Close
Exit

Met in deze editie: 5 verhandelde meiden, 1 fantastisch film festival, 1500 bezoekers, 1 oom agent, 30 roze vrijwilligers, 1 superster, geen graantje naakt, 1 afgang op het podium en 1 paar flinke memmen.

 10641238_10204500914298113_1813930432335656131_n

Okay… nu we dat gehad hebben kunnen we overgaan op de orde van de dag.

Dit gaat de laatste euforische opschepperige pnot zijn die jullie uit het verre oosten toekomt – dat beloof ik. Maar ik móet toch nog even van de daken schreeuwen wat een fantastisch filmfestival we hadden afgelopen week.

Na maanden voorbereiding hadden we een drie daags &PROUD Yangon LGBT Film Festival met 32 films uit 12 landen, 8 buitenlandse filmmakers die aanwezig waren, 3 speciaal geproduceerde korte films, en één groot feest.

In de week voor het festival hadden we 10 flyer teams over de stad verspreid, tezamen met een facebook blitzkrieg die ik als social media afgunstige nauwelijks kan goedpraten voor mezelf. Maar in de traditionele media was het vechten tegen Obama en twaalf presidentenvriendjes van ‘m (China, Japan, Australië, Thailand….) die in het land waren. Op onze eigen persconferentie kwamen gelukkig nog een stuk of 15 journalisten, want de rest van journalistiek Myanmar was opgesloten in een gigantische perstent in Nay Pyi Taw (de dictatoriale hoofdstad van Myanmar).

Onze leger roze vrijwilligers

Het leger roze vrijwilligers

PROUD FF Highlights7

Gelukkig bleek ons PR offensief niet zonder succes, want toen we op vrijdagavond openden waren de 200 stoelen die we besteld hadden binnen no-time gevuld. Dus terwijl wij de hele stad afbelden om extra stoelen te regelen was ons leger aan roze vrijwilligers druk doende om iedere stoel die ze maar konden vinden de tuin van het French Institute in te slepen. En aangezien het instituut voornamelijk dienstdoet als klaslokaal om Frans te leren, betekende dit dat veel mensen op van die stoeltjes met een tafelblad erin gebouwd naar de films zaten te kijken.

Uiteindelijk hadden we tegen de 450 mensen op de openingsavond – terwijl we zelf op een man of 120 hadden gehoopt. En dat was des-te verbazingwekkender aangezien de stad precies die dag het zwaarste verkeersinfarct had in haar 971-jarige bestaan. De ene helft van de stad was namelijk volledig afgezet voor Obama en z’n kompanen, terwijl de andere helft van de stad was geblokkeerd door studentenprotesten. Het kostte mij ’s ochtends 1 uur en 20 minuten om mijn eigen straat uit te komen. Een straat van pak ‘m beet 350 meter.

highlight

PROUD FF Highlights27

PROUD FF Highlights1

Maar dat was allemaal snel vergeten in de euforie van de opening. Het festivalterrein met het openlucht scherm zag er fantastisch uit en de opening werd verzorgd door de Canadese Ambassadeur en Myo Min, de Human Rights activists die eerder die dag nog naast Obama zat voor een informele tete a tete over de mensenrechtensituatie in het land.

Tijdens de opening hadden we ook de drie films die speciaal voor het festival geproduceerd waren door LGBTs die hiervoor nog geen enkele ervaring hadden met films. Ik had er dan ook behoorlijk lage verwachtingen van, maar de filmende teams – bijgestaan door professionele editors en trainers – hadden drie verdomd goeie films gemaakt die allemaal een onwijs interessante inkijk in het leven van LGBTs in Myanmar gaven.

We eindigden de avond helemaal high van blijdschap.

De LGBT film makers na de vertoning van hun films

De LGBT filmmakers na de vertoning van hun films

PROUD FF Highlights4

PROUD FF Highlights5

PROUD FF Highlights3

Notice de persoonlijke touch onderaan…

Op zaterdag en zondag begonnen we al om 12 uur ’s middags met voorstellingen, en waar ik had verwacht dat daar krap 25 man op af zouden komen, hadden alle dagvoorstellingen tussen de 80 en 100 man en zat de bloedhete filmzaal propvol het hele weekend. En ook de discussies met de ingevlogen filmmakers waarvan ik vreesde dat ze uit slechts twee halfslachtige vragen zouden bestaan waren allemaal super interessant en moesten afgekapt worden wegens tijdgebrek.

