Close
Exit

Met in deze editie: 2 smarties, 1 kapot paard en 1 verongelijkt paardenmeisje, een hele hoop mislukte smsjes, 1 hummer – eindelijk, 1 leider-in-spe, en nét iets teveel tijd in de self-help sectie van de boekenwinkel.

Ja velen van jullie weten het al, maar ik heb enkele maanden terug besloten om ook de laatste van mijn principes in de wilgen te gooien door een smartphone aan te schaffen. Eigenlijk wilde ik het geheim houden, maar toen korenwolf op exact dezelfde dag met het schuim op de lippen mailde dat ze een smartie had bemachtigd kon ik het niet uitlaten om daarop te reageren.

En nu ik die zin zo typ vraag ik me af a) ‘schuim op de lippen’ een uitdrukking is, en b) of ik die dan correct gebruik. Iets in me zegt dat het antwoord op minstens één, maar hoogstwaarschijnlijk beide vragen in het negatieve beantwoord gaat worden. Ik zit nu ook te denken of je schaamte op de lippen hebt, want dat zou logischer zijn. Maar dat ligt dan weer heel erg dichtbij schaamlippen, dus dat lijkt het me ook niet.

SCHAAMROOD. Het is iets met schaamrood! Toch? Schaamrood op de lippen?

Godzijdank is pnot niet (makkelijk) onder mijn volledige naam te googlen, anders zou ik hier nog eens moeten pretenderen dat ik intelligent ben.

En terwijl ik dit verslag overlees alvorens het online te gooien, komt het mij voor dat iets ‘in de wilgen gooien’ in de eerste alinea ook niet klopt, of wel? Toen ik vannacht wakker lag dacht ik wel nog dat schaamrood op de kaken staat, maar nu ik nuchter ben klinkt dat ook weer niet goed.

Hoe dan ook: smartie dus. Ik ging naar Cambodia, en had bedacht dat het toch wel handig was dat ik dan nog voor m’n werk m’n mail kon checken, en nog meer van het soort excuusjes dat iedere fervente nokia gebruiker zichzelf heeft wijsgemaakt om aan de smartphone te gaan.

Om er echter niet meteen een fortuin aan uit te geven had ik na enig wikken en wegen besloten om een Huawei te kopen. Dat is een grote chinese smartphone maker, maar in veel westerse landen mogen ze volgens mij geen telefoons verkopen omdat ze ervan verdacht worden dat er afluisterapparatuur van de Chinese overheid in verwerkt zit.

Maar ik had wat research gedaan op www.internet.com en die chinese smartphonetroep schijnt dus best okay te zijn – ondanks dat ze ongeveer evenveel kosten als een wekkerradio.

Helaas bleek de telefoon die ik had gekocht eigenlijk alleen voor de chinese markt te zijn, en daardoor was er vanalles geblokkeerd. Onder andere de google play store, waardoor de telefoon feitelijk onbruikbaar was omdat je er geen enkele apps op kon downloaden. Behalve dan Weibo en alle andere chinese rotzooi die doorgaat voor twitter, youtube en google.

En het feit dat ik ‘m op engels had ingesteld maar bij zo’n beetje iedere handeling een chinees bericht terug kreeg kwam het gebruikersgemak ook niet echt ten goede.

Zo kwam het dus dat ik al op dag 1 de halve nacht heb gegoogled naar jailbreaks en gekke android versies; maar de enige conclusie die ik om 3 uur ’s nachts kon trekken was dat de chinezen deze telefoon dermate verneukt hadden dat je er écht niks anders mee kon.

Met bloed in de schoenen (grapje) ging ik de volgende dag terug naar de winkel om te vragen of ik niet toch alsjeblieft een samsung mocht, en wonder boven wonder lieten ze mij de extra 50 euro over de balk gooien om er een samsung van te maken.

