vriendin P: “Ik hoor je de hele tijd over de bar. Maar hoe gaat het eigenlijk met de schoonmaaksters?”
JW: “Nou dat loopt eigenlijk op rolletjes de laatste tijd. Maar iedere keer als ik dat denk breekt er een crisis uit.”

2 uur later…

Schoonmaak trainer belt: “Sir, all the Karen girls want to quit. They want to go back to the village. Tonight.”
JW: “WAT! Alle zes? Alle zes van onze zeven schoonmaaksters???”

Op dit moment slaat het bij mij inmiddels bekende fenomeen van het keel-dichtknijp-van-de-stress-syndroom toe.

Na een snelle crisismeeting bleek dat er twee problemen waren. Ten eerste: de rijst was niet goed.

Het is vreselijk, want we willen een social enterprise zijn, maar in plaats daarvan hebben we de hele tijd personeel dat honger heeft. Nu hadden we de verkeerde rijst gekocht en die kregen de meiden niet door hun strot (we kopen een zak van 10 kilo rijst voor ze een keer in de zoveel tijd). Ze koken (en kopen) wel gewoon zelf curry en groente en vis, maar in plaats van dan andere rijst te kopen stoppen ze met eten en hadden ze allemaal honger. Geen grappen. (Laatst was ook de stroom uitgevallen en konden ze de rijstkoker niet gebruiken. Dus in plaats van de rijst op het gas te koken hadden ze ook maar besloten om niet te eten en kwamen ze de volgende ochtend uitgehongerd op kantoor aan).

Ik dacht dat kantoorhulp HS de goedkoopste rijst had gekocht omdat zij heel erg krenterig is en dat ze daarom de rijst niet lustten. Maar wat bleek: het was nog redelijke dure rijst, maar het was gewoon niet zoals de rijst die ze gewend waren uit het dorp en wilden andere (goedkopere) rijst.

En het tweede probleem was met kantoorhulp HS. Die stuurt de meiden nu een beetje aan, maar blijkbaar is ze heel erg bot tegen ze en voelen ze zich door haar gekleineerd. En in plaats van dat tegen ons te zeggen hadden ze besloten om per direct naar huis te gaan. Maar uiteindelijk hebben we het gesust, en is er slechts één naar huis vertrokken [noot van de redactie: zij is inmiddels weer in dienst].

HS is een van compagnon S haar staf. In het begin mocht ik haar en vond ik haar wel grappig. Ze was alleen een beetje dommig, maar ik nam aan dat dat door de taalbarrière kwam. Maar nu ik een paar maanden met haar gewerkt heb blijkt dat ze eigenlijk gewoon  daadwerkelijk heel erg onintelligent is.

Dat is niet aardig om te zeggen, maar we werken met 4 schoonmaak teams: team A, B, C en D. En in ons kantoor hebben we een groot whiteboard waar alle teams op staan. En als ik haar dan vraag of ze team A kan bellen, dan kijkt ze me echt aan alsof ik Swahili praat. Het is niet de taal; ik vraag het haar in het Birmees. Maar ze snapt – na maanden – serieus het concept van de teams nog niet, en iedere keer moet ik weer naar het whiteboard lopen en dan wijs ik naar A, B, C en D.

Dan is ze even stil en kijkt ze moeilijk, om vervolgens weinig overtuigend te zeggen: oohh.. team A. Daarna gaat ze verder met waar ze mee bezig was, zonder team A te bellen.

Het feit dat HS onze meiden aanstuurt komt doordat onze stoere chick, het lesbietje van alles, weg is.

Sinds zij in navolging to mij een mountainbike kocht en kris kras door Yangon naar schoonmaakklussen racete zag ik haar als niets minder dan mijn protege. Maar ik werd hardhandig uit die droom geholpen toen ze opslag niet meer kwam opdagen en een paar dagen later een mailtje van één regel stuurde waarin ze ontslag nam. Het feit dat ze ook voor fab werkte en voor de fototentoonstelling maakte de crisis er niet minder op.

Na een lange zoektocht vond ik gelukkig een hele goeie nieuwe coordinator, maar die verloor ik nog voor haar eerste werkdag weer: “mijn tante is ziek”.

Het eerstvolgende interview, met een boos kijkende en vooral enorme butche indiase ging ongeveer zo:
JW: so shall I tell you a little bit about our company?
Butch: SO HOW MUCH MONEY WILL I GET?
JW – deinst achteruit op stoel.
JW: we’ll be in touch.