Dat heb ik althans vernomen, want zelf heb ik tijdens het hele weekend krap 1 uur aan film gezien. Ik was het hele festival rond aan het rennen, maar stiekem vind ik dat het allerallerleukst van het geheel.

PROUD FF Highlights6

Tsjah… en dan was er de fab party op zaterdagavond. Het was zonder twijfel ons beste feest ooit. De stad gonsde al de hele week van Phyu Phyu Kyaw Thein, de Birmese superster die op kwam treden en we hadden tegen de 600 man op het terrein staan. En nadat ik twee biertjes achter elkaar achterover had gegooid om de stress van me af te slaan betrad ik het podium om de hoofdact aan te kondigen.

Nu doe ik dat wel vaker tijdens fab; ik geef de dj’s wat props een paar keer op de avond (als in: “Give it up for DJ Baaaaay Taaaaaaarrrrrr”). En normaal gesproken krijg ik dan een halflauwe respons van een stuk of 15 mensen.

Maar niet dit keer. Het bomvolle terrein was al helemaal opgehypte en stond te dringen voor het podium toen ik opkwam. En toen ik als een doorgewinterde lowlands aankondiger het veld overschreeuwde dat Phyu Phyu Kyaw Thein eraan kwam barstte iedereen uit in wild gejuich.

Wow…. wat was dat tof…! Totdat ik naar rechts naar het trapje van het podium keek en daar PPKT wild zag staan gebaren en een kruis maakte het haar armen.

Een snel overleg leerde dat d’r microfoon batterij leeg was, en dus moest ik met de staart tussen de benen het podium weer op om uit te leggen dat het een allemaal grapje was en dat we eerst nog een nummertje gingen draaien. In een moment van paniek vertaalde ik ‘verlangen moet rijpen’ nog onsuccesvol naar het engels (en nu ik erover nadenk betwijfel ook of dat wel een Nederlands gezegde is), en daarna werd ik gelukkig verlost door PPKT – die haar microfoon aan de praat had gekregen en een fantastisch optreden neerzette.

PROUD FF Highlights20

PROUD FF Highlights14

PROUD FF Highlights16

PROUD FF Highlights17

PROUD FF Highlights19

PROUD FF Highlights15

PROUD FF Highlights18

Tsjah en dan hadden we ook nog Shwe. Ik kan er veel woorden voor gebruiken, maar niks doet deze knettergekke travo meer recht dan de foto’s…

PROUD FF Highlights10

PROUD FF Highlights11

PROUD FF Highlights12

PROUD FF Highlights21

PROUD FF Highlights23

PROUD FF Highlights22

Beide dames zijn Shwe; ze had ‘n outfit change in between. En je kan je voorstellen dat deze acts nogal wat losmaakten bij het publiek.

Op zondag hadden we nog een afsluitende avond met een man of 150, en tijdens de allerlaatste films kwamen we zelf ook eindelijk tot rust en konden we afsluiten met champagne.

PROUD FF Highlights26

Voor de zondag hadden we op het laatste moment nog een extra blik travos en transgenders opengetrokken

PROUD FF Highlights25

PROUD FF Highlights24

Champagne met het organisatie team

Champagne met het organisatie team

Met 1500 bezoekers was het hele weekend was een totale high, waarin we allemaal nauwelijks konden geloven wat ons overkwam.  De reacties waren fantastisch, de overgrote meerderheid van het publiek was birmees – met veel LGBTs, maar ook veel nieuwsgierige andere mensen die van het festival hadden gehoord. Het Fench Institute zei nog nooit zo’n goed georganiseerd evenement gehad te hebben, en ze waren dermate onder de indruk van het design op het festivalterrein dat ik misschien ook het terrein aan mag kleden tijdens het Yangon Photo Festival!