Daar eindelijk ingelogd op de play store, maar ook die bleek één grote aanfluiting. Vrijwel alle apps die een mens daadwerkelijk zou willen gebruiken (skype, whatsapp, shazam) zijn niet te downloaden in Myanmar. Restje van de sancties of zo. Eindconclusie: twee smartphones gekocht en het enige dat ik kon was smsen. Strontland.

Inmiddels zijn we een maand of drie verder en hebben smartie en ik een soort wankel equilibrium bereikt, waarbij mijn simkaart weer terug in de Nokia zit, en smartie het grootste deel van haar leven op het aanrecht doorbrengt, omdat ze daar nét een streepje wifi van het hotel achter ons huis kan ontvangen.

"Ik ben hier al 'n keer eerder geweest dus ik ga effe NOS checken"

“Ik ben hier al ‘n keer eerder geweest dus ik ga effe NOS checken”

Daarin is ze niet de enige overigens. Ons aanrecht ziet meer gadgets dan groente en er liggen regelmatig drie smarties en twee laptops, hunkerend naar het laatste streepje wifi, zoals je op een koude lentedag over het balkon naar de hoek met het laatste streepje zon schuift.

(graag wil ik mezelf nomineren voor de alliteratieprijs voor gadgets en groente).

En we blijven in telefoonland, want Myanmar Post & Telecom (MPT) – dat sowieso al nergens goed voor is – had laatst nog een extra verrassing in petto.

Een van de grote frustraties van de afgelopen maand (dan tel ik het gebrek aan gin & tonics even niet mee – dat valt in de categorie ‘extreme frustraties’) was op SMS gebied. Jullie weten wellicht dat ik graag een smsje of twee verstuur, maar vorige maand begaven de servers van MPT het. Iedereen was er al bang voor dat ze de groeiende hoeveelheid gebruikers niet aan zouden kunnen, en helaas was de SMS het eerste slachtoffer. Berichten kwamen ineens niet meer aan, of kwamen úren later aan.

En ook Kiele was meer geïnteresseerd in het reilen en zeilen van de Amsterdamse Hipster Whatsapp Groep dan in de eeuwenoude Birmese tempels om de hoek.

En ook Kiele was meer geïnteresseerd in het reilen en zeilen van de Amsterdamse Hipster Whatsapp Groep dan in de eeuwenoude Birmese tempels om de hoek.

Het duurde even voordat we gewend waren aan deze situatie, waardoor er een soort van communicatievacuüm  ontstond waarin iedereen geïrriteerd was op elkaar: “verdomme waarom heb je niet effe laten horen dat je niet meer kon” en “ja gast als je dat om 22 uur smst kan ik daar natuurlijk helemaal niks meer mee”.

Maar na een week of zo begon iedereen eraan te wennen dat een sms sturen feitelijk betekenisloos was geworden. Al waren er hier en daar nog wel een paar uitschieters waarin ik er naïef vanuit ging dat mijn bericht aangekomen en gelezen was.

Dit was echter de extra verrassing nog niet – dit behoort meer tot de reguliere frustraties. Nee de verrassing kwam toen deze week om 7 uur ’s ochtends de wekker ging en het nog pikkedonker was. Dat kwam op me over als een ongewone situatie, maar goed, ik was net wakker dus wellicht lag het aan mij.

Ik liep naar het gordijn – dat niet per se veel licht tegenhoudt – maar voor het idee schoof ik het opzij om vervolgens te concluderen dat het inderdaad pikkedonker was. Versuft staarde ik een tijdje naar het donkere stadslandschap.

Uiteindelijk bedacht ik me dat mijn laptop ook de tijd wist, en ik klapte ‘m open. En zoals ik al vermoedde: 5:30.

Wat was er nou gebeurd? Smartie heeft ingesteld dat de tijd en datum automatisch aangepast worden aan de tijd van het netwerk. En nu was MPT zo vriendelijk geweest om midden in de nacht de tijdzone te veranderen naar Filipijnse tijd.

Nondeju.

Ik zou hier graag neerzetten dat de halve stad in het donker wakker werd en en masse met een verward hoofd op kantoor zat – maar die geluiden heb ik niet opgevangen helaas.

