Close
Exit

Met in deze editie: 1 voetbal drama, 1 inschattingsfoutje op datinggebied met niet-onaanzienlijke gevolgen, 1 voortdurende drooglegging, een heleboel zuidoost aziaten, 1 campagneteam, een goede set billen, en een hardlooptripje naar Cambodia.

Ik hik al tijden tegen een pnotje aan – en heb al maanden allemaal flarden tekst staan – maar het komt er maar niet van om er een daadwerkelijk schrijfwerkje van te maken. De kerstwensen heb ik er nu maar weer uitgewist, en ik ga wederom een poging doen om iets aan elkaar te schrijven.

Kleine disclaimer overigens – want ik kreeg (terecht) commentaar op mijn veelvuldige spelfouten. Ik heb deze niet meer overgelezen, want anders komt deze schijtpnot nóóit meer online. 

Laat ik beginnen met hoe ik m’n poen verdien dezer dagen. Nadat ik terug kwam uit het conflictgebied had ik meteen een korte nieuwe klus te pakken. Myanmar organiseerde een workshop voor alle landen van ASEAN (de EU van Zuidoost Azië) over disaster recovery. Ik mocht erheen om de workshop te documenteren. Dat is op zich geen spannend werk, maar het was een interessant onderwerp en belangrijker: het was in Bagan: de Angkor Wat van Myanmar.

Onderweg ernaar toe dacht ik nog even anoniem in m’n korte broek te kunnen reizen, maar helaas bleek dat het halve vliegtuig vol zat met delegatieleden (dat zegt overigens meer over de grootte van het vliegtuig dan over de delegatie). En toen we aankwamen werden we met een bus opgehaald op het vliegveld en meteen bij een cultural show gedropt. Zat ik daar in m’n hipstershirt tussen al dat volk in pak. Overigens waren het geen diplomaten, maar gewoon mensen die voor het overheidsorgaan werken dat zich met natuurrampen bezighoudt, dus zij waren evengoed niet blij in hun pak.

Het was heel grappig om die delegaties uit alle landen te zien. De Thaien konden natuurlijk geen engels, de Indonesiers en Filipinos waren de loltrappers, en de Cambodjanen wilden na iedere slok bier bij de cultural show weer proosten met z’n allen. Ik was echter nét begonnen om buddy te worden met de Maleisische delegatie omdat zij wat jonger waren dan de rest. Maar zij dronken niet, dus het voelde alsof iedere proost een klap in het gezicht was van mijn nieuwe vrienden.

Ik was de enige Europeaan in het geheel (op zich verfrissend om in een meeting te zitten die niet overheerst wordt door westerlingen) maar het grappige (erge?) was dus dat iedereen er automatisch vanuit ging dat ik de Nederlandse delegatie was. Dat ging zelfs zo ver dat toen ik de groepsfoto aan het maken was (mijn taak), iemand van het conferentiecentrum op me afgerend kwam om m’n camera af te pakken zodat ik ook op de foto.

Dit was niet mijn plek hoor. Ik zat tweede rang. Had niet eens een vlaggetje. Maar notice wil het vertalingsoortje!

Dit was niet mijn plek hoor. Ik zat tweede rang. Had niet eens een vlaggetje. Maar notice wil het vertalingsoortje!

En we zaten in een super chique hotel. Ik dacht dat ik gek werd! Ik had zelfs een badjas op mijn kamer (ok, dat zegt iets over mijn verwachtingspatroon), maar het was echt heel mooi. Ik snapte er niks van want mijn kamer – die ik zelf moest betalen (en daarna declareren) – was maar 35 dollar.

Totdat bleek echter dat ik per ongeluk in een 200 doller kamer was gestopt voor diplomaten. De 35 dollar kamer bleek een kamer te zijn voor de gidsen die met de toeristen meekomen, en zag er inderdaad ook uit wat je in Myanmar van een 35 dollar kamer verwacht. Helaas moest ik vervolgens bij het uitchecken ook nog eens een kwartier lang in een hele gênante en openbare discussie gaan met de hotelstaf dat ik die 200 dollar niet wilde (en kon) betalen. (Het was ook echt hun eigen fout).

