Close
Exit

Met in deze editie: Weinig tot geen vluchtelingen, 2 feestjes, veel alcohol – maar toch ook weer niet, 2 konijnen, 1 monster, 3 onthutsende gesprekjes, ‘n hoop foto’s en 2 brandweerwagens.

Bij gebrek aan een pnotje in de afgelopen maanden heb ik het idee dat velen in Nederland nog in de veronderstelling leven dat ik ergens af aan het zien ben in een vluchtelingenkamp diep in Myanmar. Niets is echter minder waar, dus in dit verslag geen zielige verhalen of vluchtelingen, maar gewoon weer feestjes en copulerende konijnen. Want waar ik in week 1 in het veld nog geïnspireerd was om m’n leven om te gooien, was de laatste week – waarin ik zo ruraal was dat er elektriciteit noch gsm ontvangst was – genoeg om me uit de droom te helpen dat ik ooit verder dan 20 kilometer van een nachtclub zou kunnen wonen.

chin 1

Hoewel het werk in Rakhine vreselijk interessant was, moet ik er niet aan denken om te werken, drinken en wonen met hetzelfde clubje mensen. Als je geluk hebt doe je dat verspreid over twee locaties: kantoor en guesthouse, maar als je pech hebt zitten die twee samen en bestaat forensen ‘s ochtends uit ‘de trap af lopen’.

chin 6Dit is meneer Kyaw Phu. Ons gesprek ging ongeveer zo:
Kyaw Phu: You will take a photo of me?
Ik – met een camera in mijn hand – zag weinig uitwegen: ehhhm maybe yes. yes okay.
Kyaw Phu: You have some paper?
Ik: eeehhm I think so, maybe, yes.

Hier is wat de goede man schreef:
Kyaw Phu
Teach of English
Pobox 274 Mrauk U
Mrauk U Township
Rakhine State
Union of Myanmar
Formerly Burma
Southeast Asia

Please send postcard

Dus wie zich geroepen voelt…

Maar voordat we terug gaan naar Booming Yangon, was ik na mijn twee weken in Sittwe nog een paar dagen in Chin state. Dat is de armste en minst ontwikkelde staat van Myanmar, en het is er onvoorstelbaar ruraal. Maar het is er prachtig, net als de trip er naar toe. Het eerste stuk met de auto door een merengebied dat zich het beste laat omschrijven als de vinkeveenseplassen op XTC. Daarna was het zes uur stroomopwaarts met een klein gehuurd bootje, terwijl het landschap om de brede rivier heen steeds heuvelachtiger werd.

chin 2

Onderweg naar Chin

Onderweg naar Chin

chin 8Toen ik de boot opstapte kreeg ik 3 A4 tjes met een briefing van Chin state. Dit keer geen uitgebreide security briefing; het is er veilig, maar de briefing was desalniettemin ontnuchterend – to say the least. In het township, dat zo groot is als een Nederlandse provincie, is geen enkele weg. Alleen in Paletwa, waar ik heen ging, was 2 uur per dag stroom als de gemeente tussen 19 en 21 uur de generator aanzet. Er was een restaurant met lokale kost dat als hygiënisch genoeg omschreven werd, en als je er te laat bent is het eten op en moet je tot ontbijt wachten. Maar wat nog wel het hardste aankwam: geen GSM ontvangst.

Als een malle begon ik dus te smsen om afscheid te nemen van iedereen in mijn telefoonboek voordat ik buiten berijk viel. Overigens was er waar ik heen ging wel gewoon CDMA ontvangst, maar dan moet je een andere telefoon hebben.

chin 10

Paletwa. Met inderdaad een telefoonpaal op de voorgrond.

Dorpje in Chin
Dorpje in Chin

(als een CDMA simkaart me niet ook nog eens 150 dollar armer zou maken zou ik er wel een gekocht hebben, want CDMA telefoons hebben vaak nog een antenne die je uit kan trekken en dat is altijd al een droomwens).