Onze eigen plannen zijn een roadshow door Myanmar met de films, en we willen een lange film gaan produceren. Maar daar hou ik me zelf niet zoveel mee bezig.

En nu het allemaal afgelopen is heb ik wel een kleine coming down. Ik ben al zeven dagen niet vooruit te branden en ik kom ’s ochtends met geen mogelijkheid m’n bed uit. En dat was tot een paar weken terug geen probleem, want toen huppelde ik nog freelancend door het leven.

Maar in mijn nieuwe werkelijkheid heb ik een kantoor en vier vrouw personeel die iedere ochtend om 9 uur op de stoep staan, en is het een tikkeltje beschamend dat ik me nog geen enkele keer voor 10 uur ’s ochtends op kantoor heb vertoond. Compagnon S. (van de busmaatschappij, waarmee ik in zee ben gegaan) is daarbij nog erger. Die is naar de suburbs verhuisd, en vertoont zich überhaupt nooit meer voor 11 uur ’s ochtends in Yangon.

Maar laat ik eest even terug gaan naar hoe ik van een freelancert naar baas ging.

Compagnon S. en ik waren bezig met het opzetten van een social enterprise die huizen schoonmaakt van expats. We wilden werken met jonge vrouwen die geen kans hebben op de formele arbeidsmarkt, en hen trainen om de schoonmaak en maidservices te doen. En  daarbij komt ook een meer formeel trainingstraject met life skills: personal and family hygiene, first aid, English en basic financial skills.

S. zou op zoek gaan naar staf, maar dat bleek zo makkelijk nog niet want schoonmaken heeft een erg slechte naam in Myanmar. Dus via de officiële job agencies kon ze niemand vinden. Nu moet het, in een arme stad als Yangon, te doen zijn om een paar vrouwen te vinden die staan te springen om werk, maar ons was het tot nu toe niet gelukt.

S. heeft echter al haar busmaatschappij en een Human Resources manager, dus ze had haar gevraagd om een paar meiden te charteren. Die had ze gevonden – zo’n 600 kilometer verderop in een of ander dorp waar ze familie had.

Dat gesprek ging ongeveer zo:

S. Dus mijn HR manager heeft een paar meiden gevonden ergens in een dorp. Blijkbaar zijn ze al in Yangon.
J. Oh super, waar zijn ze ergens?
S. Geen idee. Wacht ik ga het vragen.

S. Oh shit ze hebben ze in het service centre gestopt.
J. Je bedoelt in de buswerkplaats tussen de motorblokken en lasapparaten.
S. Ehhh ja. Daar lijkt het wel op. Ze zijn nu onderweg hierheen.

Even later zitten er drie schuchtere meiden tegenover ons in het kantoor, en proberen we ze uit te leggen wat een social business is. Dat ze vijf dagen gaan schoonmaken en op zaterdag training krijgen (iedereen werkt 6 dagen hier).

S. Ze zeggen dat ze het niet erg vinden om hard te werken, maar ze willen niet met de bus of met de auto.
JW. Que?
S. Ja ze worden autoziek, Ze zijn niet gewend om in de bus te zitten in het dorp en hebben alles ondergekotst onderweg hierheen.
J. Intern – ooooohhhhgodwaarzijnweaanbegonnen
J. Maar hoe willen ze dan naar de huizen gaan waar ze schoon moeten maken?
S. Ja ik zeg wel dat ze er vast snel aan wennen om in de bus te zitten.
S. Ik weet ook niet of ze zin hebben in training. Volgens mij vonden ze school maar saai.
J. Ja maar dat is wel een beetje het idee van deze hele social enterprise.
S. Ja vertel jij t ze…

Na het gesprekje met deze drie meldt S. dat er nog 2 meiden onderweg zijn.

J. Waar komen die dan weer vandaan?
S. Weet ik veel.

Even later…

S. Oh nee, er komen twee oude vrouwen binnenkopen. Wat moeten we dáár nou weer mee!
S. gaat verhaal halen bij de HR manager

S. Hahahahaha het zijn de moeders. Ze zijn meegekomen uit het dorp omdat ze dachten dat we mensenhandelaren waren.
J.  …  …  …  …
J.  …  …  …  …
J. Nou lekker dan. Er staat heel groot International Trading op je voordeur en er zit een blanke man in het kantoor te wachten met een kladblok op schoot.