De derde coordinator kwam wel opdagen op haar eerste dag gelukkig, maar om te compenseren was ze de tweede dag ziek. En de derde. En de vierde. Hier een markante selectie uit onze sms conversaties:

  • Dinsdag: “Sorry jw. I couldn’t come today. My sickness level is high again bcoz of yesterday hot weather”.
  • Woensdag: “I’m not well again. Sorry for my absence.”
  • Donderdag: “I’m coming to office tomorrow because I want to take a rest today to get fully recovery from sickness”
  • Vrijdag: “Sorry jw. I can’t come today also bcoz of suffering menstral pain. These days are unlucky for me bcoz of continous health problem.”

JW – geërgerd en geïntrigeerd over het feit dat een birmese meid over menstruatiepijnen begint tegen haar buitenlandse baas die ze twee keer gezien heeft – “okay dan hoef je maandag en dinsdag ook niet te komen want dan ben ik in Bangkok en ik heb geen tijd gehad om je in te werken. Ik zie je volgende week woensdag”.

Op woensdag was ze er zowaar.

Op donderdag ook, maar toen was onze trainer ziek, en we hadden een 1-off client. Dat is als iemand ons gewoon voor één keertje wil hebben voor een goeie schoonmaakbeurt (al onze andere klanten hebben een contract met ons dat we wekelijks komen). Dus ik tegen de nieuwe coordinator: “ja sorry, maar vanmiddag moet je meehelpen schoonmaken bij een klant. Ik ga ook mee, maar jij moet vertalen voor de meiden en ook meehelpen. Het spijt me dat ik je aan de schoonmaak zet, maar het is goed om een keertje te leren wat voor werk onze meiden doen.”

Dus zo stonden we in een afschuwelijk ranzig huis van twee jonge canadezen. Echt zo’n burmese style house die al 23 jaar niet meer echt schoongemaakt was.

Klant: ik heb al het oude zeil dat op de vloer lag eruit gegooid. Alleen onder de koelkast ligt het nog. Kan jij misschien de koelkast optillen, dan trek ik het eronder uit.
JW: ok.
Klant trekt aan het zeil. 13 kakkerlakken die onder de koelkast woonden schrikken zich rot en rennen alle kanten op. Klant en personeel rennen de keuken uit. JW blijft achter om de troep op te ruimen.

Alsof of dat niet erg genoeg was stond ik daarna ook nog een uur op een gammel krukje zweetend het plafond schoon te schrobben omdat de klant dat wilde, en zag vanuit mijn ooghoeken dat de nieuwe coordinator een beetje onwennig met een schuursponsje over het aanrecht aan het aaien was. En nadat ik haar een kwartier zo een beetje had zien klooien op hetzelfde stukje aanrecht zei ik haar geërgerd dat ze nu misschien wel de zijkant van het keukenkastje of de tegels achter het aanrecht kon gaan aaien.

Zelf moest ik daarna naar huis om nog ander werk te doen, en een half uur later kreeg ik de volgende sms:

jw, can I go back? I got backache, foot pain & couldn’t stand at here. I’m not keep in touch with that kind of work bcoz I don’t need to do anything at my home :(

De dag erna was ze uiteraard ook niet op kantoor. Ik smste haar waar ze was en ging er eigenlijk al vanuit dat ik niks terug zou horen en dat ze ontslag zou nemen.

Want vanuit mijn Nederlandse context vind ik dat ze soms mee moet kunnen helpen met schoonmaken en moet leren wat voor werk we doen. Niet in de laatste plaats om te leren hoe zwaar het werk kan zijn dat de meiden de hele dag doen. Maar vanuit de Myanmar context is schoonmaken verschrikkelijk laag werk dat je nooit zou doen en is het beschamend om dat te vragen.

Toch kreeg ik een uur later een sms: “OMG sorry jw. I just wake up now and feeling painful. So I couldn’t come”.

Ik was eigenlijk van plan om haar morgen, maandagochtend, even goed toe te spreken, maar nu ik dit allemaal uittyp en me realiseer hoe weinig ze er is geweest en hoeveel ze loopt te huilen vraag ik me ineens af of ik haar niet moet ontslaan.

Maar aangezien ik daar mentaal niet toe in staan ben (ik heb al twijfels bij het ‘streng toespreken’ gedeelte) ga ik er vanuit dat ze nog wel even bij ons werkt.

Op persoonlijk vlak is er niet zo heel veel te melden. Wat vrienden betreft vind ik het allemaal maar so so nog steeds en mis ik Nederland. Maar ik was wel met een Spanjaard aan het daten. Ik had al snel door dat hij uit een vreselijk conservatief Katholiek nest kwam, maar toen hij over de kostschool in Engeland en de jacht begon te praten kreeg ik toch het idee dat hij wel van een héél andere achtergrond komt dan ik. Blijkt dat hij van adel is in Spanje.