Tsjah… en dan was er natuurlijk nog de trip door Myanmar met Kiel. Die bestond uit vele dieptepunten, maar helaas heb ik op dit medium geen plek om ze allemaal tot hun recht te laten komen. Toch is er eentje die ik jullie net wil onthouden.

Kiel wilde in Bagan namelijk om half zes met een paard naar de zonsopkomst gaan kijken. Maar toen we eenmaal in de wagen zaten bleek het paard kapot.

Paard-achtigen in Bagan

Paard-achtigen in Bagan

Voor mij was het overigens sowieso al een traumatiserende ervaring – aangezien ik om 5.30 achter een stinkend paard werd gebonden, maar het werd allemaal nog zóveel erger toen Kiel aan de paardenman probeerde uit te leggen dat z’n paard kreupel was op rechtsvoor.

“It’s not good eh…”
“Problem”
[wijst op rechtsvoor]
bagan 3“He cannot walk eh”
…  …
“Big problem”

Wat Kiel niet wist – omdat ze verliefd naar het stinkpaard stond te kijken terwijl de berijder aan kwam lopen – was dat de paardenman zelf nog veel manker liep dan zijn eigen paard.

En hoewel het inderdaad verschrikkelijk zielig was voor het paard en zélfs ik er moeite mee had, leek het me onnodig om een arme birmees – waarvan dat paard hoogstwaarschijnlijk de enige inkomensbron is – uit te leggen dat z’n paard niet lekker loopt en aan welke poot (jajajaja een paard heeft benen rot op) het probleem dan wel niet zat.

bagan 1Ik heb nog voorgesteld om het beest in te laten slapen toen de paardenmeneer ging plassen in de berm, maar dat ging er dan ook weer niet in bij het kiend.

Maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik het wel begrijp. Ieder paardenmeisje had hetzelfde gedaan in haar positie. En daarbij heeft ze de man wel ook uitgelegd wat hij met de kapotte poot moest doen om er nog wat van te maken, dus het was uiteindelijk nog wel ergens goed voor.

Als de man Engels had begrepen.

bagan 4

Made with my Samsung Galaxy Ace III

Made with my Samsung Galaxy Ace III

Op werkvlak zit ik nog steeds met een voet in de hulpclub, maar met de andere voet schuifel ik steeds verder richting het opzetten van een social business. Ik wil samen met mevrouw Youngman, van de busmaatschappij, een straattentje beginnen met een espressomachine, gezond eten, en een fantastisch ontbijt. En dan met een kaarsje of bloem op tafel. Zeg maar een boutique straattentje.

Ik ben er zelf van overtuigd dat dit een briljant idee is (maar dat ben ik over de meeste van mijn ideeën), omdat je hier in myanmar geen goed straateten hebt. En het is een simpele manier om een bedrijfje te beginnen zonder meteen 15 duizend dollar huur neer te moeten leggen voor een locatie. Het idee is het dat uit kan groeien naar andere locaties, of dat het een soort pop-up straattentje wordt dat soms van locatie verwisseld (als we opgerold worden door de overheid). We hebben nog veel meer ideeën – niet in de laatste plaats dankzij een 387 uur durende brainstomsessie met Kiel, maar daar zal ik een andere keer over uitweiden.

Nu moet alleen het moment komen waarop we omslaan van wilde ideeenfase naar daadwerkelijk een vergunning aanvragen, een timmerman charteren en een businessplan schrijven. Aan dat laatste ben ik al voorzichtig begonnen, en ik wist dat het écht serieus was toen ik mezelf laatst ineens in de business sectie van de boekhandel vond met een boek in de hand met de veelzeggende titel: “Primal Leadership: Learning to Lead with Emotional Intelligence”.

En vanaf de business sectie was het een (letterlijk) kleine stap naar de self-help. Daar heb ik ook maar meteen een boek over ‘how to stop procrastinating and start producing’ in m’n mandje gegooid, zodat ik straks iedere wakkere minuut van de dag nuttig kan besteden.