De klus in Bagan was overigens via UNDP, en het is onvoorstelbaar wat je allemaal voor een formulieren in moet vullen om zelfs maar een pen aan de UN te leveren. Nadat ik alles 3 keer gemaild had en óók nog eens in hardcopy had afgeleverd dacht ik dat ik er vanaf was, maar toen kwam er nog één formulier:

Jan Willem van Rooij Beneficiary

Dom overigens, om ex-huisgenoot M daarvoor te gebruiken, want daarmee gaf ik haar een directe incentive om me van kant te maken.

08112013099En nu we het toch over ex-huisgenoot M hebben: de laatste anderhalve maand heb ik weer voor haar organisatie gewerkt, en dat was vooral voor M. een groot plezier.

Zelf vind ik het werk daar alleen niet zo leuk: het is een beetje rapportjes typen en achter mensen aan mailen en ik merk dat ik daar totaal niet gemotiveerd voor ben. En dat komt m’n productiviteit ook weer niet  ten goede. Ik keek dan ook erg uit naar m’n laatste dag daar deze week.

Op werkvlak zit ik nu een beetje te twijfelen over wat ik wil (noem het een #quarterlifecrisis), maar aan werk gelukkig geen tekort. Zonder er achteraan te zitten kreeg ik in een week tijd 4 ‘misschien-klussen’ van verschillende mensen (variërend van 2 dagen tot 4 maanden). Daarmee wil ik vooral niet insinueren dat ik nou zo gekwalificeerd of competent ben (want geloof me… dat ben ik niet). Het is slechts tekenend voor de staat van radeloosheid van werkgevers in dit land.

(werkzoekers: waarom zijn jullie in godsnaam je tassen nog niet aan het pakken)

Ik zit te twijfelen of ik de NGO wereld uit wil en een kroeg wil openen, of dat ik toch nog een voet in de ontwikkelingssamenwerking wil houden. Of dat ik de komende maanden Birmees wil gaan studeren op de uni hier. Waarschijnlijk zwicht ik toch weer voor de hulpclub (irritant volkskrantwoord) van ex-huisgenoot M.

[dat typte ik vorige maand. Inmiddels ben ik inderdaad gezwicht voor de hulpclub en heb ik daar 3 maanden bijgetekend. Jammer.]

Maar genoeg gelul over werk. Er gebeuren uiteraard leukere dingen hier. Zo was ik eind november 2 weken in Cambodja met het excuus dat ik daar de halve marathon ging lopen. En niet zo maar eentje; het was de halve marathon van Angkor Wat.

#MyFirstSelfie #durianmonument

#MyFirstSelfie #durianmonument

In het zuiden van Cambodia

In het zuiden van Cambodia

Wie Phnom Penh zegt, zegt ook genocidemuseum

Wie Phnom Penh zegt, zegt ook genocidemuseum

Hipster Phnom Penh

Hipster Phnom Penh

Ik begon echter in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. En potjandorie jongens wat is dat een toffe stad. Het heeft een paar weken geduurd voordat ik dat toe kon geven voor mezelf, maar eigenlijk is Phnom Penh leuker dan Yangon. Het is kleiner, dus je kan veel te voet doen, er zijn veel leuke kroegjes, en er is een hele mooie river front. Het enige dat me op de been houdt is de gedachte dat Yangon ook potentie heeft voor dit alles – en meer. En ik wil erbij zijn terwijl Yangon dat allemaal krijgt.

Uiteraard heb ik me in ‘PP’ ook nog effe in de lokale uitgaanscene gestort. Om exact te zijn was ik even gaan dansen inThe Heart of Darkness. Aldaar werd ik schaamteloos in mijn kruis gegrepen door twee 17-jarige ielige khmer jongetjes, dus al met al was het een zeer authentieke ervaring.

Ook hier moet wel eens onderhoud gepleegd worden.

Ook hier moet wel eens onderhoud gepleegd worden.

De halve marathon was superstoer. We waren met 10 man uit Yangon overgevlogen en moesten al in alle vroegte (zeg maar: 5 uur) naar Angkor Wat. De start was voor de meest bekende tempel, en er deden een stuk of 4.000 man mee geloof ik. Het eerste stuk was saai-ig, maar daarna werd het steeds toffer en liepen we langs allemaal supermooie tempels.

Het viel me echter wel verdomde zwaar. En er stond helemaal nergens een tussentijd dus ik had geen idee hoe ik liep, maar ik had het gevoel dat ik vreselijk langzaam was omdat ik de hele tijd werd ingehaald door mensen.