Problematisch was ook ineens dat ik in Sittwe al mijn emergency food supplies uit Yangon had opgemaakt. In Sittwe was zoveel eten verkrijgbaar dat ik het niet nodig achtte om nog extra kilos aan eten mee te zeulen, maar nu bleek Chin precies te zijn wat ik in gedachte had toen ik al die mueslirepen kocht. Jammer.

Omdat er in het hele township geen weg is, is er dus ook geen enkele auto. Er zijn alleen 2 brandweerwagens in de main town – hoogstwaarschijnlijk omdat de overheid een programma had waarin ieder township twee wagens kreeg. Alleen kan niemand auto rijden, dus zijn er geen chauffeurs voor de brandweerwagens. Da’s geen heel groot probleem overigens, want de meeste straatjes in het het dorp zijn te smal voor de wagen. Feitelijk komt het er dus op neer dat je alleen maar iets aan de wagens hebt als de brandweerkazerne in brand staat. Het is overigens een godswonder (vergelijk het met de piramides) dat ze die brandweerauto’s daar überhaupt gekregen hebben

Mijn grootste verrassing kwam overigens een dag vóórdat ik naar Chin vertrok. We hadden de coordinator van het field office daar al een maand ervoor gemaild over mijn bezoek aan Chin: namelijk om een assessment te doen van welke natuurrampen zich voordoen in Chin en waar de meest kwetsbare groepen wonen. Op de dag voor mijn vertrek mailde hij eindelijk terug met het bericht dat ik meer dan welkom was, maar dat er geen natuurrampen kwamen in Chin.

Uhhhh.

Dus mijn drie dagen Chin bestonden uit gesprekken met mensen van de overheid die ongeveer zo gingen:

Ik: Zijn er hier natuurrampen?
Zij: Nee.
Ik: Ehhm, echt niet, ook niet ehhh…. overstromingen?
Zij: Nee.
Ik: Maar die rivier dan? Treed die nooit buiten zijn oever?
Zij: Jawel, maar we wonen allemaal hoger.
Ik: Zijn er dan geen mensen die laag wonen? Arme mensen bijvoorbeeld! Ja! Zijn er geen arme mensen die laag wonen. Die zijn er vast!
Zij: Nee, die wonen juist nog hoger.
Ik: Branden dan?
Zij: Ja, er is wel eens een brand hier.
Ik: Godzijdank.

Uiteindelijk zei ik dan altijd maar dat ik heel erg blij voor ze was dat er geen natuurrampen waren en dat dat op zich heel erg goed nieuws was. En dat ik maar een kort rapport hoefde te typen. Ook goed nieuws. En nadat ik bij 17 mensen geverifieerd had dat er inderdaad geen natuurrampen waren kon ik aan mijn twee dagen durende reis terug naar Yangon beginnen.

Onderweg ook nog even in Mrauk U gestopt. Dat is de Angkor Wat van West Myanmar.

Onderweg ook nog even in Mrauk U gestopt. Dat is de Angkor Wat van West Myanmar.

chin 4

chin 31378713_10152540394022662_464102341_nDaar stonden met een feestjes op de planning, want ik kwam terug op de dag voor fab. En daarmee gaat het goed, al fluctueert het wel een beetje van ‘homo-achtig feestje’ tot ‘expatfeestje’. Een van mijn favoriete fab’s was in September toen we gesponsord werden door Grolsch. De importeur van Grolsch wilde het merk graag in de markt zetten bij een hip publiek, en kwam bij ons terecht. Mieke en ik waren natuurlijk door het dolle heen, want onze vaderlandse trots kwam opzetten. Iedere bezoeker kreeg een (miezerig klein) glaasje Grolsch dat alle promotie die we hadden gevoerd niet waard was, maar we vonden het leuk omdat het Grolsch was.