Kosten trouwens een klein fortuin, die business boeken. Voor hetzelfde geld had ik ook gewoon een week lang vrij kunnen nemen en milkshakes kunnen drinken.

Jan Willem 3.0 heeft overigens óók nog eens zijn lifesavings omgezet in aandelen. Binnen een week was ik al 100 euro rijker, maar daarna bleek ineens dat china was gestopt met groeien en stortte de beurs in. Jammer. Maar het was een mooie week.

Als laatste moeten we fab maar weer eens aanstippen: daar gaat het namelijk vet goed mee! Volgende week bestaan we een jaar en gaan we alle poen die we afgelopen jaar verdiend hebben doneren aan twee LGBT organisaties. Dat wordt hopelijk een hoogtepuntje waar jullie nog over gaan horen. Maar net zo tof: er werden dit jaar voor het eerst awards uitgereikt voor restaurants, bars en nachtleven in Yangon. Mensen konden stemmen op hun favorieten, en na een kleine campagne hebben we met fab de prijs gewonnen voor het beste feest van Yangon!!!

Toegegeven… de eerste editie van de ‘Myanmore Awards’ was nog een tikkeltje obscuur, dus die prijs zegt zeker niet alles. Maar toch… we hebben wel een fucking award. Met gegraveerd glas en al!

Maar om te zorgen dat we het niet al te hoog in onze bol krijgen hadden we gisteren een feest dat niet zo goed liep. We hadden een soort anti-valentijnsfeest: Heartbreakers. In een nieuwe locatie; een hele mooie lounge bar. Maar er waren veel minder mensen dan verwacht, terwijl we tegen de eigenaar van de bar van wal waren gestoken dat het afgeladen vol zou zijn en dat hij de bar extra extra super vol zou moeten gooien – omdat het tot nu toe altijd zo is gegaan.

Hoewel het met 160 man in de bar geen totaal drama was, voelde het wel de hele avond als een falen bij me. En het was de bedoeling dat we zelf poen zouden verdienen met dit feest (in tegenstelling tot fab), maar dat viel ook vies tegen.

 

PS. Ik stond laatst te werken aan de ‘bar tafel’ bij de ZZP’er werkplek in Yangon waar ik tegenwoordig een paar dagen in de week werk (ja… zelfs dat hebben we hier). Maar goed. ik sta daar in het raam te werken met uitzicht op de weg vanaf 1-hoog, kijk ik op van m’n laptop, zie ik daar gewoon een fucking stretch limousine hummer voorbij rijden. Nondeju!

20131122_175505PPS. En voor iedereen die nog twijfelde om naar Myanmar te komen. Ik betaal hier zo’n beetje 3 euro voor.

PPPS. Alle zit wc’s in ons huis zijn verstopt en nu hebben we alleen nog maar de hurk wc over.

PPPPS. Ja. Daarmee insinueer ik inderdaad dat we 3 wc’s hebben in ons appartement. Zo rollen wij.

thailandhotelPPPPPS. Ik durf het bijna niet tegen Baan Suan te zeggen, maar ik heb een nieuw favoriet guesthouse in Bangkok:

3 comments

  1. Roselyn Reply 09 / 03 / 2014 at 14:28

    OMG! Noem je Baan Sabai nou Baan Suan…? Of, nog erger, is Baan Sabai niet je (voormalige favoriet)? Daar doe je zelf mij pijn mee! (‘t Was een waar genoegen om eind januari te ontdekken dat ze nog exact dezelfde prijzen hanteren als in juni 2009).

  2. jeewee Reply 10 / 03 / 2014 at 15:54

    Oeps! Ik bedoelde Baan Sabai natuurlijk. Baan Suan heette mijn studentenhuis ;).

    Ik heb een nóg goedkoper guesthouse gevonden afgelopen weekend: 150 baht. Kon het nauwelijks geloven : )

  3. mar rit Reply 01 / 04 / 2014 at 02:25

    <3

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top