Toen ik echter over de finish ging had ik 1 uur 46; precies mijn persoonlijk record – terwijl ik niet zo goed getraind was. Behoorlijke meevaller.

En het vreemde aan zo’n ochtendmarathon is dat je om half 9 ’s ochtends al aan je eerste overwinningsbiertje zit. Gevolg was helaas dat ik om 9 uur tipsy was, en vanaf 10 uur gewoon een keiharde kater had. De rest van de dag was dan ook een treurige waas, met als klein hoogtepuntje een twee uur durende massage.

Had ik niet aan mijn zak gezeten, dan had dit een hele saaie foto kunnen zijn.

Had ik niet aan mijn zak gezeten, dan had dit een hele saaie foto kunnen zijn.

Ik had besloten om eens niet de allergoedkoopste massage van de stad te nemen (ik weet niet waarom het 10 jaar moest duren, maar ik dacht ineens dat je bij die goedkope dan misschien wel ongekwalificeerde masseurs krijgt). Nadeel was alleen dat ik bang was dat er nou niks pnotwaardigs meer zou gebeuren tijdens de massage.

Godzijdank viel dat mee. Ik had een oliemassage, dus ik moest in m’n onderbroek, en alsof dat nog niet genoeg was deed ze ook nog eens mijn onderbroek tussen m’n billen om nog wat extra massageruimte creëren!

En toen ik me uiteindelijk op m’n rug moest draaien was er ineens een vijf minuten durend gesprek – überhaupt ongewenst – over mijn  borsthaar. Uiteindelijk krioelde ze er zelfs even doorheen.

marathonMaar mijn hoogtepuntje was de billenmassage. Jullie zijn er misschien nog niet van op de hoogte (want onze marketing laat nog wat te wensen over) maar ik ben in Nederland founding father van het campagneteam ter bevordering van de billenmassage. Je kan namelijk nauwelijks bevatten hoeveel zenuwuiteinden bij je billen uitkomen, en dat maken de billen de grootste gemiste kans in massageland.

Mochten jullie ook overtuigd zijn van het belang van de billenmassage dan kunnen jullie stickers en ander campagnemateriaal bestellen bij Kiele.

En het kan niet anders dan dat het de billenmassage was, want wonder boven wonder klommen we ’s avonds uit onze kater, en hebben we met z’n allen tot 3 uur ’s nachts staan dansen en springen in de lokale discotheek alsof die marathon niet eens bestond.

cambodja 5

cambodja 7

cambodja 8

En dan heb ik nog drie zaken die ik graag wil delen:

Ten eerste een update over de drooglegging in Myanmar. Het is inmiddels een stuk beter, maar je weet wat ze zeggen: it gets worse before it gets better. De drooglegging had niet alleen invloed op de alcohol die niet meer geïmporteerd werd; de grote importbedrijven durfden niks meer, waardoor er ook triviale tekorten ontstaan aan goederen als meel en tonic. Dat laatste wordt vooral hard gevoeld, want expat-land = gin/tonic-land.

Ik heb ook gehoord waar het – schijnbaar – allemaal mee is begonnen dat de overheid de alcoholimport heeft verboden. Myanmar Beer Brewery (de grootste brouwerij hier) heeft de licentie van Heineken om namens Heineken Heineken te brouwen in Myanmar. En de baas van Myanmar Beer is zo’n beetje de 2 na hoogste man in de nationale overheid – want zo gaat dat hier.

Maar tijdens Oktoberfest (ja echt) verkocht quatro, de grootste wijnimporteur van het land illegaal geïmporteerde Heineken. Daarvan was meneer Myanmar Beer dermate over de zeik dat hij een crackdown regelde waaraan uiteindelijk alle geïmporteerde drank en sigaretten aan ten onder zijn gegaan. En zijn er in totaal niet minder dan 170.000 flessen wijn in beslag genomen (!).

Maar dat was mijn punt niet. Mijn punt is namelijk dat dit hele geeikel is begonnen omdat een of andere onverlaat het in z’n hoofd heeft kunnen halen dat het gepast zou zijn om Heineken als ‘hoofdbier’ op Oktoberfest te schenken.

En dan nog de Southeast Asia Games die hier gespeeld werden in december. Hét toonbeeld van Myanmar’s herintrede op het regionale toneel. Het Birmese voetbalteam deed het aardig in de competitie, en had een goeie kans om door te gaan naar de volgende ronde. De Zuid Koreaanse coach dacht dat hij goed zat qua puntenaantal van Myanmar, en dat ze vrijwel verzekerd waren om naar de volgende ronde te gaan. Hij zette daarom een heel erg defensief team op het veld – tot verbazing van iedereen.

