Close
Exit

Met in dit verslag: 1 runaway bride, 1 escalerend HR gesprek, zestienduizend kei harde euros, heel wat glitter makeup, een bak vol patricks, en de teleurstelling van het millennium. 

Okay. Het ging dus ongeveer zo. We hebben een nieuwe schoonmaakster. Ze is met 27 iets ouder dan de rest, en komt uit het dorp waar de helft van onze schoonmaaksters vandaan komen. Sterker nog, het blijkt de schoonzus van een van onze schoonmaaksters te zijn.

Tot hier klonk het nog allemaal goed, maar nadat ze een paar dagen bij ons was brak er ineens oorlog uit tussen de twee schoonzussen. Compagnon S kreeg er hoofdpijn van, dus het was tijd voor een HR gesprekje.

Wij: hoe vind je het hier, nu je hier een dag of 5 rondgelopen hebt?
Nieuwe: ja ik wil hier heel graag werken. Ik vind het werk niet zo zwaar, en ik kijk uit naar de trainings.
Wij: okay, dat is fijn om te horen. Maar het liep even niet zo lekker tussen jou en je schoonzus?
Nieuwe: ja er is iets met 10 dollar die zij aan mij moest geven, maar die gaf ze niet en toen blablablabla
Wij: en is dat nu wel goed? Heb je je geld gekregen?
Nieuwe [begint te huilen]: en nu gaan er allemaal roddels door het dorp heen dat ik een slechte schoonmaakster ben en denkt iedereen dat ik heb gefaald in de grote stad.
JW tegen S: Dit escaleerde snel.
Nieuwe: ik kan nooit meer terug naar het dorp.
Wij: en je man dan, je bent getrouwd en je man woont in het dorp.
Nieuwe: mijn man wil van me scheiden. Er is een roddel in het dorp dat ik schoonmaakwerk moet doen omdat mijn man niet voor me kan voorzien, en nu wil hij van me scheiden en neemt hij de telefoon niet meer op als ik bel?
JW tegen S: sorry hoeveel dagen geleden is ze voor ons komen werken?
S tegen JW: Vijf. Meer hebben we blijkbaar niet nodig om iemands leven te verpesten.
JW tegen S: Dit gesprek escaleert in manieren waarvan ik het bestaan van mijn leven niet had kunnen raden.

Het is een prachtig voorbeeld van hoe je met de beste intenties de slechtste uitkomsten kan hebben. En we weten niet zo goed wat we ermee aanmoeten nu. Ik durf haar niet weg te sturen, maar ze moet ook in huis wonen met haar schoonzus als ze blijft, en de kans is groot dat dat voortdurend drama gaat geven. En Myanmarese vrouwen maken drama met een hoofdletter D – zoveel heb ik tot nu toe al wel geleerd.

Nog een voorbeeld: in dezelfde week krijg ik een SMS van compagnon S:
“So Ju Ju just eloped”
JW: wat de fuck is eloped nou weer.
JW: www.internet.com

elope

JW: SHE DID WHAT!

Dus we zijn Ju Ju ook al verloren deze week – terwijl zij nou juist zo’n goeie was. Daar ben ik wel een beetje rouwig om. Maar we hebben ook 3 verlegen nieuwe meiden die er enthusiast uitzien. Dus volgens mij wordt het daarmee wel wat.

En we zijn nog meer aan het aannemen, want we moeten admin, HR en een nieuwe trainer hebben.

“Waar halen jullie in godsnaam het geld vandaan voor al die staf?” hoor ik je vragen. Nou: van de Duitsers. Steph en ik hebben een proposal ingediend bij de Duitse ambassade voor funding; zij geven small grants voor allerhande projecten in Myanmar. En Steph en ik hebben 16.000 euro binnen gesleept bij de Duitsers.

We zijn het vanochtend in cash op gaan halen, en kregen er een plastic zakje bij. Of eigenlijk een plastic zak, want we kregen het in Myanmar Kyat dus het was een flink zware zak met geld.

Het geld is om ons training programma op te zetten en te piloten. Dat betekent dat we er zelf helaas verdomd weinig van zien, maar financieel geeft het ons wel wat broodnodige ademruimte.

Dan nog een kleine sfeerimpressie van mijn recente tripje naar Ikea in Bangkok.

Het begon allemaal als een droomdag.

20150223_105214

20150223_110706

Maar al gauw was er een onverwachte teleurstelling.20150223_111635

Vóór mij in de rij stond een andere man beteuterd te kijken naar het bordje. En hoewel ik normaal gesproken mijn bek hou tegen onbekenden, vond ik deze situatie dermate uitzonderlijk dat ik meteen een gesprek aanknoopte met de meneer in kwestie. De arme man bleek ook nog een Zweed te zijn, en vertelde me beteuterd dat hij zijn 3-jarige zoon al de hele week lekker had zitten maken met de gehaktballetjes.

Vervolgens vertelde ik ‘m met tranen in mijn ogen dat ik mezelf hier al 3 maanden op had verlekkerd in Myanmar.

Bij de kassa kwam ik ‘m weer tegen, waar hij beteuterd zei dat z’n zoontje nu chagrijnig was.

20150223_112538

Uiteindelijk hebben we er maar het beste van gemaakt met pasta en spring rolls. Maar we kunnen niet ontkennen dat we diep teleurgesteld waren. In het leven. In Ikea. En in Zweden.

20150223_131701

En omdat ik wel heel erg weinig tekst heb, hier nog wat kiekjes van fab’s 2 year anniversary extravaganza.

11034203_10153075570947708_6612688431530947891_n

KML_7993

ps. in de volgende editie minder selfies. Beloofd.

pps. en de bar ziet er inmiddels zo uit

20150218_120358

6 comments

  1. Niek Reply 06 / 03 / 2015 at 17:52

    Kan je iets minder intens kijken op die selfies, die eerste is scary.
    En ik mag kennelijk concluderen dat je weer een nieuwe hond hebt gekocht, heb je de vorige aan een boom gebonden? Nou ja, dan hoef ik er iig. geen mee te nemen over een paar dagen.

    #eloper : Die gaat natuurlijk over 2 weken weer staan huilen bij je buro, bedrogen door vriendje, bruiloft ging niet door, zwanger van een Liberiaan met ebola, ontsnapt uit kelder van bordeel. vul maar aan.

  2. Marloes Reply 06 / 03 / 2015 at 22:30

    Cool :)

  3. kim Reply 07 / 03 / 2015 at 01:04

    Hahahaha, door dat bordje krijg ik het idee dat de IKEA in Bangkok sowieso maar 1 gehaktbal had. :D
    Jeroen vroeg zich net af of je wel op internet moest zetten dat je een grote zak met geld hebt gekregen.
    Mooie glittermakeup en gefeliciteerd met jullie 2 jarige jubileum!!

    • Niek Reply 07 / 03 / 2015 at 15:28

      :-) Of dat ze 1 meatball hebben maar dat die tijdelijk niet in de bouillon ligt te sudderen.

  4. Jelle Reply 08 / 03 / 2015 at 20:03

    Myanmore: goede slogan.

  5. Juliette Reply 11 / 03 / 2015 at 17:35

    Ik stel voor: een gesprek met de hele groep poetsvrouwen. Zorgen dat die 10 dollar geregeld worden, tussenpersoon zijn voor het sussen van de zaak. Mocht je uberhaupt nog serieus worden genomen met zo’n hondje op zak. Myanmore inderdaad een prachtige slogan Jelle! Ook een goeie naam voor de bar trouwens.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top