En dan is er die Libanees. Die had ik een keer bij toeval ontmoet in de kroeg. Ik had een biertje met ‘m gedronken en schatte ‘m in als een vriendelijke heteroseksuele Libanees uit een verdomd rijke familie.

Krijg ik – maanden later – ineens een berichtje: “I think I saw you at the French Institute last night, but I was too shy to say hi”.

Ik denk: wat? Je was te verlegen om hoi te zeggen? Hoe kan je in de expat scene in Yangon in godsnaam te verlegen zijn om hoi te zeggen tegen iemand die je al kent?

Lang verhaal kort: twee dagen later zat ik in de taxi mezelf af te vragen of ik nou op date ging of dat ik een vriendelijk biertje ging drinken.

Het bleek het eerste.

Maar daar ik het toch iets teveel van het goeie vond om twee van de elf homo’s in Yangon tegelijkertijd te daten heb ik dat maar een beetje afgehouden. Niet in de laatste plaats omdat ik nog minder raakvlakken heb met een steenrijke moslim die iedere avond uitgaat dan met een adelijke katholiek (de Spaanse collega van hem is zó Katholiek dat ze voor slechts 24 uur naar Spanje is teruggevlogen zodat ze bij de eerste communie van haar zusje kon zijn).

Om ongemakkelijke momenten te voorkomen had ik verzuimd om de heren uit te nodigen bij de opening van onze bar. Maar toen ik gisteren bij de opening van de fototentoonstelling stond te speechen in een verduisterde ruimte in het licht van de beamer, zag ik in mijn ooghoek ineens de Libanees én de Spanjaard samen binnen komen lopen. De hapering in mijn woorden bleef niet onopgemerkt.

&PROUD photo exhibition opening

&PROUD-photo-exhibition-2015

De opening verliep verder vlekkeloos – in tegenstelling tot de voorbereiding. Want in alle hectiek van de laatste weken had ik er eigenlijk helemaal geen tijd voor. Maar ik had een fotocompetitie georganiseerd, en met wat hulp ook een fotografie workshop. En dat mondde net als vorig jaar uit in een fototentoonstelling. Binnen &PROUD is dat een beetje mijn persoonlijke project, dus verder kijkt niemand er echt naar om.

We hadden een fotograaf uit Maleisië overgevlogen die heel mooi werk had hangen, en we hadden net genoeg inzendingen voor de competitie om er een interessante tentoonstelling van te maken. En de combinatie maakte het een goed geheel.

Op de ochtend voor de opening kwam ik er echter achter dat ik de logos van de subsidiegevers was vergeten op alle uitingen, en heb ik in een moordtempo alle promo aangepast, de posters en banners opnieuw gedrukt, nieuwe photo captions opgehangen en de presentatie aangepast. En, met de stresshormonen gierend door het lichaam, was het allemaal klaar tien minuten voordat de tentoonstelling opende.

Uiteindelijk hadden we zo’n 150 man bij de opening, plus een TV crew en een paar kranten. Geen slechte opkomt dus!

mmtimes2

mmtimes1

Lees het artikel hier

20150515_141712

Tijdens het opbouwen

11155163_771046706344795_5555590156340644792_o

11083812_771046893011443_7718604149617333858_o

10387696_977219478978633_7561524472684269957_n20150515_141611

Ja en dan is er nog die schijtbar die eindelijk open is. Maar daar heb ik meer woorden voor nodig dan waar ik nu tijd voor heb. Gelukkig is de eerste review al binnen, en die zegt het beter dan ik het zelf zou kunnen verwoorden.

In Barcelona, this bar, with its stylish industrial design, classy neon signage and comfy seats spilling out onto the street, would be pleasant. In Yangon, it’s sort of spectacular and already a hit in its opening week, judging from the crowds. Farenheit, in Pazundaung (the next ‘next Brooklyn’?) serves up Mexican-Asian fusion cuisine and well-mixed cocktails (around 4,500 kyats). Recommended: The frozen blueberry vodka mix, topped with a sprig of mint.

En dan gooi ik er hier alvast wat foto’s in als lekkermakertje.

Zo zag het eruit toen broer N. en nichtje JL met aanhang JH op bezoek kwam….

fahr-construction

fahr-construct-2

…en zo ver zijn we uiteindelijk gekomen

11031046_1046171198746220_6807547857667727972_n

11295624_10153844538692662_3501112921433775938_n

11225164_1046171482079525_4700514547242072729_n

Trots eigenaren. Met compagnon A. en compagnon S.

2 comments

  1. Maayan Reply 18 / 05 / 2015 at 08:54

    You are one amazing bastard. I am &Proud to be your friend. Jup jup!!!

  2. Niek Reply 18 / 05 / 2015 at 22:51

    Koppel de Libanees dan aan je Spanjaard! Heb je zelf tijd om te werken.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top