Dus wij interviewen die twee anderen ook nog, en vervolgens:

S. die laatste wil ik niet. Die wil gewoon naar de universiteit in Yangon.
J. Ja maar ze is helemaal hierheen gekomen uit het dorp.
S. maar ze zei dat ze al studeerde, dus ze heeft duidelijk andere prioriteiten.
J. Ja maar moeten we haar dan ontslaan?
S. Ontslaan? We hebben nog niet eens iemand aangenomen.
J. Oh ja. Maar ik voel me nu al een beul.
J. En wat moeten die andere meiden gaan doen nu? We hebben nog geen werk voor ze?
S. De eerste week moeten ze maar gewoon iedere dag naar kantoor komen. Kunnen ze leren om met de bus te reizen.

S. d’r knatoorhulp komt binnen

Kantoorhulp: zeg hoe zit ’t nou, moet ik ook voor die 5 nieuwe koken?
S. Oh shit ja, ze moeten eten. Ja kook even wat voor hun.

Daarna hadden S en ik nog een hoop te bespreken, en vergat ik kortstondig dat er vijf meiden ergens in het pand op ons zaten te wachten. Totdat we naar boven liepen om even naar de kamer te kijken die we voor onze nieuwe business gaan gebruiken (beneden is S. d’r reguliere kantoor). Daar sprongen ineens 5 meiden op van de bank.

J. Wat moeten we nu met hun doen?
S. Ja mijn staff is op zoek naar een huis voor ze zodat ze daar kunnen slapen.
S. En we moeten trouwens ook voor hun moeders betalen zolang ze in Yangon zijn.
S. En ze zeiden dat ze dekens en een paraplu nodig hebben. Jezus dit kost ons nu al een fortuin.

Inmiddels zijn we een paar weken verder en beginnen ze al te wennen aan Yangon en zitten ze al middenin de strijk-training. Ze zijn alleen nog niet gewend aan het rijden in de bus, want toen ze vandaag in mijn huis kwamen schoonmaken rende er eentje meteen naar de plee om te kotsen. Arm kiend..

ps. Een vriendin van mij krijgt altijd SMS spam met reclame voor hele dure dingen erin. Je zou zeggen: dat is counter productive als je een sms bom uitstuurt. Maar ze heeft een vrij kort telefoonnummer, wat betekent dat ze vroeg een telefoonnummer heeft genomen en dat ze 3.000 dollar voor die simkaart heeft betaald. De mensen die nog een cijfer minder hebben in hun telefoonnummer krijgen waarschijnlijk voortdurend smsjes om een yacht te kopen, want zij hebben 15.000 usd betaald voor hun nummer.

ALT-HERO-master675

photo credit: NYT

pps. ik heb al een keer verteld dat er een fantastische traffic cop is in yangon. Eentje die 12 uur per dag glimlachend op zijn kruispunt staat en die onvermoeibaar optimistisch tussen de onuitstaanbare uitlaatgassen staat om nog wat te maken van de teringbende hier op straat.

Ik had deze jongeman al vroeg in de gaten – lang voordat hij beroemd werd. Maar inmiddels staat hij zelfs in de New York Times, nu hij de ‘Hero of the Year Award’ heeft gewonnen:

On the few days Sergeant Khin Myint Maung has been absent from his post, the surrounding neighborhood has descended into chaos, including two months ago when he traveled to Naypyidaw, the country’s capital, for the ceremony marking his promotion to sergeant.

“For three days, it was terrible. Everyone was honking. Cars weren’t moving. Everyone was upset,” said Daw Phyu Phyu, who manages a shop nearby.

ppps. En hoe groot is het contrast met iedere andere traffic police in Myanmar. Op de zondagochtend van het filmfestival werd ik wakker met een lichte kater na het fab feest. Voor de zekerheid checkte ik het festivalschema of ik geen vroege dienst had, en tot mijn schrik kwam ik erachter dat ik de eerste voorstelling om 12 uur had en dat die op mijn laptop stond.

