Close
Exit

Met in deze editie: héél wat veren in mijn eigen reet, prachtige foto’s, aandoenlijke homo’s en schattige lesbiennes. En dus nog wat trotserigheid, want we hebben gisteren een te gekke fototentoonstelling geopend.

Hallo kompanen!

Ik heb pnot ietwat laten verstoffen de afgelopen maanden. Om het nog maar niet te hebben over die keer dat ik het volledige pnot archief met één druk op knop voorgoed verwijderde. Er moest een week lang mailen met mijn hostingprovider in Roosendaal en een op internet bestelde multi-vlaai aan te pas komen om dat weer recht te zetten.

(en dan heb ik het nog niet eens over de stroom van mailtjes die ik aan broer N stuurde en die exponentieel paniekeriger werden navenant de eerste minuten verstreken en ik inderdaad moest concluderen dat ik pnot volledig had verwijderd en geen back-up had. De oude garde onder jullie weten echter dat dit al de tigste keer was dat pnot overleed, dus wat dat betreft zal broer N het ook met een korreltje zout genomen hebben. Zelf was ik ietwat uit mijn doen voor een heel weekend, maar wat me op de been hield was dat het paste in een lange traditie van fatale pnot fuck-ups).

Maar goed… er gebeurde dus van alles hier in Myanmar. Waaronder een prachtige motorbike trip rond Mandalay tijdens Birmees Nieuwjaar in April. Dat was een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gedaan heb hier, en was overdonderd van hoezeer ik nog verbaasd kon zijn over dit land na anderhalf jaar. 

De laatste maand ben ik echter al behoorlijk af aan het tellen om terug naar Nederland te gaan. Mijn vlucht is pas over een week of twee een goeie week, maar als je eenmaal een datum hebt dan heb je altijd het risico dat het een beetje voelt alsof je je tijd uit zit te zitten. Ik was niet echt meer gemotiveerd om aan nieuwe dingen te beginnen (en heb ook nog nauwelijks wat gedaan voor mijn huidige klus (het feit dat ik niet snap waarvoor ze me inhuren en ze zelf met minder moeite kunnen doen wat ik moet doen (althans… wat ik denk dat ik moet doen) helpt daar ook niet bij).

Tel daarbij op dat het de afgelopen maand 41 graden was met een luchtvochtigheid van honderdduizend en je begrijpt dat mijn gemoedstoestand sub-optimaal was. Hel heeft nog een aangenamere temperatuur dan Yangon. 

En daar zijn waarschijnlijk ook meer nachtclubs. 

En dan was er ook nog die schijt fotocompetitie. Ik had op een blauwe maandag bedacht dat het misschien leuk was om een LGBT fotocompetitie te organiseren, en toevalligerwijs zat ik een uur later met een paar grootheden in de lokale LGBT scene aan tafel. Aldaar veranderde dat idee ineens van een casual remark in een plan, en voordat ik het wist had ik toegezegd dat ik de kar zou trekken.

Leuk idee… maar zoveel fotografen zijn er niet die werk hebben over de lokale LGBT community, en dan hadden we ook nog eens bedacht dat ze toestemming moeten vragen van de mensen op de foto, zodat we niet per ongeluk iemand outen.

Maar ja, aan al die beperkende factoren denk je natuurlijk pas later.

Dus ik heb de afgelopen weken aardig wat stress gehad omdat ik me zorgen maakte dat er nauwelijks een fotograaf aan mee zou doen en dat het een flop zou worden en dat ik persoonlijk totaal af zou gaan, etcetera etcetera.

Maar wat blijkt nu… eigenlijk is het stiekem vet goed gelukt. We hadden 10 fotografen die werk opstuurden en die hebben in totaal meer dan 40 foto’s opgestuurd. Daar zit aardig wat goed werk bij, en daarnaast wat werk dat vooral heel schattig was. Met die foto’s hebben we vervolgens een exhibition gemaakt hier in Yangon.

&PROUD-exhibition-flyer

&PROUD-exhibition-poster&PROUD-poster-no-text

Naast de Myanmarese foto’s hebben we foto’s van Maika Elan. Dat is een Vietnamese fotografe die foto’s van Vietnamese LGBT koppels heeft gemaakt. Hele mooie persoonlijke portretten. Ze heeft er een World Press Photo Award mee gewonnen vorig jaar, en het feit dat we de haar foto’s verkopen voor 2.000 euro per stuk zegt genoeg.

NPZ_0101-copy-1(het was een interessante realisatie terwijl ik met haar gigantische foto’s door Bangkok sleepte dat ik eigenlijk gewoon 22.000 euro in m’n handen had).

We hadden gisteren opening van de exhibition, en het was supertof. De tentoonstelling ziet er heel erg mooi uit in de art space waar we mee samenwerken, want het is een prachtige lichte ruimte (die heb je niet veel in Yangon). Er waren meer dan honderd man, er was wat pers, en we waren zelfs in het journaal op de nationale tv hier! Dat was vooral tof omdat we als doel hebben gesteld om een wat breder publiek te krijgen met de tentoonstellen: we willen de diversiteit van de LGBT community laten zien hier, en beelden die anders zijn dan de stereotypes die normaal gesproken getoond worden. En we willen een steentje bijdragen aan het nationale debat over LGBT rights dat hier en daar gevoerd wordt tegenwoordig.

proud exhibition opening1 (1)

TV interview

TV interview

proud exhibition opening3 (1)

proud exhibition opening4 (1)

Opening's speech :)

Opening speech :)

jw-opening-2

Op www.facebook.com/andPROUD staan nog meer foto’s: hier, en hier, en hier.