Om precies te zijn dacht de coach met 0-1 nog door te gaan naar de volgende ronde, omdat Myanmar dan nog meer punten zou hebben dan Indonesie. Toen de wedstrijd echter met 0-1 eindigde bleek dat vies tegen te vallen. Hier een stukje uit de krant:

Inside the stadium Park Sung Hwa was attempting to explain his team’s poor performance and made the shocking admission that he had misunderstood the tournament rules.

Park said that he believed Myanmar’s goal difference would be enough to carry the team through to the next round of play. Myanmar and Indonesia were both tied for second place with Myanmar having the edge in goal difference. However, the head-to-head rule at the tournament meant that with a win over Myanmar, Indonesia advanced.

“I didn’t know the rules for this match exactly,” Park told the media following the match.

“I only learned that this match was decided with the head-to-head system when Myanmar players were crying and Indonesia players were happy end of the match.”

Park, who served as coach of the national and U23 teams, was subsequently sacked.

Dan nog een kleine update uit dating-land. Ik heb namelijk één keer met een Birmees gedate sinds ik hier ben. Dat was vorig jaar een keer met een jongen die ik op fab had ontmoet.

Ik zag ‘m daarna nog wel eens, maar ik heb nooit meer met ‘m afgesproken, en dat blijkt een klein (edoch desastreus) inschattingsfoutje te zijn geweest. Want het is op z’n minst onfortuinlijk te noemen dat hij zes maanden later ineens de presentator van de openingsceremonie en eindceremonie van de SEA Games blijkt te zijn en daarmee de meest populaire man van Myanmar wordt.

Dat z’n facebook naam Heineken was zag ik destijds voor het gemak door de vingers.

Dat z’n facebook naam Heineken was zag ik destijds voor het gemak door de vingers.

Dat petje had hij destijds nog niet overigens.

Ik vond al wel dat hij een tikkeltje naar sterdom rook en wist dat hij hier en daar wel een album uitgebracht had, maar dit had ik toch niet voorzien. Overigens zag hij er ten tijde iets minder traditioneel uit dan in deze youtube (klik maar ergens in de eerste 15 minuten)

Wel zag ik zojuist dat hij zo’n beetje iedere 3 minuten een facebook status update online gooit over al z’n haters, dus geheel dramavrij was onze niet tot wasdom gekomen relatie waarschijnlijk nooit geweest.

 

snake2ps. Als je in youtube het rondje hebt dat aangeeft dat’ie aan het laden is (nog voordat je een filmpje uberhaupt gestart bent) en je klikt op pijltje naar beneden, dan verandert dat rondje van bolletjes in Snake en kan je snake spelen op het beeldscherm. Ik dacht dat ik gek werd!

En het is fantastisch. Want het combineert mijn eindeloze liefde voor snake met de totale onmogelijkheid om in myanmar zelfs maar het eerste beeld van een filmpje te laden!

pps. Op mijn douchegel staat: “Tested on Asian men”. Ik vind dat toch een beetje klinken alsof je het op een chimpansee hebt gesmeerd of zo.

ppps. en als laatste nog een artikel over homorechten in Myanmar, met in het begin ’n stukje over fab. Met fab gaat het overigens achterlijk goed. Maar daarover meer in de volgende editie.

pppps. ja ja ja… maartje en kiel waren inderdaad hier. Maar het duurt echt nog maanden voordat ik chronologisch gezien bij hun aankom. Maar laat ik alvast zeggen dat het verdomde leuk was met ze.

ppppps. met die workshop in Bagan met Aziatische delegaties gingen we ook op fieldtrip. En de Thaise man had verdomme een nikaab achtig hoofdtooisel op waardoor alleen zijn ogen zichtbaar waren, zodat ‘ie niet bruin werd. Ik dacht dat ik gek werd.

1 comment

  1. Aidan Reply 11 / 03 / 2015 at 08:04

    Hi admin, i found this post on 25 spot in google’s search
    results. You should decrease your bounce rate in order to
    rank in google. This is major ranking factor nowadays.
    There is very handy wp plugin which can help you. Just search
    in google for:
    Lilas’s Bounce Plugin

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Go top