Scheldend sprong ik zonder koffie op de fiets (de laatste keer dat ik zonder koffie het huis uit ging moet in 1989 zijn geweest. Ik weet het nog goed. De commies zaten nog in Berlijn). Ik racete naar het French Institute, maar kwam vast te staan op het kruispunt pal voor Shwedagon Pagoda. Daar sprong het stoplicht net op rood toen ik aan kwam fietsen.

Toevallig keek ik om me heen en zag ik de traffic politieagent z’n hokje uitlopen en de straat oversteken naar het thee stalletje dat daar op de stoep stond. Ik besteedde vervolgens geen aandacht meer aan ‘m, totdat ik me na een minuut of 4 realiseerde dat ik al zo’n 20 uur niet gegeten had en dat ik op het punt stond om flauw te vallen in de volle middagzon op het asfalt en tussen de ronkende hete auto’s.

Ik keek om me heen en zag die agent daar nog steeds op z’n gemaakt aan z’n thee zitten. Auto’s achter me waren inmiddels al hevig aan het toeteren, en hier en daar schreeuwde iemand iets naar de agent.

Inmiddels zes minuten later gooit de agent de laatste slok van z’n thee achterover, steekt de straat over en staat nog even dreigend te schreeuwen tegen de toeterende auto’s. Daarna loopt hij naar z’n hokje en drukt hij op een knop en wordt het groen. WTF.

pppps. Voor het filmfestival had ik een apart e-mail adres aangemaakt voor internationale pers. Dat vond ik wel zo professioneel staan – al vond ik het ook een tikkeltje hoogdravend voor ons Myanmarees filmfestivalletje. Totdat ik deze mail kreeg.

New_York_Times

Het is me alleen niet duidelijk of we de New York Times ook daadwerkelijk hebben gehaald.

ppppps. Okay nog ééntje dan.

DSC_3005

Ik begon namelijk met zeer subtiele tietjes. Laten we zeggen cup b. Ik had ballonnen meegenomen, en aangezien ik er vanuit ging dat er wel een paar kapot zouden gaan had ik nog een paar extra ballonnen in mijn zak zitten. M’n memmen waren echter het middelpunt van het feest, en ze barsten vaker dan verwacht. Daardoor moest ik op een gegeven moment ballonnen gaan pakken die reeds opgeblazen waren. Ik begon met de kleinsten, maar naarmate de avond vorderde kreeg ik er ieder half uur een cupmaat bij.

Die goedkope chinese makeup had zich dermate diep in mijn poriën genesteld dat ik pas op maandag de laatste resten er vanaf had geschrobd.

6 comments

  1. Jeanne Reply 23 / 11 / 2014 at 17:35

    Wat een heerlijk verhaal, vooral over de schoonmakers! Lieke niki Jesse en ik hebben er smakelijk om gelachen.

  2. ex huisgenoot M Reply 23 / 11 / 2014 at 17:35

    Hahaha de convo met Steph kan ik helemaal voor me zien! Typisch en hilarsch!
    X

  3. Marloes Reply 23 / 11 / 2014 at 19:19

    Wauw JW!! Impressive. Festival en schoonmaak :)

  4. Amnolia Reply 23 / 11 / 2014 at 19:27

    Great succes JW! Wagenzieke schoonmaker meisjes, hoe gaat het daar nu mee zijn ze het al gewend? Misschien moet je even langs de apotheek en een paar pakjes anti misselijkheidpillen doosjes kopen voor ze! Scheelt liters kots. En hoezo is cup B een “subtiele” borstmaat? Ik heb B&Proud… Veel plezier met alles en vergeet niet te eten!

  5. Maj Reply 27 / 11 / 2014 at 21:32

    Jan Willem, ik ben nog nooit zo trots op je geweest. Gewoon even een super succesvol filmfestivalletje organiseren, betrokken entrepreneurschap tonen en dan ook nog ‘verlangen moet rijpen’ op het podium in het Engels vertalen. Kom hier jongen: *virtuele moederlijke knuffel*

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top