Geheel in lijn met de naam van onze exhibition ben ik dus stiekem verdomde trots op wat we voor elkaar hebben gekregen. We hebben het georganiseerd samen met de belangrijkste LGBT organisation hier, en met wat hulp van de jongen die de art space runt. En we hebben tegenwoordig een super toffe lesbische chick als personeel (ja echt!). Dus we hadden een super goed team om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar het geheel was mijn idee en ik heb er onwijs veel tijd in gestopt, dus het voelde echt een beetje als mijn kindje waar gisteren iedereen naar kwam kijken.

Dan gaan we nog even terug naar de televisie, want niet alleen met de exhibition ging het goed, ook met ons fab feestje gaat het geweldig. We groeien nog steeds, en hadden de laatste keer bijna 400 bezoekers. En er was iemand om een reportage te maken die op Arte uitgezonden wordt. Jeweetwel, je die Frans/Duitse artsie tv zender. 

Het goeie nieuws daaraan is dat jullie in juni allemaal in nederland op TV kunnen zien wat een onwijs tof feest wij hier geven.

Het slechte nieuws is dat jullie niet mijn stem zullen horen, maar mijn Duits nagesynchroniseerde stem. Als ik er natuurlijk niet schaamteloos uitgeknipt wordt dan.

(het was vet goed voor mijn ego (alweer), want de camera filmde mij 10 minuten lang close up met een heel fel licht terwijl ik stond te dansen (ik heb m’n best gedaan om zoveel mogelijk voor jullie herkenbare ‘jan willem dansjes te doen). Niet dat mijn ego dat nodig had, want ik doe tegenwoordig ook de microfoon op fab: “yo yo yo are you having a good time? Give it up for DJ BAAAAAAYYYY TAAAAAARRRRRRRRR”).

En waar ik soms nog steeds de angst heb dat we fab alleen voor de upper middle class en expats organiseren, horen we soms gelukkig ook hele mooie dingen over onze feesten, zoals in deze reportage die voor een Zweeds magazine is gemaakt.

fab4

It’s the first time I dared to come here. My boyfriend has talked about this party for a month now, it took lots of convincing, but now I’m here and loving it, giggles Eaunt Ko, who for the first time ever have a boyfriend since 2 months back.

It is so nice to be here, together, completely in the open, without having to worry about peoples judging stares, continues Eaunt Ko before he dances of into the night. 

fab1

The freedom is amazing! There is absolutely no room for ”abnormal” behavior at my parents’ house where I live. My parents know I’m gay but that’s nothing we talk about, especially if any of the neighbour area around.

It’s the same thing at school; no one has a problem with me as long as we don’t speak about my sexual preferences, even if they do know. That’s how Myanmar society works, explains Lwin Maung Maung who came to FAB alone this evening. 

fab3

Htut Myat Thu have just received his first message from a secret admirer. Everyone receives a number when they arrive with a corresponding letter box. Anyone can throughout the night write an anonymous message to anyone and put it in that particular persons letter box.

It wasn’t the best compliment I’ve ever gotten but I’m still very happy, laughs Htut Myat Thu. 

fab2

Homosexual, I think most people only think guys can be gay. I guess that’s why there are so few women who comes to FAB, they don’t feel like they fit in, no matter sexual preference. I just enjoy it because of the relaxed atmosphere where everyone is so friendly, yells Opal Adler through the loud music.

People are not here to pick someone up to take home, people are here to have fun! No one should feel left out, everyone should have a place where they freely can enjoy themselves and have fun.

En dan hier nog mijn favoriete serie die is ingestuurd in de competitie. Hij heeft de derde prijs gewonnen, want we hadden series van hogere kwaliteit – maar deze vond ik het liefst!

1

2

3

4

5

6

7

5 comments

  1. N Reply 12 / 05 / 2014 at 20:08

    Ja inderdaad prima serie, de beste vindt ik de “samen muziek luisteren”. En ikwas dus wel degelijk serieus bezig met je backup. Bleek er zelfs nog eentje te hebben liggen van minder dan een half jaar oud.

  2. Marloes Reply 12 / 05 / 2014 at 20:10

    Nice work!

  3. ex huisgenoot M Reply 13 / 05 / 2014 at 13:51

    Superior trots indeed! Aaaah wat gaaf wat jullie allemaal aan het doen zijn! Hoop dat Flamingo affikt trouwens. Wat een oetlul Maaarrr YG staat als een huis dus dat komt wel goed

    • jeewee Reply 13 / 05 / 2014 at 17:35

      Begin nou niet over clubs die affikken! We gaan waarschijnlijk naar die gekke neon club met de spiegels en de paaldanspalen. Maar steph en ik zijn als de dod dat die club in de hens gaat en dat de halve homopopulatie van Yangon omkomt, dus we twijfelen of we dat nou echt moeten doen…

  4. Maj Reply 14 / 05 / 2014 at 17:10

    Steek er nog maar een veertje bij van mij hoor!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top