Vanwege de promo gooiden we onze facebook ook vol met Grolsch dingen, en iedere keer tagden we die met de Grolsch Page. Ik zag daarbij zo voor me dat het communicatieteam in Enschede iedere keer zich op het hoofd krabbende hun facebook openden, omdat er telkens weer 8 nieuwe notificaties waren van een homofeest in een of ander land in Afrika (of was het nou Azie?) die Grolsch lopen te promoten, en dat ze het er dan in de kantine over hebben of dat wel goed voor hun brand-management is.

grolsch dj

De Smirnoffmeisjes

De Smirnoffmeisjes

Naast het fab feestje hebben we in November ook een nineties feest georganiseerd. We willen namelijk gaan professionaliseren en meer feesten organiseren. En hoe beter te professionaliseren dan samen met Smirnoff. We hadden zelfs zo’n wall met logo’s waar je dan foto’s kan nemen. Mét onze nieuwe slogan: The Party Starters.

 

droogleggingMaar zo lekker als het ging op sponsorgebied, zo zwaar is het nu. Want je gaat het niet geloven, maar de overheid is een crackdown begonnen op alcohol. Ik maak geen grappen. Het is niets minder dan een drooglegging! Myanmar heeft een verouderde alcoholwet waarin staat dat alleen hotels alcohol mogen importeren. Daar houdt natuurlijk niemand zich aan (het is per slot van rekening Myanmar), maar nu heeft een of andere onverlaat ineens besloten dat ze die wet gaan handhaven.

Vanzelfsprekend is heel Yangon in rep en roer en is iedereen peuken en drank in aan het slaan want god weet hoe lang dit gaat duren.

Buiten de alcoholperikelen is iedereen druk met de Southeast Asia Games die afgelopen week zijn begonnen. Het is Myanmar’s toetreding tot de regionale spotlight, en het gonst al maanden over de SEA games in het land. Voor de meesten van ons is het overigens belabberd, want het woord op straat is dat al het internet omgelusd wordt naar de stadions waar de japanners zo vriendelijk zijn geweest om een tijdelijk en zeer lokaal 4G netwerk op te zetten zodat Myanmar internationaal niet totaal afgaat.

Ik betwijfel alsnog of je ook maar één minuut kan streamen bij de stadions, maar in de rest van het land kan dat in ieder geval zéker niet meer.

Tot slot nog een leuke anecdote over de SEA games: het organiserende land mag zelf de sporten kiezen die onderdeel zijn van de SEA games. Je kan je voorstellen dat het topsportbudget van Myanmar niet overdreven groot is, dus om niet voor lul te staan hebben ze allemaal vage vechtsporten gekozen die alleen maar in Myanmar beoefend worden. En bodybuilding.

De hele regio is nu over de zeik, maar Myanmar haalt gouden medaille na gouden medaille binnen

 

godzillaps. Het Myanmar Rode Kruis heeft hier in al zijn onpartijdigheid militaire namen aan haar functies gegeven. Ik heb dus een interview gehad met de commander of the Paletwa Battalion. En ik weet niet wat de functie van de man in Sittwe was, maar die moet op z’n minst commander in chief zijn geweest, want hij was een hele grote.

pps. Ik poets mijn tanden alleen nog met Godzilla.

konijntjesppps. En ik koop alleen nog maar Made in Thailand (zie het logo)

pppps. Nu ik voor het eerst daadwerkelijk geld verdien heb ik besloten om een jaar lang overal ‘ja’ tegen te zeggen om te kijken hoe me dat bevalt. Vooralsnog niet slecht, want daardoor stond ik afgelopen week om 04:30 naast mijn bed om de halve marathon van Angkor Wat te lopen. Je weet wel, die tempels van Lara Croft. Dat zag er ongeveer zo uit:

En 1 uur 46. In case you were wondering.

ppppps. ik was recentelijk genant lang aan de pepermolen aan het draaien voor ik erachter kwam dat het ze in dit land geen pepermolens hebben en dat je gewoon moet strooien met het pepervaatje.

pppppps. Typisch gesprek op kantoor:
Ik: Hey do you know who Htar Win from admin is?
Collega: oh yes, he is sitting downstairs, he wears glasses. He sits next to Phyu Thu.
Ik: ah so it’s a guy?
Collega: No he is a girl.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top